บททั้งหมดของ Contractually Yours: บทที่ 21 - บทที่ 30

Maagang nagising si Trevor kinabukasan, bago pa tuluyang sumilip ang araw sa silangan. Tahimik ang buong bahay; maririnig lamang ang mahinang pag-ihip ng hangin sa labas at ang marahang paghinga ni Samantha sa kanyang tabi.Dahan-dahan siyang bumangon upang hindi ito magising. Ngunit bago siya tuluyang tumayo, sandali muna siyang tumitig sa mukha ng dalaga. Mapayapa ang ekspresyon nito—walang bakas ng alinlangan o takot. Sa sandaling iyon, mas lalong tumibay ang pasya niya: iingatan niya ang babaeng ito, hindi lamang sa harap ng ama nito, kundi sa harap ng mundo.Marahan niyang hinaplos ang buhok ni Samantha. Bahagya itong gumalaw at pumikit nang mas mariin, ngunit hindi nagising.“Good morning,” bulong niya, kahit hindi pa ito mulat.Nagtungo siya sa kusina at muling sinimulan ang araw sa paghahanda ng almusal. Nagprito siya ng itlog, nag-init ng pandesal, at nagtimpla ng kape. Habang abala, paminsan-minsan ay napapangiti siya sa alaala ng pagbisita ni Conrad kahapon. Hindi man lubus

Nakaupo pa rin ang dalawa sa loob ng coffee shop at nag-uusap, "uy, Sam... ano ka na? Kanina ka pa nakatitig diyan sa kawalan," kinalabit siya ng kaibigan, "ano bang iniisip mo?""Kasi..." nakayukong ikinuwento ni Samantha ang napakahabang panaginip niya na parang totoong nangyari habang naiiyak sa roller coaster dream niyang iyon."Ano ka ba? Wag ka ngang maapektuhan sa panaginip mong iyon dahil hindi totoo yun, kung mananatili ka sa imahinasyon mas lalo ka lang malulungkot," saad ng kaibigang abogada."Saka kung gusto ka niya, sasabihin niya ng buong puso ehh kung ganyan walang pag-asa," naiiling na payo ni Lou sa kanya.Lalong humaba ang nguso ni Samantha sa sinabi ng kaibigan, " oh, bakit ganyan ang nguso na iyan? Umaasa ka, beee?" "H...hindi," kagat labi niyang tugon."Umaasa ka ehh," muli ay hinampas ni Lou ang kaibigan sa braso, "stop forcing things to happen at wag na wag mong hilingin dahil kung para sa'yo kusa iyang ibibigay sa'yo.""Hindi ako umaasa," nakabusangot pa rin a

"Hi ma'am, here's your oder," nakangiting sabi ng crew sa dalawang magkaibigan."Wow, akala ko mamaya pa ang order natin afer one hour?" tanong ni Samantha kay Lou, tahimik lang tumango ang kaibigan."No need to worry, Mrs. Devin. Nagpunta kasi ang mister niyo sa drive-thru kanina at binayaran ng triple ang order nyo para makakain ka na po daw."Nagtinginan ang dalawa sa isa't-isa, "for real?!" bulalas ni Lou sa staff."Yes, ma'am, para kay Mrs. Samantha Castelo-Devin," siguradong tugon ng staff, "kung wala na kayong kailangan, aalis na po ako. Enjoy your meal, ma'am."Nanlaki ang mga mata ni Lou habang nakatitig sa pagkain nila at nagbalik ng tingin sa kaibigan niyang walang reaksyon."Are you moved, sweetheart?" pang-aasar ni Lou."Not really," agad niyang hinawakan ang fork at pinaikot ang pasta doon, "kung kanina pa siya nagpadala ng food, hindi siya mag-aaksaya ng ganun kalaking pera," sambit niya bago tuluyang isubo ang chicken pesto."Ano ka ba? It's the thought that counts," s

Kinabukasan, sa ospital, ramdam ni Samantha ang kakaibang katahimikan sa hallway na karaniwan nilang pinupuntahan nang magkasama. Walang banat ni Trevor, walang mischievous wink, at walang subtle na teasing na magaan ang dating sa paligid.Habang naglalakad siya patungo sa nurses’ station, hawak ang clipboard at ini-check ang schedule, napansin niya kung gaano kalaki ang epekto ng presensya ng mister niya sa mood niya—kahit simpleng joke lang, parang naibsan nito ang pressure. Ngayon, ang kawalan niya ay ramdam niya sa bawat hakbang at bawat tindi ng tunog sa ospital.“Late pa rin ako kahapon, at ngayon, wala siya… paano na ako?” bulong ni Samantha sa sarili. Huminga siya nang malalim, pilit tinutulungan ang sarili na i-focus ang attention sa mga pasyente. Ngunit kahit gaano niya subukang ilayo ang isip, bumabalik pa rin ang bawat memorya ng teasing, ng banat, at ng mga playful experiments nila ni Trevor.Lumapit siya sa isang ward, at habang nag-check ng vitals, naramdaman niya ang b

"Samantha's POV"“Trevor.” bulong ko.Parang tumigil ang mundo ko sa isang iglap.Nakatayo siya sa harap ko, suot ang puting polo na bahagyang nakabukas sa itaas at basang-basang ang buhok na tila kakalabas lang sa dagat. Ngunit hindi iyon ang mas lalong nagpabigat sa dibdib ko.May babaeng nakatayo sa likuran niya.Maganda. Maputi. Mahaba ang buhok na bahagyang hinahangin ng dagat. Nakasuot ng sky-blue na two-piece at may manipis na cover-up na halos wala ring silbi sa pagtatago ng hubog ng katawan niya. Hawak niya ang braso ni Trevor—parang natural lang.“Are you okay?” tanong ni Trevor habang inaabot ang kamay ko para tulungan akong makatayo.Hindi ko tinanggap ang kamay niya at pinilit kong tumayo kahit malakas ang pagkakabagsak ko.“Okay lang ako,” malamig kong sagot habang pinipilit tumayo mag-isa, kahit nanginginig ang tuhod ko.Lumapit ang babae. “Trev, who’s she?” mahinahon pero may kakaibang tono ang tanong niya.Trev. Parang tinusok ang puso ko sa simpleng palayaw na iyon.