Contractually Yours의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

Tatlong araw ng nanatili sa ospital si Samantha dahil ayaw niyang umuwi sa bahay, ayaw niyang makitang nandoon si Alyssa kasama si Trevor.Nakailang buntong hininga na ang doktora sa loob ng kanyang silid pero hindi pa rin niya malaman kung ano ang gagawin niya, ayaw niyang umuwi ngunit wala na siyang damit na pamalit.Tumapat na ang maliit na kamay ng orasan sa alas-singko ng hapon ngunit hindi pa rin siya makapagdesisyon kung uuwi siya at dahil wala na siyang choice ay kusang tumayo ang kanyang mga paa kahit masakit sa dibdib ay lumabas siya ng opisina.Nakahawak sa dibdib si Samantha habang naglalakad palabas ng ospital, “bakit parang may puwang siya sa puso ko kahit hindi naman totoo ang kasal namin.”Humaplos ang malamig na hangin ng dapithapon sa kanyang pisngi. Sa loob ng tatlong araw na pananatili niya sa ospital, inakala niyang gagaan ang pakiramdam niya. Inakala niyang kapag malayo siya kina Alyssa at Trevor ay mababawasan ang sakit. Ngunit heto siya ngayon, mas mabigat pa a

Samantha’s POVHindi ko alam kung bakit mas madaling harapin ang pasyenteng may kritikal na kondisyon kaysa harapin ang sarili kong puso.Pagpasok ko sa ospital kinabukasan, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng antiseptic at malamig na hangin mula sa aircon. Tahimik pa ang hallway dahil maaga pa, ngunit sa loob ko ay parang may nag-aagawang mga emosyon.Tatlong araw akong halos hindi umuwi. Tatlong araw kong ginamit ang trabaho bilang dahilan para umiwas. Pero ngayon, matapos ang pag-uusap namin kagabi, iba ang pakiramdam. Hindi na lang ito pagtakas. Hindi na lang ito sakit.May halo na itong pag-asa.“Doc, good morning po,” bati ng nurse na si Karen habang inaabot ang chart ng unang pasyente ko.“Good morning,” sagot ko, pilit na inaayos ang tono ko.Professional. Kalma. Kontrolado.Iyan ang Samantha na kilala nila.Hindi ang Samantha na kagabi ay halos hindi makahinga sa pag-amin na natatakot siyang magmahal.Habang binabasa ko ang chart, nahuli ko ang sarili kong nakatulala. Pauli

Pagkasara ng pinto, tila doon lang niya hinayaan ang sarili niyang manghina.Sumandal si Samantha sa likod ng pinto habang mahigpit na nakahawak sa doorknob, para bang kapag binitawan niya iyon ay tuluyan na ring mawawala ang natitirang kontrol niya sa sarili. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso—hindi dahil sa pagtakbo kanina, kundi dahil sa sakit na pilit niyang nilulunok.“Ang tanga mo, Sam…” mahinang bulong niya sa sarili.Ilang oras lang ang nakalipas, nasa loob siya ng sasakyan ng isang estranghero, pilit kinukumbinsi ang sariling handa na siyang lumaban para sa relasyon nila ni Trevor. Handa na siyang aminin na mahal niya ito. Handa na siyang tanggapin ang lahat—kahit masaktan.Pero hindi niya inasahan na ang sakit ay sasalubong agad sa kanya sa mismong pintuan ng bahay.Pinahid niya ang mga luhang tuluyan nang bumagsak. Bilang isang doktor, sanay siyang kontrolado ang emosyon. Sanay siyang maging matatag para sa iba. Ngunit sa gabing iyon, hindi siya doktor. Isa lamang siy

Ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang sumisilip sa bintana, naglalaro sa mga tela ng kurtina at nagbigay ng malambot na glow sa silid. Si Trevor ay nakapikit, ramdam pa rin ang init ng katawan ni Samantha sa kanyang tabi, at isang ngiti ang hindi sinasadya niyang lumitaw sa labi. Sa wakas, ang katahimikan at katiyakan na matagal niyang hinintay ay nandoon na, sa parehong presensya ng dalaga sa kanyang buhay.Maingat siyang bumangon, hindi gustong gisingin si Samantha. Ngunit sa isang galaw, napansin niya ang malumanay na paggalaw nito, at unti-unting bumuka ang mga mata ng dalaga.“Good morning,” mahinang bulong ni Samantha, ang tinig na parang hangin sa umaga—malumanay, banayad, at puno ng init.“Good morning,” sagot ni Trevor, at nagpakita siya ng ngiti. “Alam mo, mas maganda ang umaga kapag kasama ka.”Tumango si Samantha at hinaplos ang kamay ng binata. “Ramdam ko rin ‘yon. Parang… kahit gaano ka-ordinary ang araw, kapag magkasama tayo, may espesyal na nangyayari.”Nagkatawan ng ba

"Are you ready?" tanong ni Trevor kay Samantha, nakangiti ito at tila kumikinang ang mga mata habang nakatingin sa kanyang misis.Tumango ito sa kanya, "Let's go," nakangiting tugon niya. Kinuha ni Trevor ang bag na hawak ng misis, pinagbuksan niya ito ng pinto ng sasakyan, masaya itong pumasok sa loob at sumakay na rin ang binata. Umugong ang makina ng sasakyan habang dahan-dahang umaandar palabas ng driveway. Tahimik ang umaga, ngunit tila masigla ang loob ng dalawa.Hinawakan ni Trevor ang manibela at sinulyapan si Samantha. “Sigurado ka bang hindi ka pagod? Galing ka pa sa overnight duty kahapon.”Ngumiti si Samantha at isinandal ang ulo sa upuan. “Pagod, oo. Pero mas sanay na ako sa puyat kaysa sa’yo na ilang araw nang nasa training.”Napangiti si Trevor. “Training lang ‘yon. Iba pa rin ang nasa field.” Saglit siyang natahimik. “Pero mas kinakabahan pa rin ako tuwing pumapasok ka sa ospital kaysa kapag nasa misyon ako.”Natawa si Samantha. “Talaga? Ako nga mas kampante kapag ala