All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 81 - Chapter 90

จางผินเฟยเห็นอาการของซื่อผินเฟยก็เริ่มกลัวว่านางจะกินยาขวดนั้นเพื่อช่วยตัวเอง รีบข่มกลั้นอาการเจ็บท้องแล้วเข้าไปแย่งเอายาจากมือนาง แต่ยังไม่ทันได้เปิดขวดยาก็ถูกผู้อื่นแย่งไปอีกทอด เพียงไม่นานก็เกิดศึกชิงยาขึ้น ผินเฟยที่อยู่ในอาการเจ็บปวดทรมาน ดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันจนไม่สนใจเสินอี้และเสินเฉา“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสินอี้ตวาดลั่นหลังจากปล่อยให้พวกนางทั้งสิบสองอาการกำเริบตามแผน แต่ก็นึกแปลกใจอย่างมากที่อาการของอินผินเฟยดูจะผิดไปจากที่คิดไว้ และนับว่ายังโชคดีที่ซื่อผินเฟยช่วยเหลือนางไว้ได้ทันเสียงตวาดลั่นทรงอำนาจของเสินอี้ทำให้สตรีทั้งสิบเอ็ดนางกลับมามีสติ สีหน้าแต่ละนางล้วนทรมานจากความเจ็บปวดแต่ก็ทำให้สงบลงได้มาก“ฟูจวินช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าปวดบิดในท้องเหมือนไส้จะขาดอยู่แล้ว” จางผินเฟยร้องขอด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดทรมาน“พวกข้าเป็นอะไรเจ้าคะฟูจวิน” ผินเฟยนางหนึ่งถามขึ้นก่อนจะอาเจียนพุ่งออกมา“หมอมาถึงแล้วขอรับ”เสียงของกวงเหมือนดั่งเสียงสวรรค์ทรงโปรด บรรดาผินเฟยที่กำลังตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน พวกนางต่างหันไปมองเขาเป็นตาเดียว“ท่านหมอช่วยดูอาการข้าทีว่าเป็นอะไร” จางผินเฟยกวักมือเรียกหมอที่ยืนอยู่ด้า

“ถ้าเห็นแล้วข้าจะเรียกเจ้ามาถามทำไม” ตอบเสียงห้วน รีบเดินออกไปตามเส้นทางเดิม กวาดสายตามองไปด้วยจนเจอเจิ้งผินเฟยยืนอยู่ริมระเบียง “ผินเฟย มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้เจ้าคะ รีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเถิด”“อีกสักพักนะหลัน ข้าอยากมองฟูจวินของข้า” เจิ้งผินเฟยตอบสาวใช้โดยไม่ได้เหลียวไปมอง เพราะสองหน่วยตาของนางกำลังมองบุรุษรูปร่างองอาจกำยำที่เดินไปตามเส้นทางสู่เรือนจาง“แต่ผินเฟยกำลังป่วยอยู่นะเจ้าคะ”“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าได้กินยาถอนพิษจากมือของฟูจวินแล้ว เจ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถิด”“เจ้าค่ะ”.........................เรือนหวี่ ตำหนักเสินอี้“เจ้าจะมองหน้าข้าไปอีกนานแค่ไหนเหม่ยลี่”เพียะ!“จะพูดก็พูดไปสิ ทำไมต้องมาลูบไล้สะโพกข้าเล่นด้วย”“ก็สะโพกของเจ้ามันอยู่ตรงมือข้าพอดีนี่นา” เขาโอดครวญยิ้ม ๆ ไม่เลิกยุ่มย่ามแม้จะโดนตีมือไปแล้ว “เรื่องของพวกนาง อีกไม่นานเจ้าจะรู้คำตอบพร้อมกับพวกนางทั้งหมด อดทนรอหน่อยนะ”“เท่ากับยังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใครอย่างนั้นหรือ”“ข้าอยากให้มั่นใจเท่านั้น รออีกสักสองสามวันนะเหม่ยลี่ ข้าจะเอาคำตอบที่ถูกต้องที่สุดมาให้เจ้าให้ได้”“ถ้ารู้ตัวแล้วท่านจะทำอย่างไรต่อ”“เรื่องนั้นข้าได้

หน้าประตูทางเข้าดินแดนเทพสวรรค์“เตีย เหนียง” เหม่ยลี่วิ่งเข้าไปหาพ่อแม่ กอดพวกท่านด้วยความดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เหยียบย่างเข้ามา “ข้าคิดถึงท่านทั้งสองมาก”“ก็เรารู้ว่าจะต้องได้พบกันอีก..เราต้องพาอาซันมาที่นี่ อาซันอยู่ที่นี่ดีกว่าอยู่ที่นั่นมากนักเจ้าก็รู้” หยวนตงพูดเสียงเบากับลูกสาวเพราะไม่อยากให้เจิ้งผินเฟยได้ยิน“แล้วซันนี่เล่า เขาไม่ได้มาด้วยเหรอเหนียง” หันไปถามมารดา“ไม่ได้มาด้วยหรอก เสร็จธุระทางนี้แล้วค่อยไปหาเขาก็ได้”“เจ้าค่ะ”“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย เสินอี้ขอคารวะ” เสินอี้เอ่ยขึ้นเมื่อสบโอกาส“ลูกเขย” หยวนตงและหยวนหลินรับการคารวะจากลูกเขยด้วยท่าทีนอบน้อมเจิ้งผินเฟยสะท้านวาบด้วยความริษยา เมื่อได้ยินคำทักทายอย่างนอบน้อมของเสินอี้ที่มีต่อฟู่หมู่ของสตรีชาวมนุษย์ เริ่มนึกสงสัยว่านางเป็นลูกมนุษย์หรือลูกเทพกันแน่“เจิ้งจวงคารวะท่านเทพทั้งสองเจ้าค่ะ” แม้จะริษยาเพียงใดก็ยังข่มใจทำตัวอ่อนน้อม“ไม่ต้องมากพิธีหรอกผินเฟย รีบเข้าไปด้านในกันเถิด ท่านมหาเทพรอพบทุกท่านอยู่ที่หอรวมเทพแล้ว”“รอพบ ทำไมท่านมหาเทพต้องรอพบด้วยเล่า” เจิ้งจวงผู้มีใบหน้าซีดเซียวถามด้ว

“ไม่ยุติธรรมอย่างไรอีกเล่า”“เทพรักษาคือบิดาของสตรีผู้นั้น แล้วนางก็คือสตรีที่เสินอี้หลงใหลจนไม่เห็นผินเฟยอย่างข้าอยู่ในสายตา แบบนี้จะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร”“จิตใจคับแคบ ความคิดของกูเหนี่ยงช่างคับแคบไม่สมกับหน้าตาที่งดงาม เผ่าพันธุ์ที่สูงส่งสักนิด กล้าพูดจาดูถูกเทพชั้นสูงแบบนี้ บ่งบอกถึงนิสัยสันดานที่แท้จริง”“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้ ในเมื่อพวกเจ้าเป็นพ่อลูกกัน พวกเจ้าอาจจะใส่ร้ายข้าก็ได้”“เช่นนั้นก็พิสูจน์กันไหมล่ะ”“พิสูจน์.. อย่างไร”“กูเหนี่ยงกับข้ากินพิษเห็ดพร้อมกันตอนนี้”“ไม่ได้!”เสียงค้านก้องกังวานของเสินอี้ทำให้ทุกคนมองเขาด้วยความสนใจ สายตาหลายคู่เต็มไปด้วยคำถาม รวมถึงสตรีสองนางที่กำลังโต้เถียงกันด้วย“เจ้ากินไม่ได้เด็ดขาด เพราะร่างกายของเจ้าเพิ่งโดนพิษเห็ดเล่นงานไป พิษยังขับออกจากร่างไม่หมดด้วยซ้ำ ถ้ารับเข้าไปใหม่ร่างกายอาจจะแย่กว่าเดิม”“แต่ท่านมียาถอนพิษอยู่ไม่ใช่หรือ”“ไม่มีแล้ว แต่ถึงมีข้าก็ขอค้าน ข้าไม่ยอมให้เจ้าพิสูจน์อะไรบ้า ๆ แบบนั้นหรอก”นิ้วเรียวเล็กชี้ไปที่สตรีชาวสวรรค์ “แต่นางไม่ยอมรับ ถ้าเราไม่พิสูจน์แล้วจะเอาผิดนางได้อย่างไร.. หรือว่าท่านปรักปรำนางจริง ๆ”“เจ

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะที่เตือนสติ” แล้วเอานางไปซ่อนไว้ทางด้านหลังเพราะกลัวเจิ้งจวงจะแอบทำร้ายนางอีก “ท่านมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ และเทพที่เคารพทุกท่าน ข้าเสินอี้แห่งดินแดนมายาขอให้ท่านช่วยสอดส่องดูแลคนของท่านให้ดี ๆ ถ้าครั้งหน้านางอาจหาญทำร้ายฟูเหรินของข้าอีก ข้าจะฆ่านางทันทีโดยไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น วันนี้ข้าหมดหน้าที่แล้ว ข้ากับฟูเหรินขอลา”มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้ถือสาท่าทางอวดดีของเสินอี้ รู้สึกโชคดีด้วยซ้ำที่เรื่องจบลงโดยดีไม่มีใครต้องนองเลือด หันไปมองเทพรักษาและฟูเหรินของเขา แล้วพยักหน้าบอกใบ้ให้พวกเขาตามอาคันตุกะคนสำคัญออกไปหลังจากเทพรักษาเดินออกจากหอรวมเทพไปแล้ว ท่านมหาเทพก็กลับมาให้ความสนใจกับสตรีชาวสวรรค์ตรงหน้าอีกครั้ง“เทพพิทักษ์ธรรม”“ขอรับท่านมหาเทพ”“พานางไปเข้ากระบวนการของเจ้า ทำทุกอย่างให้เคร่งครัดรัดกุม อย่าให้นางหนีออกไปทำร้ายใครได้เด็ดขาด เพราะข้าไม่อยากเห็นชาวเทพสวรรค์ต้องตายด้วยน้ำมือของเผ่าพันธุ์อื่น”“ขอรับท่านมหาเทพ.. เชิญเทพธิดาเจิ้ง”“ท่านมหาเทพเจ้าคะ ท่านหญิงของหนูปี้โดนพิษเล่นงานจนธาตุภายในเสียหายอย่างหนัก ได้โปรดถอนพิษให้ท่านหญิงของหนูปี้ด้วยเถิดเจ