All Chapters of เงารักรอยมลทิน: Chapter 11 - Chapter 20

๖ฉันท้องผ่านมาอีกหนึ่งเดือน ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายกับตีรณาอีก แม้แต่เขาผู้ชายใจโฉดที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่น่าเสียดายที่คนพวกนั้นไม่มีวันรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีค่าพอให้ยืนเคียงข้างหญิงสาวเมินหน้ามาจากภาพทีปกรกำลังนั่งคุยกับสาวงามคนหนึ่ง หล่อนจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือดาราสาวชื่อดัง ทั้งคู่คุยกันไม่กี่นาทีก็พากันหายไปด้านใน“ตี่” กันยาขมวดคิ้วนิ่วหน้าเมื่อร่างบอบบางที่ดูจะบางลงในระยะหลังทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าซีดเซียวผิดปกติ “เป็นอะไร หน้าตาดูป่วยนะ จะเป็นลมหรือเปล่า”ตีรณามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทั้งยังรู้สึกพะอืดพะอมมาทั้งวัน บางครั้งต้องแอบเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ วันนี้ก็สามครั้งเข้าไปแล้ว“ไม่รู้เหมือนกันพี่ยา ตี่รู้สึกเวียนหัวแล้วก็คลื่นไส้ด้วย”คนฟังนิ่วหน้า รู้สึกแปลกๆ กับอาการของสาวรุ่นน้อง“เมื่อวานกินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า”หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ“ตี่กินข้าวปกตินี่แหละ ก็กินเหมือนทุกวัน” หญิงสาวตอบแต่หางเสียงแผ่วพร่าลง หัวใจกระตุกเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินออกมาจากด้านใน ทั้งสองสบตากันวูบหนึ่ง พลันหัวใจของหญิงสาวก็เต้นรัว เกิดอาการพะอืดพะอมขึ้นมาทันทีท

ทั้งหมดยืนดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงรับรู้ความจริงว่าที่ตีรณาพยายามบอกนั้นเป็นความจริงทั้งหมด หญิงสาวถูกลวนลามจากแขกคนเดิมหลายครั้ง จนกระทั่งครั้งสุดท้ายจึงได้เกิดเรื่องขึ้น“ผมผิดเองครับที่เข้าไปห้ามเอาไว้ไม่ทัน” ผู้จัดการยอมรับผิด แต่ทีปกรยังยืนนิ่ง เขามองภาพเหตุการณ์ไม่ละสายตา“คุณให้ตีรณากลับบ้านแล้วใช่ไหม” เขาเอ่ยถาม ก่อนจะหันมามองเมื่ออีกฝ่ายตอบออกมา“เธอลาออกครับ”ดวงตาเรียวตวัดมองผู้จัดการหนุ่มของตน ใบหน้าคมคายคล้ายมีความโกรธขึ้นวูบหนึ่งก่อนจางหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้น“จะให้ผมตามเธอกลับมาไหมครับ”ร่างสูงของเจ้านายยืนนิ่ง ก่อนตอบ“ไม่ต้อง แล้วไอ้หมอนั่นล่ะ”“ผมให้คนพาไปสงบสติอารมณ์อยู่ครับ”มุมปากได้รูปของทีปกรกระตุกยิ้ม เอ่ยออกมาคำหนึ่ง“ดี” ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องควบคุม โดยมีร่างสูงของผู้จัดการเดินตามไปไม่ห่าง รู้ทันทีว่าเจ้านายกำลังจะไปไหนช่วงสายของอีกวัน หลังจากเดินออกมาจากเดอะ ท็อปไฟฟ์ เลานจ์ แอนด์ บาร์แล้ว หญิงสาวกลับห้องพักอย่างหมดอาลัยตายอยาก มาวันนี้ยังต้องเผชิญกับความหวาดกลัวในใจอีก เหตุการณ์เมื่อคืนดูเล็กจิ๋วลงทันทีเมื่อเทียบกับตอนนี้ร่างบอบบางนั่งใจสั่นขณะรอคอย ไ

“คุณไม่ยอมรับสินะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาหวิวหลังจากเงียบงันไปนานคนที่ยืนอิงแผ่นหลังกับตัวรถเอามือกอดอกมองสบตาคนถามนิ่ง ไม่มีแววหวั่นไหวในดวงตาคู่นั้น ไม่มีอาการลุกลี้ลุกลนใดๆ เขานิ่งสงบ ราวกับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังกล้าคิดอีกว่าหล่อนไม่ได้มีเขาแค่คนเดียวไม่เคยเจอใครที่เลวเท่าเขามาก่อน หล่อนโชคร้ายที่ต้องมาเจอคนแบบนี้ พลางคิดถึงเด็กในท้อง เด็กคนนี้ยิ่งโชคร้ายกว่า ที่ต้องเกิดมาจากผู้ชายที่ห่วยแตกเลวระยำ“ฉันยังไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”“เหรอ แต่การตอบสนองของคุณมันชัดเจนว่าคิดยังไง คุณไม่สน และไม่อยากยอมรับ” พูดจบหญิงสาวก็พยักหน้าเบาๆ อย่างยอมรับในที่สุด “ก็ดีเหมือนกัน เด็กนี่ไม่ควรเกิดมา เพราะหากเขาถามว่าใครเป็นพ่อ ฉันคงไม่รู้จะบอกกับแกยังไง เพราะรู้ดีแก่ใจว่าพ่อมันแม่งโคตรเลวเกินกว่าที่จะได้รับโอกาสให้เป็นพ่อใครทั้งนั้น”ร่างสูงยืดตัวตรง ดวงตาวาวโรจน์แต่ร่างเล็กเพรียวเดินตรงไปยังประตูทางออกโรงพยาบาล พร้อมกับกวักมือเรียกแท็กซี่และจากไปโดยไม่หันมามองเขาอีกชายหนุ่มพ่นลมหายใจหนักหน่วง ก่อนจะกลับขึ้นรถด้วยอารมณ์ขุ่นมัว อันที่จริงเขาเองก็พอจะรู้หรอกว่าตีรณาเป็นคนแบบไหน จากประวัติ พฤติกรรม และท

หนึ่งอาทิตย์หลังจากตีรณาลาออกจากร้าน กันยากับดุษิตาก็ขาดคนรู้ใจไปอีกหนึ่ง รู้สึกเหงาและเสียดายเพื่อนรุ่นน้องคนนี้นัก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตีรณาปรากฏชัดว่าลูกค้าอันธพาลคนนั้นเริ่มก่อน จึงถูกแบนจากร้านไม่มีโอกาสได้เข้ามาหาเรื่องใครได้อีก แต่ไม่มีใครล่วงรู้ว่าหลังจากนั้นไม่กี่วัน ลูกค้าคนดังกล่าวถูกนักเลงรุมสกรัมและขโมยทรัพย์สินไป จนต้องเข้าไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่อาจจับตัวคนทำร้ายได้ ทว่าทั้งสองยังคงกังขาเรื่องราวคืนนั้น ว่าระหว่างทีปกรกับตีรณามีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่“คิดถึงไอ้ตี่ว่ะแก” ดุษิตาเปรยขึ้นขณะรอเครื่องดื่มเพื่อนำไปเสิร์ฟลูกค้า กันยาหันไปสบตาเพื่อนพลางไหวไหล่“ดูเถอะ จะไปก็ไม่บอกกันสักคำ หายเงียบไปเลย เบอร์ทงเบอร์โทร.ก็ยกเลิก ติดต่อไม่ได้” กันยาบ่นอุบ“น่าเห็นใจนะ ตั้งแต่มาทำงานก็มีแต่เรื่อง แล้วแบบนี้ใครมันจะอยากไปอยู่” ดุษิตากล่าว“จะว่าไป ตี่มันมีบุคลิกออกหวานๆ เปรี้ยวๆ ผู้ชายคนไหนเห็นแล้วก็ชอบมันทั้งนั้น ตี่มันเซ็กซี่โดยไม่ต้องทำอะไร อยู่เฉยๆ ก็เซ็กซี่ ฉันสังเกตตั้งแต่มาทำงานใหม่ๆ ลูกค้ากี่คนๆ พอได้เห็นมันก็ชอบมองกันทั้งนั้น ถูกแซวทุกวัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะมี

เหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อนสอนให้ตีรณารู้ว่าหากคนเรามีสติเพียงพอต่อให้มืดสักกี่ด้านสุดท้ายจะพบหนทางสว่างได้เสมอ หลังจากปรึกษามูลนิธิเพื่อนหญิงจึงได้รับคำแนะนำที่มีประโยชน์มากมาย เมื่อมีเวลาคิดทบทวนหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินทางมาหาญาติฝ่ายพ่อ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากคุณป้าและคุณย่า แต่ก็ไม่พ้นสายตาสอดรู้สอดเห็น คนที่ปากมากช่างนินทาคือเพื่อนบ้านรั้วติดกัน “เตรียมของเรียบร้อยแล้วใช่ไหมเจ้าตี่”คุณย่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกประจำตัวเอ่ยถามขึ้นเมื่อร่างอวบอิ่มของตีรณาเดินออกมาจากภายในตัวบ้านพร้อมสัมภาระที่จำเป็น โดยมีลูกสาวคนโตเดินตามหลังมาติดๆ“เรียบร้อยแล้วค่ะย่า” หญิงสาวก้าวไปหาผู้เป็นย่าที่ยิ้มจาง ย่าจิตอายุมากแล้ว ปีนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดสิบแปด จึงไม่ได้เดินทางตามไปด้วย“ขอให้เจ้าตัวเล็กคลอดง่ายๆ นะ ขอให้หลานย่าปลอดภัยและกลับบ้านได้ไวๆ นะลูก”หญิงสาวกราบลงบนต้นขาของคุณย่าด้วยความตื้นตันใจเมื่อท่านให้พรจบ“สักพักอี๊ดคงมาถึง” ป้าอิ๋วบอกกับมารดาอาอี๊ดคือน้องสาวของป้าอิ๋วและพ่อของตีรณา เป็นน้องสาวคนเล็กของบ้าน“มันจะมาเรอะ เห็นว่าพักนี้ยุ่งๆ”คนเป็นลูกหันไปสบตาหลานสาวแวบหนึ่ง เกรงว่าจะทำ