All Chapters of พลาดรักซ้อนแผนลวง: Chapter 51 - Chapter 60

“พี่คิน!” เธอมองเขาด้วยความตื้นตัน ที่เขาไม่ยอมพูดและตัดสายทันทีเพราะรีบวิ่งลงมารับเธองั้นเหรอ “เป็นไง จะล้มเหรอ เดินไหวไหม พี่บอกแล้วว่าไม่ให้ดื่มเยอะ” เขาถามแกมบ่นมือคว้าแขนเธอมาโอบเอวของเขา ส่วนมือเขาใช้โอบไหล่เธอเข้าหา ก่อนรีบพากึ่งเดินกึ่งอุ้มไปที่คอนโด แก๊ก ไม่นานก็มาถึงห้องอย่างทุลักทุเล เขาดันเธอเข้ามาในห้องก่อนจะหันหลังไปปิดประตู “เป็นไงบ้าง จะอาบน้ำนอนไหวไหมหรือจะให้พี่เช็ดตัวให้” เขาหันมาลูบปัดผมที่ปิดบังใบหน้าออกให้เธอ เจย่ากอดเอวของเขาใบหน้าแนบลงที่หน้าอกนูน “นอนเลยไม่ได้เหรอ ไม่มีแรงเลย” เขาดันตัวออกพลางดีดกะโหลกเธอไปหนึ่งที “โอ้ย!!” “สกปรก! มานี้เลยไปเช็ดตัว~” เขาลากตัวเธอไปที่ห้องน้ำเอาเกาอี้ไปให้นั่ง หญิงสาวก็อ้อยอิ่งจะไปนอนอย่างเดียว “อยากไปนอนกอดพี่คินแล้วค่ะ” มือเล็กโอบรัดร่างใหญ่ไว้แนบแน่น “เดี๋ยวสิ เช็ดตัวก่อนจะได้ไม่เหนียวตัวนะเจ” มือใหญ่รวบผมให้เธอ ก่อนดันตัวเล็กออกห่าง และค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าให้ “ดูสิกลิ่นเหล้าแรงนาดนี้จะนอนได้เหรอ” ระหว่างถอดเสื้อผ้าให้เขาก็แอบกลืนน้ำลายลงคอไปหลายกลืน ถึงนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นร่างกายเธอตอนเปลือย แต่มันก็ทำใจเขาเ

ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้น สิ่งที่เธอเห็นคืออนาคินกำลังนอนเปลือยและอมยิ้มมองเธออยู่ “อือ พี่คิน เจหลับไปตอนไหนคะ” เธอยกมือขึ้นถูตา เมื่อกี้ยังรู้สึกเสียวอยู่เลยเผลอหลับไปได้ยังไง หรือว่ายังเมาค้างอยู่เหรอ? เธอคิดอย่างเสียดาย “สงสัยพี่ทำให้เพลินไปหน่อยเจก็เลยหลับไปตั้งแต่ชั่วโมงแรก” ดวงตาคนตัวน้อยเบิกกว้างทันที “แล้วนี่กี่โมงแล้วคะ” “ยังไม่เก้าโมงเช้าหรอก วันนี้ก็ต้องรีบกลับบ้านด้วยเหรอ มันวันหยุดนะ” เขาถามเสียงอ้อนพลางยกมือขึ้นเท้าแก้มตัวเอง “ไหนพี่บอกจะพาไปเดินห้างไง” เธอทวงคำพูดเขา อนาคินกระตุกยิ้ม “พี่แค่หลอกเย็บเด็กเอง” เพียะ!! ฝ่ามือเล็กตบหน้าเขาไปที จนอนาคินยิ้มแห้ง “ใจร้าย~แกล้งกันอีกแล้ว” เจย่าเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ อนาคินจึงยิ้มร้ายออกมา “พี่ล้อเล่นน่าคนดี เดี๋ยวลุกไปอาบน้ำกันนะ แล้วพี่จะพาไป จะเปย์หนักๆ เลยด้วยมาเร็วลุก” เขาลุกนั่งพร้อมจับซ้อนตัวเธอลุกตามและอุ้มไปที่ห้องน้ำ “จะทำอะไร!!” “ก็อาบน้ำด้วยกันไง” อนาคินลากเธอมาจนถึงห้องน้ำด้วยกัน สองร่างเปลือยยืนชิดกันเป็นปลาท่องโกใต้ฟักบัวโปรยปรายน้ำเย็นฉ่ำลงมารดตัว มือใหญ่ลูบไล้ถูสบู่ให้ร่างเล็กจนเธอหลับตาปี๋ “พี่คิน

หลายวันต่อมา ย่านแอ็คตัน รถหรูของคีรินเคลื่อนจอดที่หน้าบ้านของเขา ก่อนที่เจ้าของรถจะลงจากรถและเดินออกไปที่บ้านข้างๆ เขาใช้กุญแจที่เธอให้ไว้ไขเข้าบ้านไป “โซเฟีย ยังไม่กลับมาเหรอ” ชายหนุ่มเดินตามหาเธอไปจนทั่วบ้าน เมื่อวานโซเฟียไม่ให้เขาค้างด้วย พอตื่นมาก็ไม่เห็นเธออยู่ในบ้านแล้ว ตกเย็นไปรับที่ทำงาน หัวหน้าก็บอกว่าเธอลางาน คีรินรู้สึกเป็นกังวลใจมาก เขาเดินไปเดินมาตามหาเธอจนทั่ว “เสื้อผ้าก็ยังอยู่นี่ แล้วเธอไปไหน?” เขาเดินกลับลงมานั่งที่โซฟาแล้วล้วงมือถือยกหูโทรหาเธอ และเช่นเคยวันนี้เธอไม่รับสายโทรศัพท์ของเขาทั้งวัน “ไปไหน ทำอะไรอยู่ รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง” เขาบ่นกับตัวเอง ดวงตามองไปรอบบ้านอย่างลนลาน ก่อนจะสะดุดตากับโต๊ะตัวเตี้ยตรงหน้า ภาพที่โซเฟียทานยาในวันนั้นผุดขึ้น เขาขยับเข้าไปนั่งตรงกลางโซฟาแล้วดึงลิ้นชักใต้โต๊ะออก ในนั้นมีสมุดฝากครรภ์อยู่ทำให้เขายิ้มออกมา เธอไม่ได้โกหกเรื่องฝากท้อง แต่ว่ายาเม็ดสีเหลืองที่เธอทานวันนั้น คีรินจับห่อยาในลิ้นชักขึ้นมาจ้องมอง ทำไมเขาคิดว่าเขารู้ว่ามันคือยาอะไร สีหน้าของเขาเริ่มเป็นกังวลและสับสน เขาเลยตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเม็ดยาพวกนั้น ส่งใ

"แล้วลูกล่ะครับ" “ลูกอะไรครับ คนเจ็บไม่ได้ท้องนะ” คีรินถอนหายใจแรง เขาเกือบล้มทั้งยืนตัวเซถลาไปหนึ่งก้าวจนเลย์ต้องช่วยจับตัวเขาไว้ “นี่มันเรื่องอะไรซาเวียร์” เมื่อหมอเดินออกไปนาตาเลียก็รีบถามคนที่ฉีกยิ้มอยู่ด้วยความสงสัย แต่ซาเวียร์ไม่ได้สนใจเธอเขาเอาแต่หันมาพูดแดกดันเย้ยหยันใส่คู่แข่งหัวใจ “ฮาฮ่า นี่โซเฟียไปชอบคนโง่แบบคุณลงได้ยังไง” เขาเอานิ้วดันอกคนตรงหน้า คีรินมองดูอย่างสับสน ซาเวียร์เกลียดเขาที่เขาไปแย่งโซเฟียมางั้นเหรอ ถึงได้พูดแบบนี้? “ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าฉัน” คนพูดเริ่มมีน้ำตาเพราะความช้ำในใจของเขาถึงคนในห้องฉุกเฉิน “ว่าฉันชอบเธอมาตั้งแต่เด็ก อึก แต่โซเฟียก็ให้สถานะฉันเป็นแค่แฟนปลอมๆ” ซาเวียร์ยกมือทุบอกตัวเองอย่างเหลืออด ในขณะที่คีรินตาสว่าง นี่หมายความว่า “โซเฟียบอกว่าให้ฉันเลิกอินกับการแกล้งเป็นแฟน ที่จบไปแล้วสักที! เพราะว่าเธอไปหลงรักคุณ!!” ซาเวียร์ผลักอกคีรินที่เอาแต่ยืนนิ่งน้ำตาไหล ชายหนุ่มหน้าสั่นเล็กน้อย เธอไม่ได้ท้องกับคนอื่น? เธอไม่ได้เคยคบกับซาเวียร์?? เธอแค่หลอกเขา? ทำไม? “ทั้งที่ฉันยอมให้เธอหมดทุกอย่างแล้ว” คีรินบ่นพึมพำออกมา ‘ฉันอยากให้พี่จำไว้ให้ขึ้นใจนะว่า

“คนอื่นเลิกงานออกไปหมดแล้วนี่” เจย่าชะโงกหน้ามองดูพนักงานคนอื่นที่ทยอยกันกลับบ้าน ก่อนที่เธอจะหันมองไปที่ห้องทำงานของรองประธานบริษัทซึ่งตั้งแต่เมื่อกี้เขาก็ยังไม่ยอมออกมาจากห้องเลย หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอลุกเดินไปเปิดประตูหวังเข้าไปหาเขา ประตูที่ถูกแง้มออกเบาๆ นั้นไม่ได้ทำให้คนที่กำลังวุ่นอยู่กับกองเอกสารและจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้ารู้ตัวเลย เจย่าเผยยิ้มจางก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหา “พี่คินกำลังเครียดอยู่เหรอคะ” เธอเดินเข้าไปยืนข้างๆ เขา พลางก้มลงไปกอดคอเขามองดูสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ “ครับ” เขาตอบแต่ไม่ได้หันมามองหน้า เจย่าขมวดคิ้ว หรือว่าเขาจะโกรธเธอที่ปฏิเสธไม่ไปนอนกับเขาที่คอนโด? “พี่คิน” อนาคินละสายตาจากโต๊ะทำงานและหันมาจ้องหน้าเธออย่างอ่อนโยน “ถ้าวันนี้เจไม่ไปค้างกับพี่ พี่จะขอเคลียร์งานตรงนี้ก่อนนะครับ พี่ว่ามันเยอะไปแล้วน่ะ” เขาบอก เจย่าพยักหน้าเข้าใจแม้จะตีกับความรู้สึกข้างในนิดๆ “เดี๋ยวค่ะ!” เธอจับเก้าอี้หมุนของเขาแล้วดันออกอย่างทุลักทุเล อนาคินมองดูอย่างแปลกใจจึงใช้แรงยันตัวเองเพื่อช่วยเธอก่อนจะเห็นว่าเธอเข้าไปนั่งใต้โต๊ะทำงานพลางดึงเก้าอี้กลับชิดขอบโต๊ะตามเดิม