All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 191 - Chapter 200

"Ibigay niyo sa akin ang lahat ng documents para sa merging ng Asian routes... at siguraduhin niyo na bago matapos ang araw na ito ay wala nang pangalan ni Julian o kahit sinong kaalyado niya ang nakadikit sa kahit anong board seat ng Zubiri International."Inilapag ko ang tablet ko sa gitna ng lamesa habang nakatitig sa mga board members na dati ay hindi man lang tumitingin sa akin kapag nagsasalita ako. Ngayon... ang bawat isa sa kanila ay tila hindi makahinga sa tindi ng presensya ko. Wala na ang takot sa dibdib ko. Wala na ang pag-aalinlangan na baka nagkakamali ako. Ang bawat desisyon na ginagawa ko ay tila ba idinidikta ng dugong Zubiri na nananalaytay sa legasiyang iniwan ni Doña Beatriz. I was no longer just the nurse who married into the family... I was the one keeping the family from falling apart."Mrs. Zubiri... kailangan natin ng clearance mula sa legal department para sa ganyang kabilis na pagbalasa ng posisyon," lakas-loob na sabi ng isa sa mga matatandang investors...

"Ibigay mo sa akin ang folder na iyan bago ko pa makalimutan na asawa kita at tawagin ko ang security para kaladkarin ka palabas ng kwartong ito."Mariin ang pagkakahawak ko sa gilid ng mesa habang nakatitig ako kay Adrian. Kakapasok lang namin sa private study sa loob ng aming tinutuluyan dito sa Switzerland... at heto na naman kami. Isang panibagong tensyon... isang panibagong laro ng pagdududa. Hawak niya ang itim na sobreng ibinigay ng misteryosong lalake sa airport... at ayaw niya itong bitawan. Tila ba mayroon siyang alam na ayaw niyang makita ko."Stef... makinig ka muna. Hindi sa pinipigilan kita... pero kailangan nating maging maingat. Baka trap ito. Baka gusto lang tayong pag-awayin ni Lola kahit wala na siya," mahinahong sagot ni Adrian... pero hindi ko pinalampas ang panginginig ng kanyang mga daliri."Trap? O baka naman ayaw mo lang malaman ko na mayroon ka pa palang hindi sinasabi tungkol sa tunay na plano ni Doña Beatriz? Ano ito... Adrian? Isang taon na tayong kasal pe

"Iwanan niyo muna kami... lahat kayo... lumayo kayo sa asawa ko bago ko makalimutan na nasa Switzerland tayo at hindi sa teritoryo ko kung saan pwede ko kayong ilibing nang buhay."Ramdam ko ang panginginig ng sarili kong boses habang nakatayo ako sa harap ni Gabriel at ng kanyang mga tauhan. Ang malamig na hangin ng Geneva ay tila humahagupit sa mukha ko pero mas matindi ang hapdi ng bawat tingin na ibinibigay sa akin ni Stefanie. Nakita ko kung paano siya dahan-dahang bumitaw sa pagkakahawak ni Gabriel... ang kanyang mga mata ay puno ng pagkamuhi na hindi ko kayang tagalan. Ang lahat ng paliwanag ko kanina tungkol sa trust fund ni Bianca ay tila mga tuyong dahon na tinangay lang ng hangin."Adrian... sapat na ang narinig ko... huwag mong dagdagan ang dumi ng mga kamay mo sa harap ng taong ito na mas may dignidad pa kaysa sa iyo," matabang na sabi ni Stefanie habang inaayos niya ang kanyang trench coat."Dignidad? Stef... hindi mo kilala ang lalakeng ito! Pinaglalaruan ka lang niya..

"Sigurado ka na ba sa nakikita mo o baka naman dala lang iyan ng pagod mo mula sa pakikipag-asaran kay Adrian?"Hinarap ko ang salamin sa loob ng banyo ng hotel suite dito sa Switzerland habang nanginginig ang aking mga kamay. Hawak ko ang puting plastik na tila ba naging mitsa ng panibagong pagsabog sa buhay ko. Dalawang pulang guhit. Malinaw. Matingkad. Walang duda. Sa kabila ng lahat ng gulo... sa kabila ng tensyon sa pagitan namin ni Adrian at ng paglitaw ni Gabriel... heto na naman ang tadhana. Pinaglalaruan ako. Binigyan ako ng regalong matagal ko nang ipinagkait sa sarili ko simula nang mawala ang una naming anak dahil sa kasamaan ni Bianca."Hindi ito pwedeng mangyari ngayon... hindi sa gitna ng giyerang ito," bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahan kong inilalapag ang pregnancy test sa lababo.Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan. Kasunod niyon ay ang pamilyar na pagbaliktad ng aking sikmura. Agad akong sumuka sa banyo... ang tunog ng aking paghihirap ay umalingawn

"Ilabas mo ang totoo... Stefanie... dahil hinding-hindi ako aalis sa kwartong ito hangga't hindi ko nalaman kung bakit mo itinatago sa akin ang bagay na pwedeng magpabago sa buong mundo nating dalawa."Puno ng tensyon ang boses ko habang nakatayo ako sa harap ng walk-in closet niya. Ang mga kamay ko ay nanginginig sa tindi ng halo-halong emosyon. Hawak ko ang basurahan mula sa loob ng banyo niya... isang bagay na hindi ko sinasadyang madaanan kanina habang naghahanap ako ng mga gamot niya para sa pagkahilo. Pero ang nakita ko sa loob ay hindi pakete ng gamot para sa lagnat... kundi isang piraso ng plastik na may dalawang linyang pula. Isang katotohanang sumampal sa akin nang mas masakit pa sa anumang pagkatalo sa boardroom."Adrian... lumabas ka na... wala kang karapatang mangialam sa mga gamit ko... lalo na sa mga basura ko," matalim na sagot ni Stefanie habang pilit niyang inaagaw ang bin mula sa akin."Basura? Ito ba ang turing mo sa posibilidad na magkaroon uli tayo ng anak? Isang