Todos los capítulos de Contractually Yours: Capítulo 81 - Capítulo 90

Kinabukasan, maagang nagising si Samantha. Hindi dahil mahimbing ang tulog niya, kundi dahil hindi talaga siya nakatulog nang maayos. Paulit-ulit siyang nagising sa kalagitnaan ng gabi, bawat pagdilat ay may kasamang mabigat na pakiramdam sa dibdib—isang paalala na hindi panaginip ang lahat ng nangyari.Ginising siya ng katotohanang masakit pa rin ang lahat ng mga sinabi at ginawa ni Trevor na nakasakit sa kanya.Napabuntong-hininga siya at nanatiling nakaupo sa malambot na kama. Bahagyang sumisilip ang liwanag ng umaga sa pagitan ng kurtina, tahimik at tila walang pakialam sa gulong nagaganap sa loob niya.“Nakakapagod na… ang bigat ng lahat,” masakit niyang pag-amin sa sarili.Ipinatong niya ang dalawang paa sa sahig at saglit na yumuko, hinahayaang tumabing ang kanyang buhok sa mukha. Ilang segundo siyang ganoon, nakikinig sa katahimikan ng silid.Wala siyang marinig mula sa labas.Hindi niya alam kung umalis na ba si Trevor papuntang trabaho o nasa sala lamang ito, tulad kagabi—na

Nagpatuloy si Samantha sa pagtatrabaho, halos walang humpay. Ang mga oras ay tila dumaan nang mabilis, bawat tawag ng intercom, bawat pasyenteng kailangan ang atensyon, at bawat order mula sa attending physician ay nagdudulot ng panibagong responsibilidad.Walang oras para sa lunch. Kahit kaninang umaga, hindi siya nakapag-break. Nakita niya ang isang take-out sa mesa ng staff lounge, ngunit hindi niya ito nakuha. Wala ring kahit kaunting text o tawag mula kay Trevor—walang “Kumain ka ba?” o “Ingat ka.” Hindi niya iyon iniisip nang malalim sa simula, ngunit habang tumatagal, ramdam niya ang kakulangan. Ang maliit na pangangalaga, ang simpleng concern, ay hindi dumating.“Doc Samantha, vitals ng patient sa Room 204, BP medyo tumaas,” tawag ng nurse.“Check the IV line, adjust the meds. Mag-monitor ng oxygen saturation,” utos niya, hindi tinitigil ang kanyang ginagawa.Walang oras para huminga. Wala ring oras para magtanong kung kumusta si Trevor—wala rin ang mga tawag na dati ay nagbibi

Pagkalipas ng dalawang linggo ay naisipan na ni Samantha na umuwi sa tahanan nila ni Trevor dahil tumawag ang ama niya at bibisitahin silang muli sa kanilang bahay. Labag man at masakit sa loob niya ang umuwi sa lugar kung saan siya nasasaktan, alam niyang wala siyang magagawa kundi tiisin muna kung anuman ang makikita at mararanasan niya roon."I will be there, honey. It's a surprise."Paulit-ulit na nag-e-echo sa isip ni Samantha ang sinabi ng ama niya sa telepono kanina.Ang boses nito ay puno ng saya—ang uri ng saya ng isang ama na sabik makita ang anak. Ngunit sa kabilang linya ng tawag, pinipilit lamang ni Samantha na sumabay sa kasiyahang iyon.Hindi alam ng ama niya ang lahat.Hindi nito alam kung gaano na kabigat ang bawat hakbang niya pauwi sa bahay na iyon.Pagpatak ng mahabang kamay ng orasan sa alas singko ay tamad na tamad niyang iniligpit ang mga gamit sa nurse station. Isa-isa niyang pinasok sa bag ang stethoscope, ang maliit na notebook na puno ng scribbled notes, at

Nanatiling nakapikit si Samantha habang pinupunasan ang natitirang luha sa kanyang mga mata. Ang malamig na tubig mula sa gripo ay dumadaloy sa kanyang mga kamay, tila sinusubukang hugasan ang sakit na pilit niyang itinatago sa loob ng kanyang dibdib.Ngunit kahit ilang ulit pa niyang gawin iyon, alam niyang hindi ganoon kadaling mawala ang nararamdaman niya.Sa labas ng pinto ng banyo ay muli niyang narinig ang boses ni Trevor.“Sam… are you okay?” Saglit siyang napahinto.Hindi niya inaasahang si Trevor ang nasa labas. Kanina pa niya iniisip na ang ama niya ang kumakatok.Huminga siya nang malalim, pilit inaayos ang boses bago sumagot.“I’m fine,” sabi niya, kahit alam niyang hindi iyon totoo.Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan sa labas.Para bang hindi kumbinsido si Trevor sa kanyang sagot.“Samantha,” muling sabi nito, mas mahina na ngayon ang tono. “I know you’re not fine.” Napapikit siya.Ang boses ni Trevor ay hindi galit, hindi malamig—kundi puno ng pag-aalala. At iyon a

Nabalot ng katahimikan ang buong paligid ng mga sandaling iyon—isang katahimikang tila may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Puno ng pangamba ang puso ni Samantha habang nakatingin sa kanyang ama. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib, at ang bawat segundo ay tila isang mahabang paghihintay sa hindi niya alam na kahihinatnan.“Ano’ng gagawin ko…” bulong niya sa sarili, pilit pinipigilan ang mga luha na gustong kumawala.“Wag mong sabihin… please,” mahina ngunit desperadong hiling ni Samantha habang nakatingin kay Trevor. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagsusumamo, umaasang maiintindihan ng binata ang kanyang pinagdadaanan.Ngunit hindi nagtagal, tumayo si Gustavo mula sa kinauupuan nito. Mabigat ang kanyang mga hakbang habang papalapit kay Trevor, tila may kung anong nababanaag sa kanyang isip.“Anong gusto mong sabihin?” diretso at may bahagyang diin ang tanong ng ama. Hindi ito galit, ngunit ramdam ang awtoridad at ang paghahanap ng katotohanan.Hindi sumagot agad si