Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Private Tutor: Kabanata 171 - Kabanata 180

Parang naririnig ko pa ang boses niya—mapanukso, magaan, pero puno ng emosyon. Ang bawat galaw ng aking kamay ay nagdadala ng mas matinding kirot ng pagnanasa at pangungulila. Alam kong mali, pero bakit gano'n? Bakit siya ang gusto kong makasama sa kabila ng lahat? "Elara..." bulong ko nang mariin, na para bang naririnig niya ako kahit gaano kalayo. Patuloy lang ang galaw ng kamay ko habang sinasakop ng alaala niya ang buong pagkatao ko. Napapikit ako, bumibilis ang paghinga. Sa pagitan ng tama at mali, tila nawala ang hangganan ng katwiran. Mas lalo ko pa itong binilisan, at sa alaala ko naman ay nakatuwad sa harap ko si Elara habang malakas at mabilis kong binabayo ang kaniyang pagkababae. "Ah, ah,ah,ah,ah" ungol ko. Yes, umuungol ako mag isa, alam kong ang weird pero ewan bakit kahit mag isa ako ay randam ko pa rin na narito siya, kasama ko habang bumabayo sa likuran niya. "Ah, ah,ah, Ohhh, oh, Elara,ah,ah,ah" sunod

Caleb POV Pareho kaming napahiga dahil sa pagod na ginawa namin kanina sa loob ng CR. Hubad pa rin kami and wala na kaming pakialam sa isa't isa. Nakatakip naman ng kumot yung katawan namin. "Bakit ka nga pala pumasok dito? Hindi ba magagalit sila tito na magkasama tayo sa iisang kwarto?" Tanong ko, ano bang pumasok sa isip niya at bigla na lamang siya pumasok? Nakalimutan ko tuloy maglock kaya nahuli niya akong nagma-masturbate "Huwag kang maingay, gusto ko lang sana matulog kasama mo. Ang kaso nahuli kitang nagsasarili kaya tinulungan na kita" sabi niya at mahinang natawa. Namula naman ako, talaga namang nakakahiya na mahuli na nagma-masturbate mag isa. Napatingin ako kay Ysha matapos niyang sabihin iyon. Ramdam ko pa rin ang init ng pagod sa katawan namin, pero hindi ko maiwasang mapaisip sa mga salitang binitiwan niya. “Ikakasal na rin naman tayo.” Tumawa siya nang mahina habang nilalaro ang buhok ni

Note: Before we proceed gusto ko lang po kayong bigyan ng warning na ang chapter na ito ay nagtataglay ng hindi nga kaaya-ayang pangyayari. Kaya kung ikaw ay sensitibo sa mga ganito, maaari mo pong laktawan ang chapter na ito at magpatuloy na lamang sa pagbabasa sa susunod pang chapter. Pero kung ikaw naman ay interesado sa mga ganitong bagay, libre lang pong magbasa at matuto Elara POV Nag-ayos na ako ng sarili habang sinisipat ang repleksyon ko sa salamin. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. May bagong kliyente raw akong imi-meet ngayon, sabi ni Go. Medyo may katandaan na raw, pero kilalang mayaman at maraming properties. Hindi ko alam kung anong eksaktong inaasahan ko, pero trabaho ay trabaho. Habang inaayos ko ang buhok ko, napahinto ako saglit. Napangiti ako nang hindi sinasadya. Caleb. Bigla ko siyang na-miss. Yung presensya niya, yung mga biro niyang minsan nakakairita pero hindi ko rin maitatangging nakakapagpagaan ng l

Elara POV "Hindi nakakapagtaka na taga-serve lang kayo sa restaurant na ito," sabi ko nang diretsahan, may ngiting puno ng pang-uuyam. "Kasi kulang kayo sa diskarte." Halos mabingi ako sa biglang pagbagsak ng katahimikan. Pero hindi nagtagal, lumaban yung babaeng staff na unang nagsalita. "At least hindi kami kabit," sagot niya nang mariin, nakataas ang kilay habang naglalakas-loob na tumingin nang diretso sa akin. Napangiti ako, pero halata sa ekspresyon ko na wala akong balak umatras. "Kabit?" ulit ko, dahan-dahang naglakad pabalik sa harap nila. "Kabit agad? Aba, ang bilis niyo namang maghusga. Eh kung kayo kaya, ilang taon na dito, wala pa ring napapala?" Tumingin ako nang madiin sa kanya. "Baka naman kaya mas madali kayong manira ng iba kasi wala kayong sarili niyong ambisyon?" Nag-init ang mukha niya pero hindi nagpatinag. "Baka ikaw ang walang ambisyon, kaya kailangang dumiskarte ng malandi para makuha ang gusto mo."

Elara POV Naramdaman ko ang bahagyang init sa pisngi ko, kaya mabilis akong umiwas ng tingin. "Huwag kang assuming, ha?" biro ko, kunwaring seryoso. "Eh paano kung tama naman 'yung assumption ko?" tanong niya pilyo, sabay kindat. "Bahala ka," sagot ko na lang, pero hindi ko na napigilan ang pagngiti. Sa gabing iyon, hindi ko alam kung anong mas maganda—ang tanawin ng lungsod o ang pakiramdam ng pagiging malaya sa bigat ng mundo habang kasama si Caleb. "Alam mo, dito ako pumupunta kapag pagod na ako sa mundo," sabi ni Caleb, nakatanaw sa malawak na tanawin habang bahagyang nakangiti. "At sumisigaw ako." Napatingin ako sa kaniya, bahagyang nagugulat. "Sumisigaw?" tanong ko, kunwaring hindi makapaniwala. "Oo, gaya nito." Bigla siyang tumayo nang diretso, huminga nang malalim, at sumigaw sa malakas na boses, "Mga baliw kayo!!!" Napatulala ako sandali, hindi alam kung tatawa o mapapah