All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 161 - Chapter 170

"Tumakbo ka na, Stefanie! Ngayon din!"Ang sigaw ni Adrian ay bumasag sa katahimikan ng madilim na baybayin, kasabay ng pagkislap ng sniper laser na tila isang mapanganib na hiyas sa kanyang dibdib. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang tubig-dagat na bumabalot sa suot kong emerald gown ay tila naging semento, nagpapabigat sa bawat hibla ng pagkatao ko. Paano niya nagagawang itaboy ako sa gitna ng panganib na ito? Pagkatapos ng halik na iyon sa ilalim ng dagat... pagkatapos ng lahat ng pag-amin... gusto niyang iwan ko siya para mamatay?"Hindi ako aalis! Sabi mo walang iwanan, Adrian! Sabi mo hahawakan mo ako!" bulyaw ko pabalik, ang boses ko ay basag sa alat ng dagat at sa tindi ng emosyon.Hinila niya ako nang marahas patago sa likod ng isang malaking tipak ng bato. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa adrenaline at sa obsesyong iligtas ako. Ang kanyang mukha ay puno ng dumi at bahagyang sugat, pero ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa

"Adrian, look at the ceiling... is that C4? Sinadya nilang bitagin tayo rito para ilibing tayo nang buhay!"Ang boses ni Stefanie ay pumailanlang sa loob ng masikip na tunnel, puno ng gulat at nanginginig na takot. Tiningala ko ang madilim na kisame ng lagusan at doon ko nakita ang mga kumukutitap na pulang ilaw ng mga explosive device na naka-install sa bawat poste ng istraktura. Mura ako nang mura sa isip ko. Ang kapatid ko ay hindi lang basta gusto kaming makuha... gusto niyang burahin ang kahit na anong bakas namin sa mundong ito kapag hindi niya nakuha ang gusto niya."Damn it! Everyone, get down!" sigaw ko habang marahas kong hinila si Stefanie pababa, pilit na ikinukulong ang kanyang katawan sa ilalim ko.Ang ingay ng mga putok ng baril mula sa mga tauhan ng kapatid ko ay tila musika ng kamatayan na bumabalot sa amin. Ramdam ko ang bawat paghinga ni Stefanie sa dibdib ko... ang init ng kanyang balat sa gitna ng malamig na semento. Sa bawat segundong dumadaan, lalong tumitindi a

"Adrian, please... wake up. The person we trusted the most just stole our only chance at winning. We are officially alone in this war."Ang boses ni Stefanie ay tila nanggagaling sa kailaliman ng isang malalim na balon. Malabo. Paos. Punong-puno ng desperasyon. Ramdam ko ang malapot na likido na dumadaloy mula sa aking anit pababa sa aking mga mata... ang malat-kalawang na amoy ng dugo na humahalo sa usok ng sumabog na airbag. Pinilit kong idilat ang aking mga mata kahit na ang buong paligid ko ay umiikot. Ang huling alaala ko ay ang pagkabangga namin at ang pigura ng taong akala namin ay kakampi... ang aming family lawyer at trustee na si Atty. Mendoza. Ang hayop na iyon. Ninakaw niya ang huling alas namin habang nakabaon kami sa wasak na sasakyan."Stef... anie..." ang pangalan niya ang tanging salitang nagawa kong ilabas sa gitna ng matinding sakit sa aking tadyang."Thank God! Akala ko... akala ko iniwan mo na ako," hikbi niya. Nararamdaman ko ang kanyang mga nanginginig na daliri

"Stefanie, look at the trees... they're not just shooters, Adrian. The whole forest is surrounded. Where are we supposed to run when the ground itself is a trap?"Ang boses ni Stefanie ay nanginginig... isang tono na bumasag sa huling pira-piraso ng pasensya ko. Nararamdaman ko ang paglamig ng sarili kong dugo habang nakayakap ako sa kanya sa likod ng isang dambuhalang puno. Ang mga laser sight na kulay pula ay tila mga mata ng demonyo na naghahanap ng butas sa aming kuta. This isn't just a threat anymore. This is an execution. At ang katotohanang kasama ko siya sa gitna ng death zone na ito ang nagpapatakbo sa adrenaline ko na higit pa sa normal na limitasyon ng tao."Don't look at the trees, Stefanie. Look at me. Only at me," utos ko sa kanya habang hinahawakan ko ang kanyang mukha gamit ang mga kamay kong may bahid na ng pulbura.Gusto kong ikubli siya sa loob ng balat ko. Gusto kong maging kuta na hindi matitibag ng kahit anong bala. Ang obsession na nararamdaman ko para sa kanya

"Adrian, please don't close your eyes! I haven't even told you yet... that I'm ready to be yours forever, not because of a will, but because I can't breathe without you!"Narinig ko ang boses ni Stefanie... malabo, tila nanggagaling sa ilalim ng tubig, pero sapat na iyon para pigilan ang kaluluwa ko sa pagbitaw. Ang init ng kanyang mga luha na pumapatak sa pisngi ko ay mas masakit pa kaysa sa balang bumaon sa balikat at dibdib ko. Gusto kong sumagot. Gusto kong sabihin sa kanya na huwag siyang umiyak dahil mas lalong nadudurog ang puso ko sa bawat hikbi niya, pero ang tanging lumalabas sa bibig ko ay dugo at kapos na hininga. Ang hapdi ng sugat ko ay unti-unting pinapalitan ng isang nakamanhid na ginaw, pero ang higpit ng kapit ko sa kanya ay hindi ko luluwagan. I swore to be her shield, and tonight, I proved that even death has to wait until she is safe."Stay with me... please, Adrian, stay with me!" hagulhol niya habang pilit niyang itinataas ang ulo ko mula sa madugong semento ng