Todos los capítulos de Contractually Yours: Capítulo 71 - Capítulo 80

Samantala, tahimik na naghihintay si Trevor sa pag-uwi ni Samantha. Nakaupo siya sa gilid ng sofa, nakasandal ang mga siko sa kanyang mga tuhod, at magkahawak ang kanyang mga kamay na para bang may pinipigilan siyang hindi niya maunawaan. Nakapatay ang telebisyon sa harap niya, at ang tanging liwanag na nagbibigay-buhay sa sala ay ang malamlam na ilaw mula sa lampshade sa sulok.Paminsan-minsan, napapatingin siya sa pinto, umaasang maririnig ang tunog ng susi na ipapasok sa doorknob. Umaasang sa anumang sandali ay bubukas iyon, at papasok si Samantha na parang walang nangyari.Napabuntong-hininga siya at napasandal sa likod ng sofa, itinaas ang isang kamay upang kusutin ang kanyang mukha. Mabigat ang kanyang paghinga, at sa unang pagkakataon simula nang gabing iyon, nagsimulang sumiksik sa kanyang dibdib ang isang pakiramdam na matagal niyang itinulak palayo.Mabagal na lumipas ang bawat segundo, na para bang sinasadya ng oras na pahabain ang kanyang paghihintay. Ang bawat minuto ay t

"Samantha's POV" Hindi ko pa rin maiwasang isipin ang lahat. Parang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang bawat sandali, bawat kilos, bawat tanong na hindi ko nasasagot. Masakit pa rin sa akin na ganito na ang sitwasyon namin ni Trevor—ang dati naming matamis na samahan, ang mga tawa at simpleng kasiyahan, ngayo’y tila napapalitan ng sakit at pagkalito. Hindi ko alam kung bakit ganito kasakit, pero napamahal na kasi siya sa akin, at alam kong hindi ko na yata iyon maaalis pa sa puso ko. Ang pagmamahal na iyon, kahit hindi ko na iniwasan at kahit may kirot, ay nananatili. Para bang isang malaking bagay na naka-ukit sa loob ng puso ko at bawat ulit na iniisip ko siya ay nadudurog ulit ang aking dibdib sa bigat ng damdaming iyon.Hindi ko rin alam kung ano ang nangyari kagabi sa kanila. May nangyari ba talaga? Iniisip ko pa lang ay nasasaktan na ako, ramdam ko na ang pagkirot sa dibdib—parang may mabigat na nakaharang sa puso ko, parang may bagay na dumudurog sa loob ko sa tuwing naii

"Crazy," nakangising bulong ni Lou sa sarili habang naglalakad palayo.Hindi niya maalis sa isip kung sino ba talaga ang lalaking iyon sa buhay niya. Kung bakit kung magsalita ito, para bang kilalang-kilala siya—parang may karapatan itong basahin ang bawat bahagi ng pagkatao niya.Humigpit ang hawak niya sa mga dokumentong dala.Tahimik ang bawat hakbang niya, pero maingay ang isip niya.Hindi pa rin niya malimutan ang nangyari sa café—ang mga matang napalingon sa kanila, ang bigat ng mga salitang ibinato sa kanya, at ang pakiramdam na para bang may alam ito na hindi niya maalala.Napabuntong-hininga siya, pilit itinataboy ang inis at ang hindi maipaliwanag na kaba."I don't want to see that man ever again," mahina niyang sabi sa sarili.Mas hinigpitan pa niya ang yakap sa mga dokumento, na para bang iyon na lang ang natitirang bagay na sigurado siya."Kamuntik ka nang mawala sa'kin dahil sa pahamak na lalaking iyon," bulong niya, halos hindi namamalayan ang sariling sinasabi.Habang

Mahigpit ang yakap ni Samantha—parang doon lang muna puwedeng bumagsak ang lahat ng bigat.“Sorry…” bulong nito sa balikat ni Lou. “Hindi namin gustong ipagkait sa’yo ang katotohanan. Natakot lang kami na baka bumalik lahat nang sabay-sabay.”Unti-unting kumalas si Lou sa yakap. Basa ang mga mata niya pero mas malinaw na ang titig.“Sino siya, Sam?” mahina pero buo ang tanong. “’Yung lalaking ’yon… siya ba ’yung nakita ko kanina?”Saglit na natigilan si Samantha. “Nakita mo siya?”Tumango si Lou. “May kumausap sa’kin kanina. Nakaputi. Tahimik lang. Parang may gusto siyang sabihin pero… hindi niya sinabi. Tapos ngayon sasabihin mo sa’kin na may isang lalaking palaging nasa ospital noon?”“Nakita mo siya? Sigurado ka ba sa nakita mo?” gulat na gulat na tanong ni Samantha, halos mapatayo mula sa kinauupuan.“H–Hindi ko alam. Hindi ko naman kilala ang tinutukoy mo, eh. May lalaki lang kanina, napagkamalan ako. Baka nagkataon lang,” sagot ni Lou, pilit pinapakalma ang sarili kahit mabilis

Matapos ang huling salitang binitawan niya, tumalikod siya kay Trevor at tahimik na naglakad patungo sa kanilang silid. Ramdam niya ang tingin nito sa kanyang likuran, mabigat at puno ng mga bagay na hindi pa nasasabi. Ngunit sa pagkakataong iyon, mas pinili niyang iligtas ang sarili kaysa manatili sa gitna ng panibagong pagtatalo.Sa bawat hakbang niya papunta sa silid, tila may unti-unting bumabalot na pader sa kanyang puso. Hindi ito galit—hindi rin ganap na kapaitan. Isa itong pagod. Pagod na pakikipaglaban, pagod na pagpapaliwanag, pagod na umasa na mauunawaan siya nang hindi na kailangang sumigaw.Pagpasok niya sa silid, agad niyang isinara ang pinto. Hindi niya ito isinara nang malakas, ngunit sapat ang tunog upang ipahiwatig na ayaw muna niyang maistorbo. Sumandal siya sandali sa likod ng pinto, pumikit, at saka marahang napabuntong-hininga.Doon na niya hinayaang bumagsak ang mga luha.Tahimik lamang ang kanyang pag-iyak. Walang hikbi, walang pag-ungol. Tanging mga luhang mat