Todos los capítulos de Contractually Yours: Capítulo 61 - Capítulo 70

Habang naglalakad sila ni Samantha palabas ng ospital, ramdam ni Trevor ang bigat ng kanyang dibdib. Ang araw ay nagsisimulang lumubog, at ang liwanag ng hapon ay dahan-dahang pumapailanlang sa paligid, nagbibigay-diin sa kulay ng uniform niya.Napakunot ang noo niya nang matanaw niya sa gilid ng parking lot si Benedict—nakasuot ng puting lab coat at nagtatrabaho sa ospital kung saan nagtatrabaho rin si Samantha. Ang mukha nito ay tahimik, nakatingin, parang may iniintindi na hindi maipaliwanag.Para sa isang sandali, naisip ni Trevor ang bawat posibilidad. Bakit narito si Benedict? Ano ang ginagawa nito sa ospital? Ano ang kinalaman nito kay Samantha?Ngunit bago niya mapagtanto, napansin niya ang init ng kamay ni Samantha sa kanya. Hinawakan niya ito, at dahan-dahan niyang pinalampas ang tensyon. Hindi niya na pinansin si Benedict sa sandaling iyon.“Sam…” mahinang tawag niya habang dahan-dahang sinakay siya sa loob ng kanyang Cadillac. “Halika, maupo ka na, mukhang pagod ka."Ngumi

Kinabukasan ng umaga, dahan-dahang sumisilip ang sikat ng araw sa pamamagitan ng bintana. Si Samantha ay nagising, namumula pa ang mga mata sa antok, at napansin na nakahiga pa rin si Trevor sa tabi niya. Sandali siyang tumigil, pinagmamasdan ang bawat galaw nito—ang dahan-dahang pag-angat at pagbaba ng dibdib, ang buhok na bahagyang nakatapat sa noo nito, at ang mahinahong ekspresyon ng mukha.“Trevor…” bulong niya, dahan-dahang inalis ang buhok sa mukha nito.Umimik lang si Trevor nang bahagya, ngunit hindi pa rin tuluyang nagising.Maingat na bumangon si Samantha at umupo sa gilid ng kama, hinaplos ang mukha habang inaalala ang mga nangyari sa nakaraang mga araw—ang presensya ni Benedict sa ospital, ang tensyon na hindi niya maipaliwanag, at ang ginhawa ng pagkakaroon ni Trevor sa tabi niya. Lahat ay tila magkakaugnay sa kanyang dibdib.Si Trevor ay unti-unting gumising, nag-uunat, at humikab. “good morning…” mahina ang boses, at nang mapansin niya si Samantha na nakaupo sa gilid n

Nanatiling nakatayo si Maxx sa labas ng opisina ni Samantha dala ang mga mapupulang bulaklak at packed lunch, hindi siya makagalaw at paulit-ulit niyang tinangkang kumatok ngunit hindi niya magawa."Oy, dr. Maxx!" Sinadyang gulatin ni Lhian ang doktor upang mapigilan ito sa gagawin niya, napalingon ito sa likod niya at doon niya nakita ang nars.Kamuntik nang mabitawan ng doktor ang hawak niyang pagkain, napatalon ang puso niya sa gulat sa pag-aakalang si Samantha ang nasa likod niya. Nakahinga siya ng maluwag na si Lhian ang kaharap niya.Napangiti si Lhian nang makita ang reaksyon ni Maxx.“Grabe ka naman, doc. Parang multo kung makatalon,” biro niya habang nakatingin sa hawak nitong bulaklak. “Para kanino ’yan?”Agad na napatingin si Maxx sa mga kamay niya, tila ngayon lang niya napansin kung gaano kahalata ang dala niya. Bahagya niyang itinago ang packed lunch sa likod niya, ngunit huli na.“Wala… ah— pagkain lang,” nauutal niyang sagot, umiwas ng tingin.Tumaas ang isang kilay ni

Hindi pa rin makatulog si Samantha ng gabing iyon, nakahiga lamang siya sa kanyang malambot na kama at kumukulo ang tiyan sa gutom ngunit ang mas nangingibabaw sa kanya ay ang sakit na nadarama matapos makita si Trevor na inuwi sa iisang bubong ang first love nito na si Alyssa."Anong ginawa ko? Bakit siya parang lumalayo sa akin at anong nangyayari? Hindi ko na kasi... maintindihan," humuhikbi niyang sabi, patuloy pa rin ang pagtulo ng mga luha niya na nagmumula sa kanyang mga mata.Malungkot niyang ipinikit ang mga mata habang pinipilit matulog ngunit hindi maiwasan ng kanyang isipan na paulit-ulit isipin ang nadatnan niya na si Alyssa sa loob ng kusina kasama si Trevor na sweet na nagluluto ang dalawa.Ang eksenang iyon ay tila paulit-ulit na sine sa kanyang isipan—ang mahinang tawanan ni Alyssa, ang paraan ng pagtingin ni Trevor dito, at ang natural na paglapit ng kanilang mga katawan sa isa’t isa, na para bang matagal na silang sanay sa ganoong distansya. Hindi iyon ang tingin ni

Nagising si Samantha sa tunog ng alarm clock na tila masyadong maingay para sa isang pusong halos hindi naman natulog.5:30 AM.Matagal siyang nakatitig lamang sa kisame, hindi gumagalaw, hindi bumabangon. Mabigat ang kanyang katawan, ngunit mas mabigat ang kanyang dibdib. Ang kanyang mga mata ay tuyo na, ngunit ang sakit ay naroon pa rin—mas tahimik, mas malalim.Unti-unti siyang bumangon mula sa kama, tila ba bawat galaw ay nangangailangan ng lakas na wala na siya. Nang tumayo siya, bahagya siyang nahilo, ngunit agad din siyang kumapit sa gilid ng mesa.Hindi siya pwedeng bumagsak.Hindi ngayon.Hindi kailanman sa trabaho.Dahil doon, hindi siya si Samantha na nasasaktan.Doon, siya si Dra. Samantha Reyes.Malakas.Matatag.Kailangan.Tahimik siyang naglakad papunta sa banyo. Nang tumingin siya sa salamin, sandali siyang napahinto.Halos hindi niya makilala ang sarili.Namumugto ang kanyang mga mata. Maputla ang kanyang balat. At ang dating liwanag sa kanyang mga mata ay tila natabu