All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 221 - Chapter 228

228 Chapters

chapter 222 Home (Stefanie POV)

"Ibigay mo sa akin ang martilyo, Adrian... dahil kung kailangang gibain natin ang bawat semento ng vault na ito para lang malaman ang huling habilin ni Doña Beatriz, gagawin ko."Ang boses ko ay hindi nanginginig kahit na ang mga salitang narinig namin sa telepono ay sapat na para patigilin ang tibok ng puso ng kahit sinong normal na tao. Ang kabanatang ito na pinamagatang Home ay tila ba isang kabalintunaan... dahil paano ka magiging panatag sa loob ng sarili mong bahay kung ang mga pader nito ay may nakatagong mga kalansay ng nakaraan? Ang 'Home' ay hindi lang apat na sulok ng mansyon... ito ay ang bawat hininga na pinagsasaluhan namin ni Adrian, at sa gabing ito, ang aming tahanan ay muling naging sentro ng isang misteryong mas matanda pa sa aming pagsasama. Nakatayo kami sa harap ng secret vault ni Lola Beatriz, ang hangin ay malapot sa tensyon habang ang aming mga anino ay sumasayaw sa ilalim ng malamig na ilaw ng emergency lamps."Stef, sigurado ka ba rito? Kapag binuksan natin

Chapter 223 Not Just an Empire (Adrian POV)

"Ihanda mo ang lahat ng helicopter, Carlos... dahil kung kailangang payanigin ko ang buong sementeryo ng Zubiri para lang mabawi ang anak ko, hindi ako magdadalawang-isip na gawing abo ang lupang tinatapakan ng mga Valderama."Ang boses ko ay hindi na nanggagaling sa lalamunan kundi sa kaibuturan ng aking pagkatao na handang pumatay para sa pamilya. Nakatayo ako sa harap ng puntod ni Doña Beatriz Zubiri habang ang ulan ay malakas na humahampas sa aking mukha. Ang kabanatang ito na pinamagatang Not Just an Empire ay ang rurok ng lahat ng sakit, sakripisyo, at pag-ibig na nagbuklod sa amin ni Stefanie. Ang 'Not Just an Empire' ay hindi tungkol sa mga eroplano o sa bilyun-bilyong halaga ng stocks... ito ay tungkol sa hininga ng aming anak na ngayon ay hawak ng aming pinakamalalang kaaway. Nakatitig ako sa marmol na himlayan ni Lola... ang sagot ay narito raw sa loob ng kanyang kabaong... isang morbid na biro mula sa kabilang buhay."Adrian... ang bilis ng pintig ng puso ko... parang sasa

Chapter 224 Bittersweet Confession (Adrian POV)

"Stef... bago tayo tuluyang lamunin ng katahimikan ng gabing ito, gusto kong malaman mo ang isang bagay na matagal ko nang itinago sa likod ng aking kayabangan."Hinawakan ko ang iyong mga kamay... ang mga kamay na dati ay nandidiri akong mahawakan noong isa ka pa lamang nurse na pilit isinisiksik ni Lola sa buhay ko. Sino nga ba ang mag-aakala na ang babaeng binansagan ko noon na 'The Nurse Who Ruined My Life' ang siya palang magliligtas sa akin mula sa sarili kong kadiliman? Tinitigan ko ang bawat linya sa iyong palad... ang mga kamay na humilom hindi lang sa mga sugat ng katawan ko, kundi sa mga lamat ng pagkatao ko.Noong una tayong magkita, akala ko ay sinira mo ang perpekto kong mundo. Akala ko, ikaw ang magiging mitsa ng pagbagsak ng aking imperyo, ang maayos kong plano, at ang mataas kong lipad bilang isang Zubiri. Galit ako sa iyo dahil pumasok ka sa buhay ko nang walang pasintabi... bitbit ang iyong prinsipyo na hindi nabibili ng pera at ang tapang na hindi natitinag ng akin

Epilogue 1 Years Later (Stefanie POV)

"Mommy, bakit kailangang si Daddy lagi ang nasa harap ng cockpit kapag aalis tayo? I can assist him... I already memorized the pre flight checklist for the Zubiri G700."Napatingin ako sa aking pitong taong gulang na anak na si Mateo habang inaayos ko ang kanyang necktie. Ang batang ito... he is literally a carbon copy of his father. Mula sa matang mapanuri hanggang sa kurbada ng kanyang labi kapag seryoso siya... he is every bit a Zubiri. Pero sa kabila ng awtoridad na ipinapakita niya sa murang edad... nakikita ko pa rin ang lambot ng puso na nakuha niya sa akin. Ang kabanatang ito na pinamagatang Years Later ay patunay na ang aming 'Home' ay hindi lang nanatiling pangarap kundi naging isang buhay na realidad. Pitong taon na ang lumipas mula nang matapos ang madugong corporate war laban kina Julian at Bianca... at sa loob ng pitong taon na iyon... marami nang nagbago sa Zubiri International Airlines."Mateo... let your father have his moment... alam mo naman na gusto niyang siya ang

Epilogue 2 The Untold Truth (Stefanie POV)

"Bitiwan mo ang tablet na iyan, Stefanie... hindi mo alam ang pintong binubuksan mo sa bawat segundong panonood mo sa videong iyan."Ang boses ni Adrian ay bumasag sa lamig ng madaling araw dito sa balkonahe ng aming villa sa Amanpulo. Ang kanyang tinig ay hindi galit... ito ay puno ng pagbabala... isang uri ng takot na ngayon ko lang narinig sa loob ng pitong taon naming pagsasama bilang mag-asawa. Ang kabanatang ito na pinamagatang The Untold Truth ay ang simula ng pagguho ng katahimikang pilit naming binuo. Akala ko ay tapos na ang lahat nang makuha namin si Mateo mula sa mga Valderama... akala ko ay ang tanging kalaban na lang namin ay ang pagpapalago ng Zubiri International Airlines... pero nagkamali ako. Ang katotohanan ay tila isang sumpa na hindi namamatay... naghihintay lang ito ng tamang pagkakataon para muling sumibol sa gitna ng aming paraiso."Adrian, nakita ko ang anino sa CCTV footage... may kinuha siyang folder bago nasunog ang ebidensya sa hangar pitong taon na ang na

Epilogue 3 A New Threat (Adrian POV)

"Ibagsak ang lahat ng satellite feed sa sector seven... ngayon din! Ayokong may makalampas na kahit isang pixel ng impormasyon tungkol sa kinalalagyan namin habang hindi ko pa nakikita kung sinong hudas ang naglakas-loob na gambalain ang pamilya ko."Ang boses ko ay umalingawngaw sa loob ng advanced command center ng aming private jet habang lumilipad kami palayo sa nagbabagang guho ng 'The Vault'. Ang kabanatang ito na pinamagatang A New Threat ay isang malupit na paalala na sa mundong aming ginagalawan... ang kapayapaan ay isang marupok na ilusyon lamang. Akala ko ay sapat na ang pagsabog ng server ni Lola Beatriz para maputol ang mga kadenang nakagapos sa amin ni Stefanie... pero nagkamali ako. May mas malalim na galamay ang nakapulupot sa legasiya ng mga Zubiri... isang pwersang hindi namin nakita dahil masyado kaming nabulag sa mga multo ng nakaraan."Adrian, kailangan nating kumalma... nasa atin na si Mateo, ligtas na ang anak natin," bulong ni Stefanie habang mahigpit niyang ya

Epilogue 4 Past Returns (Stefanie POV)

"Ibagsak mo ang baril na iyan, Adrian... hindi iyan ang paraan para bawiin ang kumpanyang matagal mo nang isinuko sa akin."Ang boses ni Marcus ay tila isang malat na musika na humihiwa sa tensyon sa loob ng ballroom ng Zubiri Tower. Pero hindi ang presensya ni Marcus ang nagpatigil sa tibay ng aking paninindigan... kundi ang babaeng dahan-dahang lumabas mula sa likod ng malaking screen. She was draped in a crimson silk dress... her movements were fluid, elegant, and dangerously familiar. Nang magtama ang aming paningin... naramdaman ko ang isang malamig na haplos ng nakaraan na akala ko ay tuluyan ko nang nabaon sa limot noong naging nurse pa lang ako ni Doña Beatriz. Ang kabanatang ito na pinamagatang Past Returns ay ang huling piraso ng puzzle na hindi ko inaasahang makikita sa gitna ng digmaang ito."Elena? How... how are you even here? You were supposed to be in Geneva... years ago," bulong ni Adrian, ang kanyang boses ay nanginginig sa halong gulat at isang emosyon na hindi ko a

Epilogue 5 Forever, Still War (Adrian POV)

"Isuot mo ang kwintas na iyan, Stefanie... hindi dahil kailangan mo ng proteksyon ni Doña Beatriz, kundi dahil gusto kong makita ng buong mundo na sa bawat pagtibok ng puso mo, ako ang nagmamay-ari ng bawat segundo ng buhay mo."Ang boses ko ay bahagyang pumiyok habang isinasabit ko ang maliit na pendant sa kanyang leeg. Nandito kami sa balkonahe ng aming private villa sa New Zealand, malayo sa usok ng Zubiri Tower at sa galamay ng mga kaaway na pilit kaming pinaghiwalay. Ang hangin dito ay malamig, humahaplos sa aming mga balat, pero ang init na nanggagaling sa mga mata ni Stefanie ay sapat na para tunawin ang anumang yelong namuo sa aking pagkatao sa loob ng mahabang panahon. Pinagmasdan ko ang repleksyon niya sa salamin... ang nurse na dati ay tinitingnan ko lang bilang isang obligasyon, ngayon ay ang reynang nagpabagsak sa lahat ng pader na itinayo ko."Adrian... akala ko ay pagod ka na sa mga laro ng lola mo. Akala ko ay ayaw mo na sa bigat ng pangalang Zubiri... ayaw mo na sa ak

...

18 19 20 21 22 23

SCAN CODE TO READ ON APP