Contractually Yours의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

Naupo si Trevor sa gilid ng kama, marahang hinahaplos ang buhok ni Samantha habang mahimbing itong natutulog. Sa mahinang ilaw ng bedside lamp, mas halata ang pagod sa mukha nito—ang bahagyang maitim sa ilalim ng mga mata, ang pagbagal ng paghinga na tila ngayon lang tuluyang nakahinga nang malalim.“You did a great job everyday… sleep ka na muna,” bulong niya muli.Bahagyang gumalaw si Samantha ngunit hindi nagising. Marahan niyang inayos ang kumot nito, tinitiyak na maayos ang pagkakatakip. Ilang segundo pa siyang nanatili roon, pinagmamasdan ang babaeng araw-araw lumalaban para sa buhay ng iba.Ganito pala ang pakiramdam ng may dahilan para bumalik, naisip niya.Tumayo siya at dahan-dahang lumabas ng kwarto, isinara ang pinto nang hindi gumagawa ng ingay. Sa dining table, naroon pa rin ang mainit-init na pagkain na inihanda niya—simpleng ulam lang, pero may kasamang effort at pagmamahal.Napabuntong-hininga siya at ngumiti. “Breakfast na lang ‘to bukas,” bulong niya sa sarili.Kina

Maagang umaga, tahimik ang ospital. Habang naglalakad si Samantha sa corridor papunta sa kanyang office, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang. May bagong pasyente na kailangan niyang i-check, ngunit higit sa lahat, may iniintindi siyang ibang bagay—ang darating na bisita.“Dad’s coming,” bulong niya sa sarili. Si Conrad, ang ama niya, ay abogado at mahigpit sa prinsipyo. Sa lahat ng bagay, alam niyang susuriin nito hindi lang ang trabaho ni Samantha, kundi pati ang kanyang personal na buhay. At higit sa lahat, ang lihim niya kay Trevor.Lumapit siya sa lounge para mag-settle ng ilang files bago dumating ang ama. Sandali pa, narinig niya ang tunog ng sasakyan sa labas at ang familiar na hakbang ng Conrad sa lobby.“Sam,” tawag nito nang may halong pagmamalasakit at curiosity.“Hi, Dad,” sagot niya, maingat ang boses, pinipilit ang composure. Agad siyang nagtayo ng straight posture, maskulado at propesyonal ang ekspresyon.“Good morning. Kumusta ang surgery mo kahapon?” tanong ni Conr

Lumipas ang tatlong linggo mula nang umalis si Trevor, at sa bawat araw na nagdaan ay tila mas lalong humahaba ang pagitan ng kanilang mga pag-uusap. Kung dati’y kahit paano ay may maikling mensahe siyang natatanggap bago matapos ang araw, ngayo’y may mga gabing walang kahit anong balita.Isang gabi, habang nasa kalagitnaan siya ng duty sa emergency room, tumunog ang kanyang telepono. Saglit na napahinto ang tibok ng puso niya nang makita ang pangalan ni Trevor sa screen. Nanginginig ang mga daliri niyang sinagot iyon at dali-daling lumabas sa mas tahimik na bahagi ng pasilyo.“Sam.”Mahina ang boses nito, tila may pagaspas ng hangin sa kabilang linya.“Trevor? Okay ka lang ba?” Hindi niya napigilan ang pag-aalala sa tinig.“I’m okay. Saglit lang ‘to. Gusto ko lang marinig ang boses mo.”Napapikit si Samantha, para bang sa pagdinig sa boses nito ay nabawasan ang bigat na matagal na niyang pasan. “Narito lang ako. Palagi.”May ilang segundong katahimikan. Sa likod ng linya ay may mga t

Maagang nagising si Samantha nang araw na iyon kahit wala naman siyang duty sa ospital. Hindi niya maipaliwanag ang kakaibang kabog ng dibdib niya—parang may kung anong mangyayari. Ilang araw na mula nang huli silang magkausap ni Trevor. Ang sabi nito, “Malapit na.” Ngunit walang eksaktong petsa, walang tiyak na oras. Gayunpaman, paggising niya, pakiramdam niya ay may sagot na ang katahimikan.Humiga siya sandali, nakatitig sa kisame. “Huwag kang umasa,” bulong niya sa sarili. “Mas masakit kapag mali.” Ngunit hindi niya mapigilan ang pag-asang unti-unting sumisilip sa puso niya.Tumayo siya at dumiretso sa kusina. Gumawa siya ng almusal—tinapay, itlog, at dalawang tasa ng kape. Nang ma-realize niyang dalawa na naman ang nilagay niya sa mesa, napahinto siya.“Isa lang dapat,” mahina niyang sabi, pero hindi niya inalis ang pangalawang tasa.Habang hawak niya ang mainit na mug, napatingin siya sa pintuan. Tahimik. Walang ingay. Napailing siya at uupo na sana nang marinig niya ang tunog ng

Lumabas si Samantha ng ospital kasama si Lhian, parehong pagod ngunit abala sa kani-kanilang mga iniisip. Hindi niya maalis sa isip ang encounter kay Benedict kanina—ang paraan ng pagtitig nito, ang bigat ng sinabi, at ang kakaibang koneksyon na hindi niya maipaliwanag.“Sam, san ka pupunta pagkatapos ng shift?” tanong ni Lhian, habang sabay silang naglalakad papunta sa parking lot.“Home. Kailangan kong magpahinga,” sagot ni Samantha, pilit itinataboy ang anumang naiwan niyang kaba. Ngunit kahit anong pilit niya, ramdam niya na may kaunting tensyon sa dibdib niya.“Okay, okay,” sabi ni Lhian, ngunit napansin niyang hindi kayang iwan ni Samantha ang tensyon sa mukha niya. “Ayos ka lang ba? Mukhang may iniisip ka.”“Wala, Lhian. Busy lang sa rounds,” mabilis niyang sagot, sabay ngiti, ngunit hindi niya mapigilan ang maliit na pangamba na nagmumulto sa isipan niya.Nagpatuloy silang naglalakad, at sa sandaling humarap siya sa parking lot, naputol ang kanyang hininga.Nandoon si Trevor.