Lahat ng Kabanata ng มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

สามวันหลังจากหลี่หยางแสดงอิทธิฤทธิ์หมัดเดียวจอด ชื่อเสียงของหอโอสถเซียวก็พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ จากความกลัวของผู้คนมันถูกแปรเปลี่ยนเป็นความยำเกรงแทน ไม่มีอันธพาลหน้าไหนกล้าเข้ามาก่อกวนอีก ลูกค้าที่เข้ามาส่วนใหญ่จึงเป็นผู้ป่วยที่สิ้นหวังจากที่อื่น หรือไม่ก็พวกเศรษฐีที่แอบมารักษาโรคที่น่าอับอาย เช่น กามโรค หรืออื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทางเพศ เพราะเชื่อถือในความสามารถของหมอปีศาจที่หน้าร้านหลี่หยางในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มนั่งกอดอกพิงเสา หลับตาพริ้มราวกับรูปปั้นหินสลัก เพียงแค่มีคนทำท่าจะแซงคิวหรือส่งเสียงดัง เปลือกตาคมกริบคู่นั้นก็จะลืมขึ้นพร้อมรังสีอำมหิตที่ทำให้คนมองเข่าอ่อนแต่พอกลับมาอยู่หลังร้าน บรรยากาศกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง"อึก..." หลี่หยางกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ขณะที่เซียวหลันค่อยๆ หมุนเข็มเงินที่ปักอยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขา"อดทนหน่อย" เซียวหลันกล่าวเสียงเรียบ "พิษไอเย็นของเจ้าฝังลึกถึงไขกระดูก ข้าต้องใช้วิธีรมยาผ่านเข็มเพื่อไล่มันออกมา"นางจุดไฟที่ก้อนสมุนไพรแห้งที่เสียบอยู่ปลายเข็ม ความร้อนค่อยๆ แผ่ซ่านลงไปตามตัวเข็มเข้าสู่จุดชีพจรที่หนาวเหน็บ หลี่ห

กลิ่นเปรี้ยวของกรดผลไม้ลอยตลบอบอวลในห้องรับรองชั้นสองของหอโอสถเซียว ฮูหยินเจ้าเมืองนอนตัวเกร็งอยู่บนเตียงไม้สัก ใบหน้าของนางถูกพอกด้วยโคลนสมุนไพรสีเขียวขี้ม้าที่ส่งกลิ่นฉุนกึก นางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว"แสบ! แสบยิบๆ เหมือนมีมดพันตัวมากัดหน้าข้า" ฮูหยินโวยวาย "เจ้าหมอปีศาจ นี่เจ้าเอาน้ำกรดมาราดหน้าข้าหรือ!!”เซียวหลันซึ่งสวมผ้าปิดจมูกและถุงมือยืนคนถ้วยยาด้วยท่าทีใจเย็น "อดทนหน่อยเจ้าค่ะฮูหยิน นี่คือกรรมวิธีผลัดผิว ความแสบคือสัญญาณว่ายากำลังกัดกินผิวชั้นนอกที่ตายแล้วและเต็มไปด้วยสารพิษออกเจ้าค่ะ"ในถ้วยยาของนางไม่ใช่เวทมนตร์แต่คือส่วนผสมของกรดทาร์ทาริกจากมะขามป้อมและกรดซาลิไซลิกที่สกัดจากเปลือกต้นหลิว มันเป็นสูตร AHA และ BHA เข้มข้นที่นางปรับปรุงให้เหมาะกับผิวที่พังยับเยินจากสเตียรอยด์นั่นเอง"ถ้ายาไม่แสบ ก็แสดงว่ายาไม่ทำงาน" เซียวหลันขู่เบาๆ "ฮูหยินอยากกลับไปหน้าพังเหมือนศพเดินได้ หรือจะยอมแสบสักครึ่งชั่วยามแล้วตื่นมาหน้าเด้งเหมือนสาวรุ่นเจ้าคะ"ฮูหยินเจ้าเมืองกัดฟันกรอด “ก็ได้ ข้ายอมแสบ แต่ถ้าหน้าข้าแหกกว่าเดิม ข้าจะสั่งโบยเจ้า!"ระหว่างรอให้ยาออกฤทธิ์ เซียวหลันก็เริ่มปฏิบัติ

แสงจันทร์คืนแรมสาดส่องลงบนยอดไม้ของป่าทึบทางทิศเหนือของเมือง หุบเขาลึกที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกหนาทึบนั้นเงียบสงัดราวกับไร้สิ่งมีชีวิต แต่สำหรับผู้ที่รู้ทางหนีทีไล่ ที่นี่คือสวรรค์ของเหล่านอกรีตหุบเขาเงารถม้าหรูหราที่เช่ามาด้วยราคาแพงลิบแล่นผ่านด่านตรวจของคนสวมหน้ากากยักษ์เข้ามาจอดหน้าทางเข้าถ้ำขนาดมหึมา ชายหนุ่มรูปงามในชุดผ้าไหมสีแดงสดปักลายพยัคฆ์ทองคำก้าวลงจากรถ ท่าทางของเขายะโสโอหัง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าสำราญในมือถือพัดจีบสะบัดไปมาอย่างวางมาด นี่คือหลี่หยางในบทบาทคุณชายหลี่เศรษฐีใหม่จากต่างเมืองข้างกายเขามีสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มที่แต้มไฝเม็ดใหญ่ไว้มุมปากเพื่อลดความงาม สวมชุดสีเขียวอ่อนคอยพัดวีให้ไม่ห่างนางคือเซียวหลันนั่นเอง“เดินให้ไหล่มันตกหน่อย อย่าเดินตัวตรงแหน่วเหมือนทหารสวนสนามสิ" เซียวหลันกระซิบเสียงลอดไรฟันขณะเดินตามหลังหลี่หยางกระตุกมุมปากพยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เคยชินกับระเบียบวินัย "ข้าพยายามอยู่ แต่ชุดบ้านี่มันสีฉูดฉาดจนข้าอยากจะเผาทิ้ง""สีแดงเรียกทรัพย์จำไว้ หน้าที่ของท่านคือทำตัวรวยและโง่เข้าไว้"ภายในถ้ำถูกดัดแปลงเป็นหอประมูลขนาดใหญ่ โคมไฟระย้าที่ทำจากกระดูก

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องลงบนหลังคาเมืองหลี่เฉิง บรรยากาศในตลาดเริ่มคึกคักด้วยเสียงพ่อค้าแม่ขาย แต่ที่หอโอสถเซียวกลับปกคลุมไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดเซียวหลันและหลี่หยางเดินทางกลับมาถึงหน้าร้านในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนเลือดและโคลนตมแต่แววตาของทั้งคู่กลับเปี่ยมไปด้วยพลัง โดยเฉพาะหลี่หยางที่สีหน้าดูสดใสและมีเลือดฝาดอย่างเห็นได้ชัด"คุณหนู! ท่านหลี่!!” เสี่ยวชุนวิ่งถลารับหน้าประตู น้ำตาคลอเบ้า "หายไปทั้งคืน ข้านึกว่าพวกท่านจะเป็นอะไรไปเสียแล้ว""พวกเราปลอดภัยดี" เซียวหลันลูบหัวสาวใช้เบาๆ "อาหลงล่ะ?"เสี่ยวชุนชะงัก สีหน้าดูลำบากใจ นางชี้มือเข้าไปในร้าน "อาหลงกำลังรับแขกอยู่เจ้าค่ะ แขกมารอตั้งแต่เช้ามืด ไล่ก็ไม่ยอมไป บอกว่าเป็นสหายเก่าของพวกท่าน"เซียวหลันและหลี่หยางสบตากันทันที สัญชาตญาณระวังภัยทำงาน หลี่หยางก้าวเท้าเดินนำหน้า มือจับด้ามดาบแน่น เขาผลักประตูร้านเข้าไปอย่างแรง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดตาราวกับไม่เคยแปดเปื้อนฝุ่นผง เขานั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของเซียวหลัน บนโต๊ะมีพัดจีบวางอยู่มันเป็นพัดเล่มเดียวกับที่เห็นในงานประมูล

เปลวเทียนในห้องปรุงยาไหววูบตามแรงลมราตรี เซียวหลันสวมแว่นขยายที่นางสั่งทำพิเศษกำลังใช้มีดผ่าตัดขนาดจิ๋วชำแหละซากแม่หนอนกู่ที่ได้มาเมื่อตอนกลางวันอย่างใจเย็น ของเหลวสีเขียวเรืองแสงถูกดูดเก็บใส่ขวดแก้วใบน้อยอย่างระมัดระวัง"เจ้ากำลังทำอะไร" หลี่หยางที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถามด้วยความสงสัย"ข้ากำลังสกัดฟีโรโมนหรือที่เรียกว่ากลิ่นสาบสั่งการของมัน" เซียวหลันตอบโดยไม่เงยหน้า "หนอนกู่พวกนี้ไม่มีสมอง มันสื่อสารและรับคำสั่งผ่านกลิ่น แม่หนอนตัวนี้ตายแล้วแต่กลิ่นสาบของมันยังอยู่ และข้ากำลังจะดัดแปลงมัน"นางหยดสารละลายสีม่วงลงไปในขวดของเหลวสีเขียวเกิดปฏิกิริยาฟู่ฟ่าและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด"ข้าผสมมันเข้ากับยางน่องที่มีฤทธิ์กระตุ้นประสาทอย่างรุนแรง" เซียวหลันเขย่าขวดเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "เมื่อลูกหนอนได้กลิ่นนี้ พวกมันจะไม่แค่เชื่อฟัง แต่พวกมันจะคลุ้มคลั่งและหิวกระหายเลือดเนื้อของผู้เลี้ยงมันเอง"หลี่หยางมองขวดแก้วใบเล็กในมือนางด้วยสายตาที่ทึ่งปนสยอง "เจ้าจะใช้มันย้อนรอยหาแม่เฒ่าพิษงั้นรึ"“ถูกต้อง แม่เฒ่าพิษต้องซ่อนตัวอยู่ใกล้แหล่งน้ำเพื่อวางไข่หนอน" เซียวหลันลุกขึ้นแล้วถอดถุงมือหนัง