All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 141 - Chapter 145

“Hindi totoo ‘to… sabihin mo sa’kin na hindi totoo ‘to.”Nakatingin ako sa mga dokumentong nakalatag sa harap ko, nanginginig ang kamay ko habang pilit kong inuunawa ang bawat salitang nakasulat.Confidential files.Old investigation reports.Mechanical failure analysis.At isang pangalan na ilang taon ko nang pilit nililibing sa alaala ko.Papa.“Ma’am… galing po ‘yan sa internal archives ng Zubiri International Airlines,” maingat na sabi ng lalaking kaharap ko, isang private investigator na kinuha ko nang palihim. “Hindi po siya basta-basta lumabas. May naglabas nito recently.”“Sinong naglabas?” agad kong tanong, nangingilid ang boses ko.“Hindi pa po namin matukoy. Pero malinaw ang isang bagay…”Tumingin siya sa akin, diretso.“Hindi po ang tatay niyo ang may kasalanan sa airport accident noon.”Parang may humampas sa dibdib ko.Hindi ako makahinga.Hindi ako makapagsalita.Ilang taon kong tinanggap ang kasinungalingan. Ilang taon kong inisip na may bahid ng pagkakamali ang dugo k

“Anong ibig mong sabihin na may bumibili ng shares natin nang walang pangalan?”Diretso ang tingin ko kay Marco, head ng finance team, habang nakatayo siya sa harap ng mahaba at makintab na conference table. Hindi siya agad sumagot. Hindi dahil wala siyang sagot, kundi dahil pinipili niya kung paano niya ihahain sa akin ang problema.At ayokong marinig kung ano man ‘yon.“Sir, the purchases started small,” maingat niyang sabi. “Pero within three weeks, nag-accumulate na siya ng significant percentage. Hindi siya random. Calculated.”Tumawa ako nang bahagya. Hindi amused. Hindi rin galit. Parang may gustong patunayan.“Foreign investor lang ‘yan,” sabi ko, sabay sandig sa upuan ko. “May expansion tayo. Expected na may papasok.”Pero kahit ako, hindi kumbinsido sa sarili kong sinabi.Dahil hindi ganito gumalaw ang typical na investor.Too quiet.Too precise.Too… personal.“Sir,” singit ni Stefanie mula sa kabilang side ng mesa, calm ang boses niya pero matalim ang dating, “hindi po nor

“Bakit parang ang bilis niyong mag-agree ngayon?”Hindi ko na pinatagal. Pagpasok pa lang ng sub-board meeting, ramdam ko na agad ang kakaiba. At hindi ako sanay na binabalewala ang instinct ko.Lahat sila nakaupo sa paligid ng mesa. Mga taong ilang buwan ko nang nakikita na laging may kontra, may tanong, may ego. Pero ngayon?Parang iisang script ang binabasa nila.Nagkatinginan ang dalawang director sa tapat ko. Hindi halata sa iba, pero nahuli ko. Isang mabilis na senyas. Parang kumpirmasyon.“Mrs. Zubiri,” sagot ni Director Ramos, may pilit na ngiti, “we’re just being efficient.”Efficient.Gusto kong matawa.“Efficient or coordinated?” tanong ko, diretso.May ilang napatingin sa akin. Hindi dahil nagulat sila. Kundi dahil hindi nila inaasahan na tatawagin ko agad.Good.Hindi ako nandito para maging tahimik na dekorasyon.“Let’s stay on agenda,” singit ni Director Velasco, medyo matigas ang tono. “We’re discussing the restructuring proposal.”Tumango ako. Pero hindi ako umatras.