บททั้งหมดของ เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): บทที่ 121 - บทที่ 130

"พ่อไม่โกรธหนูนะแค่เสียใจที่หนูไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกๆ ถ้ารู้ก่อนจะได้ช่วยดูแล มาหาพ่อหน่อยค่ะ"แทนเอ่ยก่อนจะอ้าแขนรอลูกสาว เมื่อร่างเล็กเข้ามาถึงเธอก็โผลเข้ากอดผู้เป็นพ่อทันที แขนเล็กกอดรัดร่างใหญ่แน่น มือหนาของพ่อก็ไล่ลูบปลอบประโลมลูกสาว วันนี้เป็นวันที่เธอเคลียร์กับทุกคนและพูดมันออกไปจนรู้สึกโล่งและสบายใจถึงจะพูดออกไปไม่หมดก็ตามและสิ่งที่เธอตั้งใจจะบอกกับทุกคนอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้บรรดาพี่น้องถึงกับน้อยใจ"อีกเรื่องที่หนูจะบอกคือ หนูจะย้ายไปเรียนต่อที่อเมริกาค่ะ ไปเรียนที่นั่นและคลอดลูกที่นั่นเลยค่ะ" ประโยคของเธอทำเอาพี่น้องทุกคนต่างมองหน้ากัน"ทำไมล่ะ จะทิ้งพวกพี่ไปไหน"มิราเอ่ย"นั่นสิ ทำไมต้องไปต่างประเทศด้วย"มารินเอ่ย"แค่น้องไปต่างประเทศเอง ฮือ ไม่เอาเจ้ไม่ให้ไปนะ" ควีนเอ่ยก่อนจะเข้ามากอดน้องสาวเอาไว้ทำให้บรรดาพ่อแม่ถึงกับหัวเราะออกมา"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเฮียไปดูแลน้องเอง"รันเวย์เอ่ย"โห่! อย่างงี้ก็เหงาแย่เลยสิคะ เฮียรันไป ยัยจิ๋วไป เฮ้อ!"มารีเอ่ยก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"เหงาอะไร เฮียว่าพวกหนูอยู่ก็พอได้ปวดหัวอยู่นะคะ"โรมันเอ่ย"แค่ไปต่างประเทศเอง ปิดเทอมพวกเราก็ไปหาได้นี่เนอะ

"หมอเสียใจด้วยนะครับทางเรารักษากันสุดความสามารถแล้ว คุณกัญญานิลเสียเลือดมากสมองกระทบกระเทือนอย่างหนักหมอเสียใจด้วยนะครับ"จบประโยคหมอก็เดินผ่านหน้าของทุกคนไป ร่างหนาของพี่ไนท์ทรุดลงกับพื้นทันทีก่อนจะร้องโวยวายออกมาและลุกวิ่งเข้าไปหาร่างน้องสาวทันที พี่โซ่ก็ไม่ต่างกันทั้งคู่ร้องไห้หนักมาก จนเฮียคิงได้สติจึงไปสารภาพเรื่องทั้งหมดแต่เฮียไม่ได้บอกเรื่องพี่แพมออกไปนั้นคือสาเหตุที่ทำให้ทั้งสามแตกคอกัน เวลาเจอกันก็จะมีเรื่องกันตลอด เฮียคิงก็จะยอมตลอดเพราะรักเพื่อนมากจนวันที่เฮียพูดเรื่องพี่แพมว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะใคร แต่ทั้งสองคนกลับไม่เชื่อเฮียและยังหาว่าเฮียใส่ร้ายเพื่อโยนความผิด มันเป็นจังหวะเดียวกับเรื่องทั้งหมดเงียบลงเพราะทางบ้านใช่เงินปิดจริงๆแต่ก็ไม่ละเลยที่จะรับผิดชอบ ทุกคนในบ้านกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อให้เฮียพ้นผิดและตอนนี้ทุกคนก็มีหลักฐานเพียงพอที่จะเอาผิดพี่แพมได้ แต่เฮียคิงก็จะรับผิดเช่นกันเพราะรถที่ชนคือรถเฮียและเฮียก็เป็นคนขับร่างเล็กที่ได้แต่นั่งเหม่ออยู่ในห้องก็ได้แต่นั่งคิดแล้วคิดอีก แต่ทุกอย่างกลับถูกบันทึกไว้ในมือถือของเธอเรียบร้อยไฟล์เสียงนี้เธอเก็บไว้เพื่อรอส่งไปให

"หิวมั้ยคะ?"เสียงเอ่ยถามของเฮียรันทำให้ฉันหันกลับมามองหน้าของคนด้านข้างทันที"ไม่ค่ะ น้องง่วงมากกว่าขอนอนก่อนดีกว่าค่ะ"ฉันตอบก่อนจะทำท่าทางบิดขี้เกียจและเอนศีรษะลงมาซบไหล่กว้างของพี่ชายตัวเองก่อนจะหลับสนิทการบินในครั้งนี้ใช้เวลาไปสิบแปดชั่วโมงกว่าจะถึงมันเหนื่อยเอามากๆเลยฉันอยากจะนอนบนเตียงนิ่มๆจัง=0= ลงจากเครื่องบินได้ไม่นานเราสองคนพี่ก็พากันจะไปขึ้นรถแท็กซี่แต่เฮียรันบอกว่ามีคนมารับแล้วเป็นเพื่อนเฮียและเมื่อได้เจอหน้าเพื่อนเฮียบอกเลยว่าหน้าตาดีมากๆ หล่อคม ยิ้มที่มีใจละลายกันไปบ้างล่ะ แต่ฉันในตอนนี้คงไม่อยากคิดอะไรแบบนั้น"ไงมึง สบายดีนะ" เสียงทักทายเฮียรันด้วยท่าทางสนิทสนม"สบายดี เออนี่เดลน้องสาวกู ส่วนคนนี้เพื่อนเฮียชื่ออาร์เดน เป็นลูกครึ่งไทยอเมริกาน้องอย่าไปหลงกลมันนะไอนี่มันชอบหลอกสาว"ประโยคท้ายเฮียก้มลงมากระซิบข้างหูฉันนั้นทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยซึ่งพี่เขาก็คงจะรู้ว่าเฮียนินทาอยู่"ตัดทางกูตลอดไอเพื่อนเชี้ย! ไปกันได้แล้วกูต้องกลับไปประชุมต่อ ไปค่ะน้องเดลมาทางนี้"จบประโยคของพี่อาร์เดนเราทั้งสองก็เดินตามไปขึ้นรถและตรงไปยังบ้านใจกลางเมืองเลยก็ว่าได้ ทั้งใหญ่โตและหรูหรา

เคร้ง! โครม! เสียงของตกลงพื้นกระจัดกระจายด้วยฝีมือของเขา ไนท์กับอาการเหมือนจะเป็นบ้าเขารู้ความจริงทุกอย่างหลังจากที่ได้รับข้อความจากเธอใบหน้าที่เหม่อลอยกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม สายตาที่พร่าเบลอด้วยน้ำสีใสที่ล้นเอ่อตลอดเวลา มือหนายกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองแรงๆ กรามทั้งสองข้างนูนขึ้นเด่นชัดเมื่อเขาขบมันแน่นเข้าหากัน ความจริงทุกอย่างเปิดเผยขึ้นพร้อมกับเธอที่หายไป อาการเขามันคลั่งจนแทบจะคุมไม่อยู่ มันกินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาหยุดเรียนไปเกือบอาทิตย์เมื่อไม่เจอเธอบวกกับร่างกายที่ช่วงนี้มันเพลีย เหนื่อยและอาเจียนทุกครั้งที่ได้กลิ่นอาหารเขาไม่รู้เลยว่าเป็นเพราะไร กระทั่งมาสั่งเกตอาการของเพื่อนหนุ่มของตัวเองซึ่งมีอาการแบบเดียวกัน จนโดนแม่ของโซ่ทักว่า 'อาการยังกับคนแพ้ท้องแทนเมีย มะม่วงแถวโน้นไม่มีกินรึไงถึงได้ถ่อกันมาถึงนี่กัน' นั่นยิ่งทำให้พวกเขาทั้งสองเป็นเหมือนคนไม่มีชีวิตเหมือนขาดอะไรไป ใช่เขาขาดเมียและลูกไปเพราะตัวของพวกเขาเองที่ทำร้ายจิตใจเธอมาโดยตลอดร่างหนานอนราบกับที่นอนเขานอนไม่หลับถึงหลับตื่นขึ้นมาอาการมันก็เป็นเหมือนเดิม เขาทำร้ายคนที่บริสุทธิ์มาตลอดเขาได้แต่แค้นและอคติคิดแต่จะเอาชนะจนลื

หัวใจของเธอมันสั่นไหวก่อนจะปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลลงมา เธอดีใจและรู้สึกรักมากยิ่งกว่าเดิมตอนนี้เธอต้องดูแลตัวเองให้มากๆเพื่อเด็กน้อยที่กำลังเติบโต นี่คงเป็นความรู้สึกของคนเป็นแม่สินะหลังจากตรวจเสร็จรับยาเสร็จทั้งคู่ก็พากันกลับทันที ระหว่างทางกลับเธอก็จะได้รู้อะไรหลายๆอย่างกับผู้ชายคนนี้"ตัวเล็กรู้อะไรมั้ยคะ ว่าจริงๆแล้วที่พี่ได้เป็นเพื่อนกับรันเพราะหนูเลยนะ" คิ้วเลิกขึ้นสูงด้วยใบหน้าสงสัย"ทำไมถึงเพราะหนูล่ะคะ?" เธอถามกลับ"ก็เพราะพี่เคยเจอหนูครั้งหนึ่งที่สยามและนั่นก็เหมือนอาการของคนตกหลุมรักรึเปล่าไม่รู้แต่หนูทำให้พี่ยิ้มได้ทั้งวันเลยจนเพื่อนหาว่าพี่บ้า ก่อนจะได้รู้ว่าหนูคือน้องสาวของรันที่เรียนคณะเดียวกับพี่มันมีทางเดียวที่พี่จะได้รู้จักและเจอหนูเลยเข้าไปตีสนิทจนกลายเป็นเพื่อนกันจนมาถึงทุกวันนี้ไงคะ" นี่มันความในใจรึเปล่านะ แต่เธอก็ยิ้มให้เขากลับไปแทน"อย่าคิดมากนะคะรู้มั้ย ทำตัวให้ปกติเหมือนเดิม เพราะพี่คงไม่มีเวลามาจีบตัวเล็กแน่นอน""ทำไมล่ะคะ?" คำถามของเธอทำให้คนขับเผลอหลุดยิ้มออกมา"ก็พี่งานยุ่งมากๆไงล่ะ ทำไมหรอคะ ตัวเล็กกลัวพี่ไม่จีบหรอ ไม่ต้องห่วงนะพี่จะค่อยๆแบ่งเวลาหยอดเองเดี่ย