All Chapters of MR.CEO and ME: Chapter 121 - Chapter 130

THIRD PERSON:Habang pinagmamasdan ni Dominic si Mira na naglalakad sa runway, hindi niya maiwasang maalala ang sinabi sa kanya ni Mr. Adrian kanina.Kanina pa kasi siya nag-aalala.“Mr. Adrian… sigurado ba kayo?” nag-aalalang tanong niya noon. “Hindi sanay si Mira sa ganitong bagay. Baka kabahan siya.”Ngumiti lang si Mr. Adrian noon at bahagyang tinapik ang balikat niya.“Dominic,” sabi nito.“Minsan, hindi dapat natin ikulong ang isang tao sa takot niya.”Napatingin si Dominic sa kanya noon.“Kung palagi mong iisipin na hindi niya kaya,” dagdag pa ni Mr. Adrian, “lalo lang siyang matatakot.”Sandali itong tumingin sa direksyon ng backstage kung saan naghahanda si Mira.“Pero kung ipapakita mong naniniwala ka sa kanya, doon siya magkakaroon ng lakas ng loob.”Bahagyang natahimik si Dominic noon.“At ikaw ang taong kailangan niyang makita doon,” sabi pa ni Mr. Adrian.“Hindi para iligtas siya sa lahat ng oras… kundi para ipakita na nandiyan ka lang sa tabi niya kung sakaling kailanga

THIRD PERSON:Naiwan ang grupo sa kanilang mesa.Tahimik.Halos walang makatingin nang diretso sa isa’t isa.Ramdam pa rin nila ang bigat ng mga sinabi ni Monica kanina lalo na ang mga pasimpleng banat nito na para bang hindi sila nababagay sa lugar na iyon.Napayuko si Lisa.Si Joy naman ay napapikit na lang, pilit nilulunok ang inis.Kahit si Rod napakamot na lang sa batok.“Grabe…” mahinang bulong ni Lisa.“Parang gusto ko na lang maglaho kanina.”Ngunit biglang “Sus, grabe gyud to siya!” sabat ni Marites, hindi na napigilan ang gigil.“Murag kinsa! Lami kaayo sabunutan, swear!”Napalingon ang lahat sa kanya.At sa kabila ng sitwasyon napatawa nang bahagya si Joy.“Hoy, hinay lang,” sabi niya pero halatang gigil din.“Totoo naman! Kala mo kung sino eh!” dagdag pa ni Marites, naka-cross ang mga braso.Samantala, napairap si Joy.“Buti na lang talaga hindi siya ginusto ni Sir Dominic,” sabi niya, may halong inis.“Asal… pwehh!”Napangiwi pa siya sa huling salita.“Kadiri ugali! Feeli

THIRD PERSON:Tanging ilaw mula sa telebisyon ang nagbibigay liwanag sa mukha nina Doña Celestine at Aling Carmen.Paulit-ulit na pinapatugtog ang video na ipinadala ni Felix ang mismong sandali kung saan rumampa si Mira sa runway.At sa bawat ulit hindi nagbabago ang reaksyon ni Doña Celestine.“My goodness… look at her…” bulalas niya, halos hindi makapaniwala habang nakatitig sa screen. “She’s absolutely stunning. Ang ganda-ganda ni Mira!”Napapailing siya, pero ang ngiti sa labi ay hindi matanggal.“Did you see that walk? The confidence… the grace… Diyos ko, parang ipinanganak talaga siya para sa runway!” dagdag pa niya, halos mapatayo sa sobrang tuwa.Muli niyang pinindot ang replay.“Alam mo ba, Carmen,” halos pabulong ngunit punong-puno ng paghanga ang tinig ni Doña Celestine, “ang lalaking kasama ni Mira? Isa lamang naman siyang pinakasikat na designer, may-ari ng mga fashion show sa iba’t ibang panig ng mundo.”Muling lumitaw si Mira sa gitna ng runway, habang magkahawak-kamay

THIRD PERSON:Habang unti-unting nilalamon ng gabi ang paligid, nangingibabaw ang nakakabinging katahimikan sa silid ni Aling Carmen. Tanging ang mahinang pag-ugong ng mga makina at marahang paghinga niya ang pumupuno sa katahimikan.Sa gilid ng kama nakaupo si Mira.Nakayuko, halos sumubsob ang noo sa gilid ng higaan habang mahigpit niyang hawak ang kamay ng kanyang ina, parang iyon na lang ang natitirang dahilan kung bakit siya nananatiling matatag.Hindi siya gumagalaw.Ayaw niyang kumalas.Takot siyang baka sa sandaling pakawalan niya ito… tuluyan na ring mawala ang init na kanyang pinanghahawakan.Sa sobrang pagod, sa walang tigil na pag-iyak. Sa mga takot at dasal na kinikimkim niya sa dibdib unti-unting nanghina ang kanyang katawan.Naging mabigat ang kanyang mga talukap.At sa gitna ng katahimikan dahan-dahan siyang nilamon ng antok.Hanggang sa tuluyan na siyang nakatulog na nakayuko pa rin, nakahilig sa kama at mahigpit pa ring nakakapit sa kamay ni Aling Carmen, na para ban

MIRA POV:Nananatiling nakatutok ang mga mata ko sa tsekeng inilapag ni Mr. Adrian sa harapan ko.Parang masyadong mabigat iyon para hawakan.Hindi dahil sa halaga kundi sa ibig sabihin nito.Dahan-dahan akong napatingin kay Dominic.Hindi ko alam kung bakit, pero parang sa kanya ko hinahanap ang sagot. Kung tama bang tanggapin iyon o hindi.Tahimik lang siya.Ngunit nang maramdaman niya ang tingin ko, marahan niyang hinawakan ang kamay ko, mahigpit at may mainit na pahiwatig.Saka siya bahagyang tumango. Isang simpleng pagsang-ayon, na para bang sinasabi niya na anuman ang piliin ko ay tama iyon.Napayuko ako.Hindi dahil ayaw ko kundi dahil nahihirapan akong tanggapin.Dahil laging ganito ang nararamdaman ko kapag pera na ang usapan.Noon pa man ayokong tumanggap ng pera na parang naaawa lang sila sa akin.Masakit iyon sa pride ko bilang anak.Mas gusto kong paghirapan ang lahat.“Hindi ko po… kailangan—” mahina kong tanggi, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses.Ngunit na