Semua Bab เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): Bab 91 - Bab 100

อ๊อก! อ๊อก! บ๊วบ! บ๊วบ! จุ๊บ! แอ่ก!ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ !ท่อนเอ็นลำใหญ่ตรงหน้าเริ่มกระแทกสวนกลับเข้าไปในโพรงปากเอง มือหนายื่นไปลูบหัวทุยใบหน้าที่แดงระเรื่อ ดวงตาที่เริ่มเหม่อลอย ร่างเล็กถูกจับเปลี่ยนท่าทางไปทั่วทุกมุมห้อง โต๊ะ เตียง ประตู ห้องครัว ห้องน้ำ ระเบียง กลางวันแสกๆตอนนั้นความอายของเธอมันแทบไม่มี ไม่มีแม้แต่ความกลัว!"ทำไมน่ารักขนาดนี้ อ๊าส์! อย่างนั้น ซี๊ด! กระแทกลงมาแบบนั้น!"เสียงครางที่แหบพร่าของโซ่ดังขึ้นเมื่อเขาจัดการให้เธออยู่บนตัวเขา ส่วนไนท์เริ่มจัดแจงทาเจลหล่อลื่นที่เอ็นลำใหญ่ของเขาและร่องรักทางด้านหลังของเธอก่อนจะค่อยๆดันมันเข้าไปขณะที่เธอกำลังขย่มด้านล่างอยู่อึก! อ๊ะ! อ๊าย! อ๊อย! ซี๊ด!"เจ็บค่ะ! อื้อ! อ๊อย! มันอึดอัด! อ๊าส์ๆๆๆ""ซี๊ด! เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง อ๊ะ อื้ม!" ร่างเล็กถูกกอดรัดจากด้านหลังก่อนที่ใบหน้าจะถูกจับเอียงข้างเพื่อที่เขาจะได้มอบรสสัมผัสของจูบให้แก่เธอ และมันดีทีเดียว มันนุ่มนวล ละมุนและอ่อนโยนจนเธอรู้สึกดีจึงร่อนเอวขับเข้าหาลำแข็งที่เสียบคาในรูรักทั้งสอง เมื่อโซ่เห็นเพื่อนที่จูบกับเธออย่างนุ่มนวลและดูอ่อนโยนเขาจึงลุกขึ้นและใช้ปากกับลิ

"ไม่ต้องมาเสือกยุ่งกับกูตื่นแล้วมึงก็กินข้าวกินยาซะเพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่มึงต้องตาย!"จบคำพูดร้ายๆร่างหนาก็รีบเดินออกจากห้องทันทีคนตัวเล็กเริ่มสำรวจตัวเอง ร่างกายถูกสวมใส่เสื้อผ้าของเขา ข้างๆเตียงมีถ้วยข้าวต้มและยาวางไว้ซึ่งหนึ่งในเม็ดยาก็ไม่ขาดยาคุมที่เธอต้องกินและเมื่อนึกได้ว่านี้ก็ดึกมากแล้วเธอต้องรีบกลับบ้านเธอไม่รีรอรีบลุกเดินออกจากห้องทันที แต่ยังไม่ถึงประตูก็ถูกเสียงเข้มของเขาเอ่ยขึ้น"จะไปไหน? กูถามว่ามึงจะไปไหน!"ไนท์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์"คะ...คือหนูจะกลับบ้านค่ะ มันดึกแล้วไม่ได้บอกคนที่บ้านไว้ด้วย"เธอตอบกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ"แล้วมึงกินข้าวกินยารึยัง?"เขาถามกลับ"ยังค่ะ"คำตอบของเธอทำเอาเขาอยากจะด่าออกไปแรงๆแต่กลับกันดวงตาเล็กทำให้ใจเขามันอ่อนลงอย่างห้ามไม่ได้"ไปกินข้าวกินยาซะเดี๋ยวกูไปส่ง"จบประโยคร่างหนาก็เดินมาคว้าข้อมือเล็กเดินกลับเข้าไปในห้องทันที ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่ายเธอนั่งทานข้าวต้มเงียบๆ โดยมีเขานั่งคุมอยู่ข้างๆ"พี่ทำเองหรอคะ?" เสียงหวานปนแหบเอ่ยถามก่อนจะผ่ายยิ้มบางๆออกไป"ทำไม? มันไม่ถูกปากลูกคุณหนูอย่างมึงรึไง!"เขาเอ่ยกลับไปอย่างไม่เข้าใจเพราะฝีมือการทำอาหารของ

วันเวลาหมุนผ่านทุกอย่างเปลี่ยนไปเว้นแต่เธอและพวกเขา ในหัวเล็กยังคงคิดอยู่ตลอดเวลาว่าที่ทำอยู่มันดีแล้วใช่ไหม แน่นอนมันเปล่าเลยแถมเปลืองตัวมากกว่าเดิม ความลับเรื่องเฮียคิงก็ยังไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ พวกเขามีความแค้นอะไรขนาดนั้นนะ ความสัมพันธ์ที่ยื่นยาวมาจนถึงทุกวันนี้ ความแค้นที่มีค่อยๆจางหาย ความหวั่นไหวเริ่มเข้ามาแทรกซึม____อื้อ อ๊าส์ อ๊ะอ๊ะ!เสียงครางระงมของร่างเล็กที่ตอนนี้สั่นคลอนในท่าด็อกกี้ มือหนาของคนตัวสูงบีบคลึงก้นงอนก่อนจะฟาดมือลงมาหนักๆ เพี๊ยะ! ผิวขาวเนียนเกิดรอยแดงที่ทำให้เกิดอาการเจ็บแสบที่ผิวอต่คนร่างเล็กกลับรู้สึกชอบมัน ความเสียวของลำใหญ่กระแทกกระทั้นใส่ร่องเล็กไม่ยั้ง ความรุนแรงของเขาเริ่มทำเธอติดใจซะแล้วซิ...ปั่ก ปั่ก ปั่ก!เสียงเนื้อกระทบกันอย่างไม่มีวันจบไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอต้องร้องครางอยู่ใต้ร่างของเขา ลิ้นสากไล่ตวัดเลียลิ้มรสชาติที่หวานจากเต้าสีหวาน ใบหน้าหล่อผละขึ้นมามองใบหน้าที่สีแดงระเรื่อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอเบ้หน้าด้วยความเสียวซ่าน รอยยิ้มกระตุกขึ้นที่มุมปากของเขา"อ๊าส์ พี่โซ่...อื้อ ฮื้อ อ๊ะๆ จะเสร็จแล้วค่ะ!"เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดส

มหาวิทยาลัยคนตัวเล็กกับกลุ่มเพื่อนที่ตอนนี้นั่งอยู่ในโรงอาหารของคณะวิศวะ ซึ่งเธอไม่ได้อยากมาแต่เพื่อนสาวทั้งสามนี่ซิดันลากเธอมาด้วย ใบหน้าที่ดูเริงร่าของเพื่อนๆทำเอาคนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ"นั่นพวกพี่โซ่ป่ะ!" เสียงใสของเจนเอ่ยขึ้นทำเอาใบหน้าเล็กรีบหันไปมอง ก่อนจะหันกลับมาเม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อเห็นคนข้างกายของไนท์"คู่นี้คบกันนานมากเลยมึง อิจฉาว่ะ!"พริมเอ่ยทำให้คนที่ได้ยินกำมือแน่น ใจของเธอมันหวิวๆ เธอไม่อยากได้ยินด้วยซ้ำ"เดลแกเป็นอะไร แกร้องไห้ทำไม?"วิวเอ่ยทักเมื่อหันมาเห็นเพื่อนของตัวเองกำลังร้องไห้ ซึ่งเจ้าของน้ำตานี้ก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรและมันไหลตอนไหน มือเล็กรีบยกขึ้นปาดน้ำตาทันที"เปล่าๆ เราแค่แสบตาอะ เมื่อเช้าเจ็บตาแล้วโดนลมด้วยน้ำตาเลยไหล ไม่มีอะไร" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ"ตกใจหมดคิดว่าเป็นอะไร เออจริงด้วยพี่แกก็เรียนคณะนี้ไม่ใช่หรอ?"วิวเอ่ย"อืมใช่ แต่วันนี้พี่เราไม่ได้มา เห็นว่ามีธุระน่ะ"เธอตอบออกไปก่อนที่สายตาขะเหลือบไปเห็นสายตาคมทั้งสองที่มองมา แต่มันก็ชินแล้วสำหรับเธอแล้วเมื่อเลิกเรียนร่างเล็กก็รีบลงมายืนรอตามคำสั่งของเขา ใจของเธอมันเริ่

[ไนท์]เคร้ง! เสียงกระทบกันของผิวแก้วใสที่ด้านในมีน้ำสีอำพันแกว่งไปมา มือหนายกขึ้นดื่มมันลงคอความร้อนแล่นเข้าไปภายในตัวเขา แววตาของเขามันมีเรื่องให้คิดมากมายทั้งที่เขาไม่ควรจะมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมันเป็นการแก้แค้นเพื่อความสะใจของพวกเขาหรือเพื่อต้องการที่สนองกันแน่ จะรักก็ไม่ใช่ จะเกลียดก็ไม่เชิง..."ไนท์เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ? แพมเห็นไนท์เหม่อๆ"เสียงหวานของร่างบางในชุดเดรสเซ็กซี่ มือเล็กค่อยๆลูบไล้ตามแผงอกกว้างของเขา ตาเล็กหรี่มองด้วยความสงสัย"เปล่าน่ะ ไนท์แค่เหนื่อยช่วงนี้มีอะไรหลายอย่างให้คิดตลอด แพมอย่าสนใจเลยนะถ้าจะกลับบอกไนท์นะ"เสียงเข้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนสำหรับคนรักของเขา แต่ยิ่งมองใบหน้าสวยของเธอเขากลับรู้สึกแปลกๆในใจ ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดต่อเธอกันนะ"โอ๊ย! กูเบื่อพวกมีความรักว่ะ แดกเหล้าไอสัส! ถ้ามึงจะแดกกันเชิญกลับบ้านครับ" ประโยคพูดเชิงหยอกดังขึ้นจากวายเพื่อนหนุ่มหน้าหวานของพวกเขา"เออเขาว่าที่นี่เป็นบ้านไอคิง รู้สึกว่าจะเป็นของพ่อมันที่เป็นหมอนะ" ประโยคของโจเอ่ยขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันมามองหน้ากัน"ทำไมมึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้ว่ะ