เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p) のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

อื้อ! อื้มส์!เสียงครางระงมประสานกันภายในห้องนอนที่ดำสไตล์ยุโรปเตียงนอนขนาดหกฟุตถูกสองร่างบดเบียดกันอยู่หลังจากที่เขากำลังจะพาเธอกลับแต่แล้วความรู้สึกของทั้งคู่ก็พากันมายังบ้านของโซ่ สายตาทั้งสองประสานกันปากหนาชกชิมรสชาติแสนหวานจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ มือหนาข้างหนึ่งบีบเค้นเต้าอวบ ส่วนอีกข้างกำลังหยอกเย้ากับร่องกลีบที่ชุ่มไปด้วยน้ำใคร่สีใสที่ไหลผ่านออกมาเมื่อนิ้วร้ายแทรกเข้าไป เอวเล็กบิดส่ายไปมาเพราะความเสียวซ่านกำลังแล่นผ่านก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยความใคร่ออกมา ปากหนายกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าหล่อก้มลงไปกดจูบลงยังหน้าผากมน"ต่อไปเธอช่วยพี่บ้างสิ" เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูขาวก่อนจะรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าหวานขบเม้มปากแน่นด้วยอาการเคอะเขินกับคำพูดของเขา ร่างเล็กขยับตัวนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของชายหนุ่ม มือเล็กเอื้อมไปจับลำใหญ่ที่กำลังพองโตอยู่ไม่น้อย ใบหน้าสวยค่อยๆก้มลงไปก่อนจะใช้ลิ้นเล็กแตะเลียที่ส่วนปลายหัวหยักและค่อยๆกดลงไปจนคลุมมิดลำ ศีรษะทุยขยับโยกตามความยาวของเอ็นแกร่งจนทังลำเริ่มแวววาวด้วยน้ำลายของเธอบ๊วบ! บ๊วบ! แผล่บ! จ๊วบ!"อ๊าส์ แบบนั้นแหละค่ะค

[หลายเดือนต่อมา]ทุกๆอย่างยังคงดำเนินต่อไปเหมือนเดิมแต่ก็มีอะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม พี่โซ่กับพี่ไนท์เขาเปลี่ยนไปหลังๆมาพวกเขาเริ่มหันมาคุยกับฉัน เริ่มพาฉันไปไหนมาไหน เริ่มทำอะไรหลายๆอย่างให้ฉัน และฉันก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมมั้ยแต่มันดีกว่าเมื่อก่อนมากเลยแหละ เขาเริ่มเทคแคร์ ดูแลฉันไม่ห่างไม่รู้ว่ามันอยู่ในแผนของเขารึเปล่าแต่ฉันก็หลงเชื่อพวกเขาไปหมดทั้งใจแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของฉันและที่บ้านก็จัดงานเหมือนทุกๆปี จัดไว้ใหญ่พอสำหรับคนในครอบครัวและเพื่อนๆของพวกเราเหล่าบรรดาพี่น้อง ฉันอยู่ในชุดเดรสรัดรูปแขนเสื้อชีฟองความยาวอยู่ในระดับหัวเข่าทั้งชุดเป็นสีชมพู แต่งหน้าอ่อนๆ ปล่อยผมดัดลอนน่ารักๆ เมื่อถึงเวลาคุณแม่ก็มารับฉันในห้องและพาเดินไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน"วันนี้ลูกสาวแม่สวยที่สุดเลยค่ะ"เสียงหวานของแม่เอ่ยด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มและมีความสุข"หนูได้ความสวยมาจากคุณแม่ค่ะ" เสียงหวานเอ่ยกลับก่อนจะผ่ายยิ้มหวานออกส่งไปให้ผู้เป็นแม่"ปากหวานนะเราแต่หนูอวบขึ้นรึเปล่าค่ะ ดูมีน้ำมีนวลมากเลยลูก"มินตราเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยแต่เธอก็คิดแค่ว่าคงเป็นเพราะวัยรุ่นเริ่มโตมากขึ้นก

ผ่านมาหลายอาทิตย์อาการของเธอมันไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยกลับยิ่งแย่ลงทานอะไรไม่ค่อยได้ถ้าไม่ใช่ของที่อยากจริงๆ ง่วงนอนหนักกว่าปกติ เพลียตลอดเวลา หลายวันมานี้เธอแทบไม่อยากทำอะไรแม้แต่น้อยนอกเสียจากคำว่านอน จนคนเป็นแม่เริ่มสงสัยจึงคิดที่อยากจะมาคุยกับลูกสาวของตัวเองแต่คำว่าแม่ของมินตราซึ่งเธอเคยผ่านอะไรมาก่อนเยอะมากจึงคิดว่ามันต้องเป็นแบบที่เธอคิดหรือถ้าไม่ก็ดีต่อตัวของลูกสาวเธอ เธอตรงไปซูเปอร์มาร์เก๊ตเพื่อซื้อของบางอย่าง เธอไม่รู้ว่าลูกสาวมีแฟนรึเปล่าแต่ทุกๆคืนจะเห็นมีผู้ชายมาส่งตลอด แต่เธอก็ไม่อยากวุ่นวายกับลูกมากจนเกินไปรอให้พร้อมเมื่อไหร่ลูกคงมาบอกกับเธอเอง เมื่อกลับมาถึงมินตราจึงตรงขึ้นไปบนห้องลูกสาวทันทีวันนี้คงจะสะดวกที่จะคุยกันเพียงแค่สองคนเพราะคนอื่นๆไม่อยู่บ้านก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!มือบางเคาะประตูห้องนอนของลูกสาวอยู่ครู่หนึ่งประตูห้องนอนก็เปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูฝืนๆของลูกสาวเธอ คนตัวเล็กเดินนำแม่เข้าไปในห้องก่อนจะหย่อนตัวลงนอนบนเตียงเหมือนเคย"อาการเป็นยังไงบ้างลูกไม่ดีขึ้นเลยหรอคะ" เสียงหวานปนห่วงใยของผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆก่อนที่มือเล็กจะยื่นไปลูบท

ตอนนี้ร่างบางนอนกอดผู้เป็นแม่อยู่บนเตียง เธอยังคงร้องไห้และเอ่ยแต่คำขอโทษออกมาซ้ำๆ มินตราเธอรับฟังลูกสาวและกอดปลอบประโลมพูดให้กำลังใจลูกสาวตลอดเวลา"แม่อย่าพึ่งบอกคุณพ่อ อย่าพึ่งบอกทุกคนได้มั้ยคะ ถ้าหนูพร้อมหนูจะพูดกับทุกคนเองค่ะ"เธอเอ่ยบอกไปแบบนั้นเพราะเธอคิดไตร่ตรองไว้แล้วว่าเธอจะไม่ทำร้ายเด็กในท้องเด็ดขาด"ค่ะ แม่จะไม่บอกใคร หนูแน่ใจแล้วใช่มั้ย" คำตอบรับสัญญาของผู้เป็นแม่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง"หนูจะไม่ทำร้ายลูกหนูเด็ดขาดค่ะ เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย เขามาอยู่กับหนูแล้วค่ะแม่ หนูเป็นแม่เขา" คำพูดของลูกสาวแม่ว่าทำให้มินตรายิ้มขึ้นก่อนจะก้มลงไปหอมหน้าผากมนของลูกสาว"ดีแล้วลูกที่แม่ถามแม่อยากให้ลูกคิดดีๆ เด็กที่เขาเกิดมาเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ดีแล้วที่หนูไม่คิดจะทำร้ายเขา พักผ่อนนะคะเดี๋ยวแม่ทำอาหารให้ทานนะ อย่าคิดมากรู้มั้ยมันไม่ดีต่อลูกในท้อง" จบประโยคผู้เป็นแม่ก็เดินออกจากห้องไปทันที เหลือคนตัวเล็กที่นอนลูบท้องตัวเองก่อนจะผ่ายยิ้มออกมาด้วยน้ำตาความรู้สึกหลายๆอย่างรุมเข้ามา"หนูมาอยู่กับแม่แล้วอย่าทิ้งแม่ไปนะคะ ฮึก แม่จะดูแลหนูให้ดีที่สุดเท่าชีวิตของแม่คนหนึ่งจะทำได้ แม่

[ไนท์]ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมแทบจะไม่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำไปเลยสักนิดการที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆมันรู้สึกอ้างว้างแปลกๆทั้งๆที่ผมไม่ควรรู้สึกแบบนั้นด้วยซ้ำเพราะผมก็มีแฟนอยู่แล้วแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด แพมไม่ได้ทำให้ผมยิ้มได้อย่างเต็มทีเลยสักครั้งรู้สึกแย่ยังไงไม่รู้ที่ทำร้ายความรู้สึกของเธอ เธอที่ผมหมายถึงไม่ใช่แพมแต่คือเดล ช่วงหลังๆผมคิดที่จะบอกเลิกแพมเพื่อให้เธอได้อยู่กับสถานะที่ชัดเจนแต่ก็เปล่าเธอไม่ค่อยมาเจอหรือคุยด้วยเลยจนมาวันนั้นที่เธอบอกความจริงว่าเธอกำลังท้องความรู้สึกของผมคือดีใจผสมตกใจและเครียดทำไมถึงทำให้เธอต้องลำบากขนาดนี้ด้วย ใจผมอยากจะรั้งเธอเอาไว้แต่ปากมันไวไปหน่อยเลยอย่างที่เห็นเธอไม่ได้ต้องการผมหรือไอโซ่เลย วันนี้ผมมาหาพี่ชายที่เป็นหมอในคลินิกแห่งหนึ่งและไม่รู้ว่าเพราะความบังเอิญหรืออะไรผมเจอเธอมากับแม่ของเธอผมคิดที่อยากจะเดินไปคุยกับเธอแม้ว่าจะผิดคำพูดกับเธอก็ตามขาแกร่งทั้งสองของผมก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าที่นั่งของเธอดูตอนนี้สิเธอสวยขึ้น อวบขึ้น ดูมีความสุขขึ้นเยอะเลยใบหน้าหวานเชยขึ้นมามองผมจากที่เธอยิ้มก็หุบมันลงไปอย่างอัตโนมัติ หน้าเธอนิ่งและไร้ความ