All Chapters of MR.CEO and ME: Chapter 111 - Chapter 120

Dominic’s POVDahan-dahan kong inabot sa kanya ang hawak kong bulaklak.“Uhm… habang papunta ako dito, may nadaanan akong flower shop,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili. “Naisipan ko lang bumili… para sa magandang ngiti mo.”Pagkasabi ko noon, parang bigla kong na-realize kung gaano ka-OA ang tunog ng sinabi ko.Napakamot tuloy ako sa batok ko sa hiya.Sa harap ko, dahan-dahang kinuha ni Mira ang bulaklak.“Salamat po,” mahina niyang sabi.Sa sandaling iyon, biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Mr. Adrian kanina.“You’re lucky to have her.”Bahagya akong napangiti.“Ako dapat ang magpasalamat sa’yo.”Napakunot ang noo ni Mira habang nakatingin sa akin.“Po?”Bahagya lang akong napailing.“Wala… basta.”Sandali akong natahimik bago ko naalala ang dahilan kung bakit ako pumunta.“Nga pala,” sabi ko habang nakatingin sa kanya, “pwede ka bang pumasok muna bukas sa hotel?”"Sino po?"“May gustong kumausap sa’yo,” dagdag ko. “Isa sa mga mahalagang guest namin.”Kita sa mukha niy

THIRD PERSON:Sa loob ng opisina ng Grand Aurelius Hotel, tahimik na nakatayo lamang si Mang Alberto sa harap ng mesa ng manager. Nakatungo ang kanyang ulo, habang mahigpit niyang pinagdidikit ang kanyang mga kamay para pigilan ang panginginig.Hindi pa man siya nakakapagsalita ay agad na sumabog ang galit ng manager.“KASALANAN MO ITO, MANG ALBERTO!” sigaw nito. “Kung chineck mo sana ang sasakyan bago mo isinundo ang bisita, hindi sana nagkaaberya!”Napapikit si Mang Alberto.Alam niyang may mali.Alam niyang bago pa siya umalis kahapon, may napansin na siyang kakaiba sa sasakyan, at nai-report niya iyon.Pero hindi ito pinansin.Ngayon… sa kanya ibinabato ang lahat.“Sir…” mahina niyang sabi, nanginginig pa ang kanyang boses. “Na-report ko naman po iyon kahapon sa maintenane—”“Are you trying to reason out?” putol agad ng manager, matalim ang tingin. “Ikaw ang driver. Responsibilidad mo i-check ang sasakyan!”Napayuko na lang si Mang Alberto. Sa sandaling iyon, naunawaan niya.Hindi

THIRD PERSON:Pagkarating nila sa harap ng bahay ni Mang Alberto. Maingat na kinatok ni Dominic ang pintuan, at sandaling tumahimik bago ito bumukas. Sa una, halatang nagulat si Mang Alberto, nagtataka sa hitsura ni Dominic at nang mapansin si Mira. At nang makita si Mira ni Mang Alberto sa tabi ni Dominic at unti-unti niyang nakilala ang dalaga.“Ay… Ineng, ikaw pala iyan!” tuwa ni Mang Alberto nang makilala si Mira at agad na lumapit ito sa kanya.“Magandang hapon po, tatay." bati ni Mira, mahinahon ngunit may ngiting punong-kahulugan ng kabutihang-loob.“Naku, tuloy kayo. Pasensya na ha, maliit lamang ang bahay namin,”“Ayos lang po iyon,” sagot ni Mira, mahinahon ngunit halatang magaan sa pakikitungo sa ibang tao.Napansin ito ni Dominic, at bahagya siyang napangiti 'Talaga ang laki na ng pinagbago niya' sa isip naman ni Dominic.Tuloy na pumasok silang dalawa, at agad nilang napansin ang bata na nakahiga sa may sopa, at may maliit na panyo nakapatong sa may noo. Napatingin si Mir

THIRD PERSON:Pagkalabas nina Dominic at Mira ng ospital, sandali silang huminto sa may harapan ng gusali. Pareho nilang inilibot ang kanilang mga mata sa paligid, tila hinahanap kung nasaan na ang iba.“Teka… nasaan na kaya sila?” tanong ni Mira habang nakatanaw sa kabilang kalsada.Napatingin din si Dominic sa direksyong iyon. Maya-maya ay napailing siya nang bahagya.Sa kabilang kalsada, may isang maliit na food cart na napapalibutan ng ilang tao. At sa gitna ng kumpulan na iyon ay pamilyar na pamilyar ang mga mukhang nakita niya,sina Felix, Rod, Joy, Lisa, at Marites.Abalang-abala ang mga ito sa pagkain, tila ba nakalimutan na ang dahilan kung bakit sila naroon.Napailing si Dominic at napabuntong-hininga.“Ayss… tong mga ‘to. Walang kabusugan,” sabi niya habang nakatingin sa kanila sa di kalayuan.Napangiti naman si Mira sa sinabi niya.“Mukhang gutom lang talaga sila, Sir Dominic” mahinang sagot ng dalaga.“Gutom?” napataas ang kilay ni Dominic. “Parang kanina lang may kinakain

MIRA POV:Nang iniwan muna ako nina Sir Dominic at Sir Adrian at ako na lang mag-isa dito sa loob ng opisina, saka lang parang bumalik ang ulirat ko.Parang ngayon lang ulit gumana nang maayos ang isip ko.At bigla kong pinitik ang noo ko para mawala ang kalutangan ko.“AH! Aray!” napahimas ako sa noo dahil napalakas ang pagkakapitik ko.“Anong hangin ba ang pumasok sa ulo mo, Mira? Bakit ka pumayag? May sumapi ba sayo? huh?” sermon ko sa sarili ko.Napabuga ako ng hangin at napahawak sa ulo ko.“Ayss… nasabi ko ba talaga iyon?” bulong ko habang nanlalaki ang mga mata.“Paano na ’to?!”Napaupo na lang ako sa upuan at napapakagat sa mga daliri ko sa sobrang kaba.“Hindi pa nga ako sanay sa maraming taong nakatingin… tapos bigla kang pumayag na maging muse!”Napapailing na lang ako.“Hay naku, Mira… ano na naman ang pinasok mo?”Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung ano na naman ang mangyayari sa akin kapag nagsimula na ang event. Napapanood ko lamang dati ang mga ganitong couture show s