All Chapters of ตราบาปบริสุทธิ์: Chapter 11 - Chapter 20

เมล็ดพันธุ์ที่ดีต่อให้เกิดในดินที่แห้งแล้งหากเราหมั่นรดน้ำพรวนดิน มันก็พร้อมจะเติบโตงอกงามขึ้นได้เสมอ ในเวลานี้เขมิกากำลังง่วนอยู่กับการลบรอยที่ถูกทำเอาไว้ เธอพยายามขัดถูจนหนังแทบถลอกเวลาเนิ่นนานกับการอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่มีมลทินติดตัวตราบจนลมหายใจจะสิ้น ต่อให้เธอใช้แอลกอฮอล์มาล้างมันก็ไม่สามารถสะอาดได้เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะตราบาปครั้งนี้มันจะเป็นเงาตามหลอกหลอนติดตัวเธอตราบนานเท่านานเมื่อสำรวจร่างกายเสร็จแล้วเขมิกาเอื้อมมือไปดึงเอาชุดเดิมที่แขวนไว้ขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกมาหยิบเอาเช็คที่หัวเตียง โดยที่ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว เขมิกาเดินออกมาจากห้องของชายแปลกหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตอนนี้คำถามมากมายมันได้เกิดขึ้นมาในหัวของเธอ ทั้งดีและไม่ดีมันตีกันรวนไปหมดเธอเดินออกมาจากคอนโด เพื่อคอยรถแท็กซี่ สักพักคันที่เธอต้องการก็ผ่านมาจอดรับ หญิงสาวก้าวเท้าขึ้นไป เมื่อนั่งอยู่บนรถเขมิกาถอนใจออกอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงเบาๆ นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมากับสิ่งที่เธอได้ตัดสินใจทำมันลงไปมือเรียวเล็กค่อยๆ หยิบเช็คใบนั้นออกมาจากกระเป๋าสะพาย เพื่อดูจำนวนตัวเลขที่ชายแปลกหน้า

อย่าทำตัวไร้ค่าแต่จงเดินหน้า แม้ว่าใครจะมองไม่เห็นค่าก็ตามที วันเวลาผันผ่านเด็กหญิงมาเรียมเติบใหญ่ กลายเป็นเด็กสาวเต็มตัว ทุกอย่างที่ลัลนาสอนมาเรียมตั้งใจและทำมันออกมาได้ดีเลยทีเดียว เมนูอาหารที่เธอต้องฝึกทำแค่ไปช่วยเชฟในร้านหยิบจับนู่นนี่นั่น มาเรียมก็ทำอร่อยเสียจนทุกคนต้องยกนิ้วให้ มาลัยที่ต้องร้อยส่งแม่เขมิกากับแม่ลัลนาทุกเย็นของวันพระ เธอก็ทำออกมาได้สวยเสียจนไม่มีที่ติกิริยามารยาทเธอก็ถูกสอนมาอย่างดี ทำให้ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับหงส์ที่อยู่ในฝูงกา เนื่องด้วยกิริยาที่งดงามเกินเด็กในสถานเริงรมย์ การเรียนยิงปืนเทควันโดศิลปะการป้องกันตัวที่ลัลนาให้เธอไปเรียนหลังเลิกเรียนทุกวัน เวลานี้มาเรียมโตเป็นสาวแล้วและเป็นที่น่าพอใจให้กับแม่ทั้งสอง เมื่อฝีมือการต่อสู้ไว้ป้องกันตัวของมาเรียม เธอยิงปืนแม่นราวกับจับวาง พนักงานเสิร์ฟชายที่ลัลนาใช้ทดสอบกับมาเรียมพวกเขาต้องพ่ายแพ้ให้แก่เธอครั้งแล้วครั้งเล่าผลการเรียนได้เกรดสี่ทุกเทอมเป็นการการันตีได้ว่า มาเรียมเหนือกว่าลูกของใครบางคนที่เขมิกาต้องการเอาชนะ แต่เกมยังไม่จบหากมาเรียมยังไม่ประสบผลสำเร็จในด้านการงานที่เขมิกาวาดฝันเอาไว้มาเรียมสาวนักเรียนมั

ไม่มีใครรู้เรื่องราวที่อดสู แต่เราพร้อมจะสู้เพื่อวันข้างหน้าที่รอคอย ระหว่างการปิดภาคเรียนมหาวิทยาลัยยังไม่เปิด มาเรียมมาช่วยงานที่ร้านทุกวัน ความน่ารักของสาวน้อยต่างต้องตาตรึงใจของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่พบเห็น สถานที่แห่งนี้ใครคงคิดว่าเธอต้องทำงานอย่างว่าด้วย ใครจะมองยังไง สำหรับมาเรียมแล้วเธอไม่แคร์ ขอเพียงแค่มีเงินช่วยแบ่งเบาผู้เป็นมารดาบ้างก็พอ มาเรียมโตเป็นสาว เธอพอจะรู้ว่ามารดาของเธอทำงานอะไร มาเรียมไม่โกรธหรือโทษในสิ่งที่แม่เขมิกาทำ แต่เธอกลับเห็นอกเห็นใจและสงสารมารดาเป็นทวีคูณ เมื่อเธอรู้ถึงเหตุผลที่มารดาต้องทำแบบนั้น เพราะหญิงสาวรู้ดีการที่เธอไม่มีบิดา มารดาต้องลำบากแค่ไหน เขมิกาต้องรับผิดชอบทุกอย่างคนเดียว เธอได้เรียนโรงเรียนดีๆ ได้กินอาหารอิ่มครบสามมื้อ แถมได้เรียนพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งหลายอย่าง ทั้งที่บางคนไม่มีโอกาสได้เรียนแบบเธอ แต่มารดาซึ่งผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับคอยสนับสนุนเธอในทุกด้าน"ทำอะไรอยู่จ๊ะ สาวน้อยของแม่""เปล่าคะ" เขมิกาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับโน้มตัวลูกสาวเข้ามาในอ้อมกอด เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะต้องพาลูกมาลำบากตรากตรำ ทำงานในสถานที่แบบนี้ คุณหนูตกยากอย่า

เดวิดบรรเลงลิ้นลงแล้วตวัดที่เม็ดบัวอมชมพู ก่อนจะดูดอย่างเมาสลับไปมาอย่างสุขสม ก่อนจะเปลี่ยนเอามืออีกข้างคลึงอีกเต้าแล้วเริ่มคลำลงต่ำ สอดฝ่ามือเข้าไปด้านในจีสตริงที่ห่อหุ้มส่วนสงวนไว้เพียงไม่กี่เซนแล้วกระชากผ้าบางนั้นจนขาดว่อน เวลานี้เรือนร่างของเขมิกาเหลือเพียงตัวเปล่าล่อนจ้อนให้ชายตรงหน้าได้กวาดสายตาเชยชม“อื้ม อ๊า อ๊าย” เสียงของหญิงร่างอรชรดังออกมา เมื่อยานั้นเริ่มออกฤทธิ์เธอต้องการเดวิด อยากให้เขากระทำกับร่างกายของเธออย่างไรก็ได้ สุดแล้วแต่เขาจะพึงพอใจ ในเวลานี้เธอพร้อมรับเสมอ เดวิดผละจากเขมิกา เขาจับเธอตะแคงทั้งที่ข้อมือและข้อเท้าของเธอยังถูกตรึงเอาไว้ที่ขอบเตียง ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแส้หวดลงไปที่หลังของเขมิกาหลายครั้ง..เพียะ! เพียะ! เพียะ!“โอ๊ย! อืม อ๊าย” เขมิการ้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ปนความต้องการในกามารมณ์ ซึ่งจากฤทธิ์ของยาที่เดวิดให้เธอกินเข้าไปก่อนหน้านี้เขาวางแส้ลงแล้วลูบไปที่แผ่นหลังของเธอ เลือดที่ซึมออกมานั้นถูกเดวิดใช้ปลายลิ้นเก็บกวาดทำความสะอาดจนสิ้น เรียวลิ้นสากที่สัมผัสกับแผ่นหลังบวกกับยาที่กินเข้าไปเขมิกายิ่งกระสับกระส่ายทุรนทุรายต้องการชายตัวโตอย่างไร้ขีดจำกัด

เมื่อเขมิกาออกจากโรงพยาบาล เธอได้หยุดงานเกือบสองเดือนเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ค่อยโผล่ออกมาคุยกับมาเรียมสักเท่าไร เพราะไม่อยากให้ลูกเห็นสภาพของตัวเองที่ข้อมือและข้อเท้ายังมีรอยช้ำอยู่อย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่อยากให้ลูกมีปมอะไรในใจมากไปกว่านี้ตั้งแต่พูดคุยกับติณณ์วันนั้น มาเรียมก็ไม่เสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มอีกเลย เธอขอทำงานช่วยเชฟในครัว เหตุผลของเธอคือไม่อยากเจอติณณ์ เมื่อหญิงสาวเผยความอ่อนแอให้เขาเห็นมันคือจุดอ่อนที่เธออยากเก็บซ่อนเอาไว้ ภายใต้ความแข็งแกร่งจึงเลี่ยงที่จะเจอเขาวันแรกของการเปิดเทอม มาเรียมนั่งแท็กซี่มาเอง เพราะเธอโตแล้วไม่ต้องให้แม่ลัลนามาส่งเหมือนสมัยเรียนมัธยม มาเรียมเลือกเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์เป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยการออกแบบกายภาพด้านต่างๆ ตามที่มารดาต้องการ เมื่อเธอก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในมหาวิทยาลัยผู้คนมากมายเดินกันพลุกพล่าน มาเรียมอ่านป้ายก่อนจะเดินไปตามลูกศรยังคณะที่เลือกเรียนซึ่งเวลานี้ใต้อาคารมีชายร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตานั่งอยู่ มาเรียมมั่นใจไม่ใช่ใครที่ไหนเขาคือติณณ์ ที่เวลานี้ถูกห้อมล้อมไปด้วยสาวๆ ที่รุมเอาอกเอาใจ ราวกับว่าเขาเป็นซุปเปอร์สตาร์ พอมาเรียมเดินเข้