Kabanata 99 - ang bunga ng isang gabi

Matapos ang huling pag-uusap nila Samantha at Trevor ay hindi na sila muling nagkausap, naglalakad ang doktora sa hallway nang makaramdam siya ng pagsama ng sikmura."Anong nangyayari sakin?" tanong niya sa sarili habang nakahawak sa kanyang tiyan. Nanakbo siya patungong banyo at walang pakialam sa mga taong nababangga."Uy, sino ba yun? Reklamo ng nasangging staff."Wag kang maingay, si doktora yun. Baka madudumi na," natatawang biro ng isa sa kanila.Agad sinandal ang tyan sa tiles ng lababo at sumuka doon, sobrang sama ng pakiramdam niya nang may biglang lumabas ng cubicle at bumulaga doon si Lhian, "bakit ka nagsusuka? Ang aga-aga ah," usisa nito.Binanlawan ng doktora ang kanyang bibig at pinunasan ng tuyong towel at hinarap ang nars na kaibigan nito, "masama lamang ang tiyan ko," tugon nito."Masama? Hindi ba at maingat ka sa pagkain?" matagal natigilan si Lhian nang biglang sumukang muli ang doktora, "hindi kaya buntis ka?" duda nito.Napatigil ang doktora sa sinabi ni Lhian. P

Kabanata 100 - resulta

“Samantha’s POV”“Buntis ka ba?” bulalas ni Lhian.Parang tumigil ang mundo sa tanong niyang iyon. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makasagot. Pakiramdam ko biglang bumigat ang hangin sa paligid namin, na para bang may kung anong pwersang pumipigil sa akin na magsalita. Nakatitig lang siya sa akin, naghihintay ng sagot—isang sagot na hindi ko pa kayang ibigay, kahit sa sarili ko.Humigpit ang hawak ko sa bag ko. Hindi ko alam kung saan ko huhugutin ang lakas para harapin ang katotohanan. Dahil sa totoo lang, ako mismo ay takot na takot sa posibilidad na iyon.“Sam…” mas mahina na ang boses ni Lhian ngayon, pero mas ramdam ko ang bigat. “Sumagot ka naman.”Napapikit ako. Ilang segundo akong nagbilang sa isip ko, umaasang kapag dumilat ako ay mawawala ang lahat—na parang panaginip lang ito. Pero hindi. Nandito pa rin ako. Nandito pa rin ang tanong. At nandito pa rin ang katotohanang pilit kong tinatakasan.“H-hindi ko alam…” mahina kong sagot.Pero alam kong hindi iyon sapat.Napabuntong-

Kabanata 101 - buntis

Lumabas ng banyo si Samantha at namumugto sa pula ang mga mata nito, tila ilang oras nang umiiyak kahit ilang minuto pa lang ang lumipas. Nanginginig ang kamay niyang may hawak ng test kit, at bawat hakbang niya palabas ay parang mabigat, parang may hinihila siyang hindi nakikita.“Ano? Kumusta ang resulta?” tanong ni Lhian, may bahid ng kaba pero pilit na ngumiti.Hindi siya sumagot, hindi niya kayang magsalita.Sa halip, dahan-dahan niyang iniangat ang kamay niya at ipinakita ang test kit.Dalawang pulang linya ang bumungad sa kanya. Nanlaki ang mga mata ni Lhian. Para siyang napako sa kinatatayuan niya, hindi agad nakapagsalita. Ilang segundo siyang nakatitig lang, parang hindi makapaniwala sa nakikita niya.“Ibig sabihin niyan…” halos pabulong niyang sabi, saka unti-unting napangiti, “buntis ka… magkakaanak ka na.”May kakaibang saya sa boses niya—isang inosenteng saya, parang may magandang balita na dumating.Pero kabaliktaran iyon ng nararamdaman ni Samantha. Parang may sumabog s

Kabanata 102 - puno ng pagsisisi

Umuwi si Samantha na luhaan at tila nawalan ng direksyon. Hindi niya maalala kung paano siya nakasakay pauwi. Hindi niya matandaan kung paano niya natawid ang mga kalsada o kung ilang beses siyang muntik mabangga sa sobrang lutang ng isip niya. Ang alam lang niya—bawat hakbang, bawat paghinga, bawat segundo ay parang pasan niya ang bigat ng buong mundo.Pagpasok niya sa bahay, agad niyang isinara ang pinto at sumandal doon. Dahan-dahan siyang naupo sa sahig, parang tuluyan nang bumigay ang katawan niya.At doon… Hindi na niya napigilan. Umiyak siya.Hindi simpleng luha lang—kundi iyak na puno ng pagsisisi, galit, sakit, at pagkamuhi sa sarili. “Bakit…” paulit-ulit niyang bulong, halos wala nang boses. “Bakit nangyari ‘to sa akin…”Napahawak siya sa buhok niya, mariing pinisil iyon habang patuloy ang pag-agos ng luha sa pisngi niya.Pagsisisi ang nangingibabaw sa kanya, pagsisising hinayaan niyang mangyari ang gabing iyon.Pagsisising nagpadala siya sa emosyon at pagsisising hindi niya

Kabanata 103 - Buhay mo

Makalipas ang tatlong buwan…Hindi na maitatago ang pagbabago sa katawan ni Samantha.Unti-unti nang umumbok ang tiyan niya—hindi pa man ganoon kalaki, pero sapat na para mapansin. Sapat na para ipaalala sa kanya araw-araw ang realidad na matagal niyang tinakasan, pero ngayon ay unti-unti na niyang tinatanggap.Mas naging tahimik siya sa mga nakaraang linggo. Mas pinili niyang umiwas.Sa gulo.Sa sakit.At higit sa lahat… kay Trevor.Sanay na siya sa routine niya—trabaho, uwi, pahinga. Walang labis, walang kulang. Isang mundo na sinubukan niyang gawing payapa kahit alam niyang hindi pa siya tuluyang buo.Hanggang sa araw na iyon.Naglalakad siya palabas ng ospital, isang kamay ang nakahawak sa tiyan niya—hindi dahil masakit, kundi dahil nakasanayan na niya. Parang doon niya kinukuha ang lakas niya sa bawat hakbang.“Samantha!” Napahinto siya sa paglalakad, kilala niya ang boses na iyon.Kahit ilang buwan pa ang lumipas… hindi niya makakalimutan. Dahan-dahan siyang napalingon.At doon

Kabanata 104 - Wakas

Nagising si Samantha sa loob ng ospital at natagpuan ang sarili na nakaratay sa kama wala na ang umbok sa kanyang tiyan. "Ang baby ko," desperada niyang sigaw.Agad nagdatingan ang mga nars at pilit siyang pinapakalma, ngunit patuloy ang pagpiglas ni Samantha. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahaplos ang dati’y nakaumbok niyang tiyan—ngayon ay patag na, tila ba may malaking bahagi ng kanyang pagkatao ang nawala.“Nasaan ang baby ko? Sabihin niyo sa akin!” halos maiyak niyang sigaw, ang boses ay punong-puno ng takot at pagkalito.Nagkatinginan ang mga nars, tila nag-aalangan kung ano ang sasabihin. Ilang sandali pa’y dumating ang doktor, mahinahon ang mukha ngunit may bigat ang mga mata.“Samantha, pakalmahin mo muna ang sarili mo,” malumanay nitong sabi habang dahan-dahang lumalapit sa kama.“Dok, nasaan ang anak ko? Ayos lang ba siya?” pagsusumamo niya, puno ng pag-asa kahit nanginginig ang kanyang tinig.Huminga nang malalim ang doktor bago sumagot. “May nangyaring kompli