All Chapters of จิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค: Chapter 101 - Chapter 110

ลั่วเป่ยตกใจมาก เขารีบบอกจิงซิงอี้ว่า เขาจะไปดูลูกชายก่อน จิงซิงอี้พูดขึ้นมาว่า จะขอไปดูอาการด้วย ชายหนุ่มพยักหน้าและรีบเดินขึ้นรถลากไปด้วยกันระหว่างทางกลับบ้าน ลั่วเป่ยสอบถามอาการของลูกชาย จากหญิงรับใช้ซึ่งเป็นคนสนิทของภรรยา นางเล่าด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า“วันนี้คุณชายน้อยไม่อยากกินข้าวเลยเจ้าค่ะ บอกว่าเหนื่อยมาก จากนั้นฮูหยินก็บอกให้คุณชายพักผ่อน แล้วก็ตามท่านหมอชิวมารักษา แต่พอรักษาได้สักพัก อาการของคุณชายน้อยก็แย่ลงอีก”“แย่ยังไง รีบบอกมา!” ลั่วเป่ยเร่งให้นางตอบ “คุณชายน้อยบอกว่าเจ็บหน้าอกมาก แล้วก็ปวดเนื้อตัวเจ้าค่ะ!”จิงซิงอี้ที่ฟังอาการก็นิ่วหน้าด้วยความสงสัย เขาถามสาวใช้ว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่า หมอรักษาคุณชายอย่างไรบ้าง”  สาวใช้ตอบแบบไม่แน่ใจว่า “ฝังเข็มแล้วก็ให้ดื่มยาเจ้าเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ดีขึ้น”ลั่วเป่ยพยายามควบคุมความกลัว เมื่อไปถึงหน้าบ้าน พวกเขารีบลงจากรถ และเดินไปที่ห้องนอนของคุณชายน้อยที่อยู่ตึกด้านซ้ายมือ หน้าห้องมีคนรับใช้ทั้งยืนรอและเดินเข้าอ

หลังจากกลับมาอยู่บ้านได้ 2-3 วัน จิงซิงอี้อยากจะไปภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและพืชผลที่เริ่มต้นผลิดอกออกผลแล้ว ช่วงนี้ผู้ใหญ่หลายคนวุ่นวายมาก พวกเขาเร่งรีบเตรียมแปลงปลูกพืชและเตรียมแปรรูปผลผลิตต่างๆ จิงซิงอี้จึงชวนเจี่ยหยวนไปด้วยกันพวกเขาสะพายอาหารและน้ำ ข้าวของอื่นๆ แบกตะกร้าไม้ไผ่ติดตัวไป และออกเดินทางไปท้ายหมู่บ้าน ซึ่งมีทางเดินเข้าไปในป่า ตลอดเส้นทาง ขนาบข้างไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่ที่เริ่มผลิใบสีเขียว สลับกับวิวที่เป็นทุ่งหญ้าและทุ่งดอกไม้ผลิดอกสีเหลือง ชมพู และแดงอย่างสวยงาม ลมเย็นสดชื่นพัดกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้ามาเป็นระยะเด็กชายทั้งสองคนเดินไปด้วยกันเรื่อยๆ คนหนึ่งอายุ 10 ขวบ และอีกคนอายุเกือบจะ 11-12 ขวบแล้ว พวกเขาคุยกันบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเดินไปพร้อมกับกวาดตามองหาพืชพรรณที่ต้องการ และตั้งใจจะแวะเก็บตอนขากลับอีกครั้งเมื่อเดินขึ้นไปบนภูเขาที่เป็นป่าโปร่ง ต้นกระเทียมป่า และสมุนไพรอื่นๆ เริ่มแตกยอดอ่อน ทั้งสองคนแยกย้ายกันออกไปเก็บพืชที่พวกเขารู้จัก เจี่ยหยวนเลือกเก็บพืชที่ใช้กินเป็นหลัก ทั้งยอดอ่อนเฟิร์น เห็ด และหน่อไม้ที่งอกออกมาในช่วงฤดูใบไม้ผลิจิงซิงอี้เ

เช้าวันรุ่งขึ้น  โม่หยวนหลิงตื่นมาเก็บผักเพื่อเอาไปขายและทำอาหารเช้า ในขณะที่จิงซิงอี้ที่เมื่อคืนนี้ นอนบนพื้นหน้าเตียงในห้องเดียวกับนาง ก็ตื่นมาออกกำลังและดูแลแปลงสมุนไพร พร้อมกับครอบครัวของเจี่ยฉวน ที่มาดูแลพืชผักเช่นกัน        คนเจ็บทั้งสองคนก็ลุกขึ้นมา บัณฑิตชายลุกมาเข้าห้องน้ำ ทำความสะอาดร่างกาย ในขณะที่ชายชุดสีน้ำเงินลุกขึ้นมาเดินพลังลมปราณ เพื่อขับไล่อาการติดขัดของชี่        บัณฑิตชายเดินมาหาจิงซิงอี้ที่แปลงสมุนไพร เขาซักถามเด็กชายด้วยความสนใจ เมื่อเห็นปุ๋ยหมัก น้ำหมัก และวิธีการปลูกผักที่พวกเขาใช้ เขาสนใจเครื่องมือการเกษตรแบบใหม่ ที่จิงซิงอี้ออกแบบและให้เจี่ยฉวนทำให้ และแม้แต่พืชผักสมุนไพรที่จิงซิงอี้ปลูก        จิงซิงอี้ไม่ได้ปิดบังอะไร เขาพาบัณฑิตชายไปที่โรงสมุนไพร และอธิบายว่า“ข้าสนใจการทำสมุนไพรมาก วิธีการเผาจื้อสมุนไพร (แปรรูปสมุนไพร) และการอิ่นเพี่ยน (กระบวนการเตรียมตัวยาพร้อมใช้) ของข้าเป็นวิธีพิเศษที่เรียนรู้มาจากท่านตา ท

พ่อบ้านรับปาก เขานำตัวสาวใช้คนสนิทของหงหลิวมาพบเปาเจิง นางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว โดยเฉพาะตอนที่พบกับขุนนางที่ได้ฉายาว่าเทพเจ้าแห่งความยุติธรรม พวกเขานั่งลงที่โต๊ะหินด้านหน้า จั่นเจาสั่งให้คนอื่นถอยออกไปจากบริเวณนี้ เพื่อความสะดวกในการพิสูจน์หลักฐานและสอบสวน  แต่ทุกคนต้องรอรับการสอบถาม และห้ามใครเข้าออกนอกบ้านเด็ดขาด  เขาสังเกตดูท่าทางของแต่ละคนในบ้าน ทั้งภรรยาหลวงและภรรยาน้อยคนอื่นๆ ที่แสดงสีหน้าท่าทางแตกต่างกันไป บางคนเสียใจ บางคนหวาดกลัว และบางคนนิ่งเฉยเปาเจิงเริ่มต้นสอบสวนสาวใช้ประจำตัวของผู้ตาย โดยมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งจดบันทึก“เจ้าพบศพของฮูหยินรองเมื่อไหร่ และอย่างไร จงบอกมาให้หมด”“เจ้า..เจ้าค่ะ...ข้าตื่นมาตอนเช้ามืด ลุกไปเตรียมน้ำและอาหารให้ฮูหยินรองตามปกติ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องนอน ปกติ ถ้านางตื่นแล้วก็จะส่งเสียงเรียกข้า แต่วันนี้กลับยังไม่เรียก ข้าจึงรอจนผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ก็เลยเรียกนาง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ พอเรียกหลายครั้งก็ยังเงียบ ข้ากลัวว่านางจะไม่สบาย จึงเปิดประตูเข้าไป แล้วก็พบว่านางเสียชีวิตแล้วเจ้าค่ะ”

ในระหว่างที่นั่งรถลากไป ทั้งสองคนเล่าเรื่องราวให้จิงซิงอี้ฟัง แต่พวกเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องอื่นๆ ที่นอกเหนือไปจากการฆาตกรรม จิงซิงอี้ก็ไม่ได้ถาม เขาสนใจเฉพาะผู้ตายและยาพิษ  ทั้งสองสนใจถุงมือหนังที่จิงซิงอี้ใช้ เด็กชายจึงแนะนำว่า “พวกท่านควรใช้ เพื่อปกป้องตัวเองจากยาพิษ และสารที่เป็นอันตรายต่อผิวหนัง ถุงมือผ้าก็ใช้ได้ขอรับ แต่ในกรณีของยาพิษ ควรจะเป็นถุงมือหนัง และถ้าใช้แล้วก็ต้องทิ้งไปเลย ข้าจึงสั่งทำถุงมือหนังและถุงมือผ้าเอาไว้ใช้หลายคู่”เขายังบ่นด้วยความเสียดายว่า “ถ้าเราสามารถใช้ยางจากไม้ประเภทหนึ่ง มาขึ้นรูปเป็นถุงมือได้ก็จะยิ่งดีกว่านี้มาก แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่รู้ว่าจะเอายางของต้นไม้นี้มาจากไหน”กงซุนเช่อถามด้วยความสนใจว่า “ยางของต้นอะไรหรือ เผื่อข้าจะหาได้” จิงซิงอี้จึงตอบว่า “ต้นยางพารา แต่ก็ไม่รู้ว่าที่นี่มีหรือไม่ ท่านตาเป็นคนสอนข้า และยังเคยเห็นตัวอย่างของยางนี้ด้วยขอรับ มันมีความความยืดหยุ่นสูง น้ำซึมเข้าไม่ได้ด้วย ถ้าเราหาได้ จะสามารถเอามาทำประโยชน์ได้หลายอย่างเลยขอรับ”ชายทั้งส