Contractually Yours의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“Bakit niya ba ako hinalikan?” paulit-ulit na tanong ni Samantha sa sarili habang dahan-dahan siyang naglalakad pabalik ng opisina. Mabagal ang mga hakbang niya, parang ayaw niyang makarating agad, parang gusto pa niyang bigyan ng oras ang isip at puso niya na magkasundo—kung posible pa ba iyon.Pagpasok niya sa loob, isinara niya ang pinto at isinandal ang likod dito. Napapikit siya at muling huminga nang malalim. Tahimik ang paligid, pero sa loob niya ay parang may maingay na alon na paulit-ulit bumabangga sa kanyang dibdib.Hindi niya inaasahan ang halik. Mas lalong hindi niya inaasahan ang sarili niyang reaksyon.Lumapit siya sa mesa at naupo sa swivel chair, kinuha ang ballpen ngunit hindi niya alam kung ano ang susulatin. Sa halip, iginuhit niya ang maliliit na bilog sa papel, walang direksyon, katulad ng damdamin niya.Hindi siya galit. Hindi rin siya masaya.Nalilito siya.Makalipas ang ilang minuto, marahang may kumatok sa pinto. Napapitlag siya, mabilis na itinuwid ang likod

Kinabukasan maagang nagising si Samantha, pinilit pa niyang ipagpatuloy ang tulog ngunit hindi na siya muling makatulog."Bakit kaya ang aga kong nagising?" tanong niya sa sarili, hindi niya maiwasang isipin kung bakit hindi siya kinibo ni Trevor hanggang pag-uwi nila maging maghapunan sila kahapon ay hindi rin siya kinausap.Marahang tumayo si Samantha upang hindi magising ang natutulog na binata sa tabi ng kanyang kama ngunit nang paalis na siya ay biglang kumapit sa kamay niya si Trevor at hinila dahilan para muli siyang mapahiga sa kama."What is he up to?" tanong niya sa kanyang sarili, tiningnan niya ang mukha ng binata para makita kung gising na ba ito ngunit nakapikit pa rin ang mga mata.“Trevor?” mahinang tawag ni Samantha, halos pabulong lang, takot na takot na baka nagigising lang ang binata sa panaginip nito.Ngunit mas humigpit pa ang hawak ni Trevor sa kanyang kamay, saka bahagyang napakunot ang noo nito na para bang may iniinda. Napalunok si Samantha at sinubukang daha

Naalimpungatan si Samantha nang tumama sa kanyang mata ang sinag ng araw na nagmumula sa nakabukas niyang bintana, dahan-dahan niyang ibinukas ang kanyang mga mata at iniangat ang kamay malapit sa mukha upang maharangan nito ang sinag na tumatama sa kanyang mga mata. Napansin niyang nakabukas ng bahagya ang bintana habang ang kurtina ay sumasabay sa hanging pumapasok sa loob ng kanyang silid."Nakalimuta ko palang isara ang bintana," napabuntong hininga niyang bulong, "edi sana ay tulog pa ako hanggang ngayon," reklamo niya. Tamad siyang tumayo mula sa pagkakahiga at bumaba ng kanyang malambot na kutson, nakayapak siyang naglakad patungo sa kinaroroonan ng bintana at naghihikab na ipininid ito.Nagpaplano siyang muling bumalik ng kama at matulog nang biglang marinig niya ang galit na reklamo ng kanyang sikmura, napahawak siya sa kanyang tiyan at tumingin, "hindi nga pala ako kumain kagabi," malungkot niyang saad nang maalala niya na gatas lamang ang kanyang ininom.Napaisip siya ng m

Maagang dumating si Samantha sa ospital.Bitbit ang kape sa isang kamay at ang bag sa kabila, mabilis ang kanyang mga hakbang sa lobby ng St. Gabriel Medical Center. Malinis ang puting sahig, amoy antiseptic ang paligid, at abala ang mga nurse sa kani-kanilang istasyon. Iba ang mundo rito—organisado, maingay, puno ng utos at desisyon.Ngunit ngayong umaga, may kakaiba sa kanya.Mas magaan ang kanyang mga hakbang. Mas malinaw ang kanyang mga mata.“Uy, Doc Sam! Good morning!” bati ng isang nurse sa triage.“Good morning, Carla,” nakangiti niyang tugon.Habang naglalakad siya papunta sa locker room, hindi niya maiwasang maalala ang nangyari kagabi. Ang pag-amin. Ang halik. Ang pangako.Napahinto siya saglit sa harap ng locker niya at napangiti.“Anong meron at parang blooming ka yata ngayon?”Napakurap siya.Isang pamilyar na boses ang nagsalita mula sa likuran niya.Paglingon niya, bumungad ang matangkad at maayos manamit na si Dr. Maxx Villanueva—cardiologist, kilala sa ospital hindi

Umagang matindi ang sikat ng araw, abala si Trevor sa kusina sa paghahanda ng almusal at ng ibabaon ni Samantha para sa tanghalian nito. Paikot-ikot siya sa kusina sa pagkuha ng mga rekado sa loob ng refrigerator, inilabas na niya ang mga gulay para sa iluluto niyang menudo, maging ang karneng ipiprito nito ay naka-marinate na at handa ng iprito sa kumukulong kawali nang marinig niya ang doorbell na nagmula sa harapan ng kanilang puting gate.Dali-dali siyang lumabas suot pa rin ang kulay maroon na apron, binuksan niya ang pinto at nakita niya ang lalaki na nasa mid-50's na nakatayo sa labas ng gate nila, kita na ang kulay abong buhok nito at hindi maikakaila ang mga lumalabas nitong linya sa noo, ibaba ng mata at pisngi ngunit matikas pa rin ang tayo nito sa kabila ng pag-edad nito."Good morning, ti... Dad," nakangiti niyang bati kay Conrad, ama ni Samantha. Pinagbuksan niya ito ng gate."Good morning naman, Trevor," tugon nito, agad napansin ni Conrad ang suot nitong apron, "naglul