Semua Bab Contractually Yours: Bab 31 - Bab 40

Isang malamig na tingin na lamang ang iniwan ni Samantha kay Trevor ng magtagpo muli ang kanilang paningin."Hindi dapat ako naaapektuhan sa kanya, Lou. Hindi dapat ako nahulog sa lalaking iyon," reklamo niya sa kaibigang abogado."Dapat kasi naghanap ka muna ng fact bago ka naniwala sa mga ikinikilos niya sa harap mo para hindi ka sana nasaktan," malungkot na tugon nito sa kanya. "Besides, mukhang wala na silang dalawa. Hindi ko na nakikita ang dalawang yun sa paligid," dagdag pa nito.Dumaan ang takipsilim at unti-unti ng nabalot ng dilim ang buong paligid, napansin ni Samantha na maraming mga tao ang nagkakasiyahan sa bar stall, puno ng iba't-ibang alak at maraming mga tao ang naroon para uminom."Why don't we try that, Lou?" itinuro ni Samantha ang stall ng mga alak na tila bar at may malakas na tugtugan."You want to release?" tanong nito sa kaibigan, hindi pa man nakakasagot si Samantha ay hinila na niya ito patungo sa stall at umorder ng dalawang glass ng tequilla.Humalo ang m

Mabilis ang kamay ni Trevor at agad lumingkis ang kamay niya sa balikat ng dalaga, nakaakbay ito sa dalaga nang makita ni Conrad ang dalawa."Oh! Lou is right! Kaya pala pilit niyo akong pinapapigil sa kaibigan mo, Sam ay dahil napakasweet ninyong dalawa ngayon." Natatawang bati nito sa dalawa, "no need to stop me, dear. It won't hurt my eyes, knowing na masaya ka sa piling niya ay panatag na ako," nakangising saad nito."I'm happy for them din, tito. Kaya nga po pinipigil ko kayo," pagsisinungaling ni Lou sa kanya. Ang hindi nila alam ng kaibigan niya ay si Lou rin ang tumawag sa ama nito upang sana ay mapagbati niya ang dalawa.Napatingin si Trevor kay Conrad, bahagyang naninigas ang mga daliri niyang nakapatong sa balikat ng dalaga. Ang kaninang natural na pag-akbay ay tila biglang naging mabigat, parang may ibang kahulugan sa paningin ng ama ni Sam.“Ah… Tito Conrad,” mahinang bati ni Trevor, pilit ang ngiti. “Hindi po gan’on—”Ngunit tinaasan siya ng kilay ni Conrad at bahagyang

Hindi naging madali ang mga sumunod na araw sa beach resort na pinagstayan nila dahil sa loob ng silid ni Samantha natutulog si Trevor upang magpanggap sa ama.Isang umaga, nadatnan niyang nakahanda na ang almusal sa maliit na mesa sa loob ng kuwarto. May kape, toasted bread, at maliit na papel na may sulat-kamay.Good morning. I know you don’t like crowded breakfasts downstairs. – TNapahinto siya.Hindi niya gustong kiligin. Hindi niya gustong matuwa.Kaya inilapag niya ang papel at hindi man lang tinikman ang kape.Nasa veranda si Trevor nang puntahan niya ito. Nakatayo ang binata, may hawak na phone at tila seryosong may kausap.“Hindi puwede, Alyssa,” narinig niyang sabi nito, mahina ngunit mariin. “I already told you—stop calling.”Nanigas ang mga paa ni Samantha.Hindi niya sinasadyang makinig. Ngunit hindi rin niya kayang umalis.“Walang dapat pag-usapan. I’m married.”Married.Fake, gusto niyang sigawan.Ngunit bago pa siya makagawa ng kahit anong tunog, napansin siya ni Trev

"Trevor's POV"“May reservation na,” ulit ni Allan habang tinitingnan kami ni Alyssa na parang nanonood ng tahimik na laban.“Sure,” sagot ni Alyssa, inayos ang buhok niya. “Tagal ko na ring gustong makakita ng resort dito.”Hindi ko alam kung bakit parang may ibang ibig sabihin ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya.Sumakay ako ng sasakyan, katabi ko sa unahan si Allan habang si Alyssa ay nakaupo sa likuran, ako ang magmamaneho ng sasakyan.Ramdam ko ang presensya niya kahit hindi ko siya tinitingnan.“Trevor,” tawag niya mula sa likod.“Ano yun?” tanong ko sa kanya, hindi ako lumingon sa kanya.“Ang tagal na, no?” panimula niya.Isang simpleng tanong. Pero ang bigat.“Matagal na?” pabalik na tanong ko.Limang taon kaming halos hindi nagkita. Limang taon na pilit kong tinabunan ang lahat ng alaala niya—yung mga plano, yung mga pangarap, yung engagement ring na muntik ko nang ibigay.“Hindi mo man lang ako kinumusta noon,” mahina niyang sabi.Napahigpit ang hawak ko sa manibela n

Agad na kumawala si Samantha sa yakap ng bisig ni Trevor. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya nang marealize niya ang ginagawa nila. Kanina lamang ay nakasandal siya sa dibdib nito, tinatanggap ang init at seguridad na matagal na niyang hinahanap. Ngunit ngayon, mas nangingibabaw ang takot kaysa sa pananabik.“Sam?” nagtatakang tawag ni Trevor.Bahagya siyang umatras, halos madapa sa sariling paa, at napahawak sa gilid ng mesa para makabalanse. Hindi niya matingnan nang diretso ang lalaki.“Hindi natin dapat ginagawa ‘to,” mahina ngunit malinaw niyang sabi.Napakunot ang noo ni Trevor. “Ginagawa ang alin?”“Yung… pagyakap mo sa’kin. Yung mga sinasabi mo.” Napahugot siya ng hininga. “Parang masyadong mabilis, nakakatakot," bakas sa mga mata niya ang pangamba.“Masyadong mabilis?” ulit nito, tila sinusukat ang bawat salita. “Sam, ilang buwan na tayong magkasama.”“Magkasama sa papel,” sagot niya agad. “Pero sa damdamin? Hindi ko alam.”Napatahimik si Trevor sandali. Kita ni