Contractually Yours의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

Tuluyan nang gumaling si Don Gustavo at nakalabas ng ospital matapos ang ilang linggong pananatili sa ICU at recovery room. Sa wakas, maayos na ang kanyang kalagayan—hindi pa man ganap na malakas, ngunit sapat na upang makalakad at makauwi. Isang himala, ayon sa mga doktor. Isang pangalawang pagkakataon, ayon sa kanya.Sa loob ng silid, tinutulungan siya ng nars na maayos ang kanyang mga gamit. Maingat nitong inaayos ang kanyang discharge papers habang si Don Gustavo naman ay nakaupo sa gilid ng kama, tahimik ngunit may malalim na iniisip."Sir, pwede na po kayong lumabas mamaya. Naka-ready na po ang sasakyan ninyo," magalang na sabi ng nars.Tumango siya, saka napatingin sa pintuan ng silid—tila may hinihintay."Hindi man lamang ba ako binisita ng aking unica hija?" biro niya, pilit na pinapagaan ang tono. "Nakakalungkot namang isipin na hindi na niya ako inaalala."Bahagyang napangiti ang nars, ngunit ramdam nito ang bahid ng lungkot sa likod ng biro. "Siguro po, busy lang si Doc Sa

"Samantha's POV"Hindi ko alam kung paano sisimulan. Ang puso ko’y parang nabibiyak sa bigat ng bawat salita na nakabaon sa dibdib ko. Bawat tingin sa sahig ay tila ba mas ligtas kaysa sa pagtitig sa ama ko. Ano bang sasabihin ko? Paano ko sasabihin? Ang bawat salita ay nakatali sa takot at guilt na matagal ko nang iniwasan.“Anong ibig mong sabihin, anak?” Mahina ang boses niya, bahagyang paos, ngunit ramdam ko ang pag-aalala sa bawat letra. “Wala akong maintindihan. Bakit isinisisi mo kay Trevor ang pagkakaratay ko sa ospital?”Hindi ko kayang magsalita. Ang mga luha ko’y tila nag-aabang na sumabog, at ang mga kamay ko’y nanginginig. Ang mga salitang matagal kong ikinukubli—lahat ng takot, galit sa sarili, guilt—tila sabik nang lumabas. Ngunit paano ko sisimulan?“Dad…” Halos pabulong ko lang, at naramdaman kong parang nawala rin iyon sa hangin. Ang sahig ay parang umuusok sa ilalim ng mga paa ko. Gusto kong takasan ang katotohanan, ngunit alam kong hindi na puwede.Nakatingin siya

Kinabukasan, muling naglakad si Samantha patungo sa ospital. Ang bawat hakbang ay mabigat, ngunit may kakaibang determinasyon sa kanyang mga mata. Alam niya sa sarili niya na hindi na puwedeng balikan ang nakaraan. Ang mga alaala ni Trevor—ang tawanan, ang mga yakap, ang simpleng mga sandaling nagpaparamdam sa kanya ng init—ay mananatili na lamang sa kanya, ngunit hindi na dapat maging sentro ng kanyang buhay.Sa mundo ng medisina, may kontrol siya. May mga buhay na maaring iligtas, may sakit na kayang lunasan, at sa bawat pasyente na natutulungan niya, ramdam niya ang halaga ng sarili niya. Dito, sa ospital, may focus siya, may purpose, at unti-unti, natututo siyang ilihis ang isip niya mula sa pagkawala ni Trevor.Pagpasok niya sa ICU, sinalubong siya ng abalang tunog ng makina at mabilis na kilos ng mga nurse. Isang batang lalaki ang nasa kama, malubha ang trauma, habang ang mga magulang nito ay nakatayo sa tabi, puno ng pangamba. Tumango si Samantha sa nurse na nagbigay ng update.

Isang umaga, nagising si Samantha sa isang silid na hindi niya kilala. Mabilis niyang iginala ang mga mata sa buong paligid ng silid hanggang sa maramdaman niyang ang manipis na puting kumot na tanging nakabalot sa hubad niyang katawan."A--anong nangyari sakin? Bakit ako narito?" napahawak siya sa kanyang noo habang inaalala kung sino at ano ang nangyari ng gabing wala siya sa tamang wisyo.Naguluhan si Samantha habang pilit hinahalungkat ang kanyang alaala. May mga pira-pirasong eksena na kumikislap sa kanyang isipan—malalakas na ilaw, maingay na musika, at mga aninong hindi niya matukoy kung kakilala ba o hindi. Ngunit sa tuwing susubukan niyang buuin ang mga ito, parang usok lamang itong naglalaho.Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama, pilit binabalot ang sarili ng kumot upang takpan ang kanyang katawan. Malamig ang sahig na tumambad sa kanyang mga paa, dahilan upang mapangiwi siya. Tahimik ang buong silid—masyadong tahimik, na para bang wala siyang kasamang kahit sino sa buon

Habang tahimik na nagdedesisyon sila Samantha kung ano ang oorderin sa loob ng restaurant, tila ba parehong abala sa kani-kanilang iniisip, ay biglang may aninong tumapat sa mesa nila. Hindi agad nag-angat ng tingin si Samantha—akala niya isa lamang itong waiter.Ngunit nang marinig niya ang pamilyar na boses—“Sam…”Para bang may kumurot sa kanyang dibdib.Unti-unti niyang naramdaman ang pagbigat ng hangin sa paligid. Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung sino iyon. Kahit ang simpleng pagbanggit ng palayaw niya ay sapat na upang ibalik ang lahat ng pilit niyang iniiwasan.“Can we talk?” dagdag pa nito, mas mahinahon, halos pakiusap ang tono.Nakahawak si Samantha sa menu, ngunit nanatiling nakapako ang kanyang mga mata rito, kahit wala naman talaga siyang binabasa. Mahigpit ang kapit niya sa gilid nito, hanggang sa bahagyang mangulubot ang papel.Tahimik.Hindi siya sumagot.Sa kabilang upuan, napatingin si Lhian sa pagitan nilang dalawa—halatang nakaramdam ng tensyon. Mab