All Chapters of พลาดรักซ้อนแผนลวง: Chapter 71 - Chapter 80

เวลานี้บ้านฤทธาก็เดือดเนื้อร้อนใจไม่แพ้กัน พวกเขานั่งนิ่งเฝ้าจอทีวีกับลูกสาวที่ยังไม่ตื่น ผ่านไปเพียงครู่เจย่าก็เริ่มขยับตัว เธอมองไปรอบๆ ที่ทุกอย่างเงียบสนิท “พี่คิน พี่คินล่ะคะ” เจย่าตาโตแววตาสั่นไหว เธอเหลือบสายตามองแม่ที่ให้เธอหนุนตักอยู่ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นมาร้องไห้ “คุณแม่ขา~ พี่คินล่ะคะคุณแม่พี่คินเป็นยังไงบ้างฮื้อ เจอยากไปหาเขา” พลอยเจนจับที่แก้มของลูกพร้อมลูบเบาๆ “ใจเย็นๆ นะลูก ตอนนี้ทั้งเราและก็บ้านนู้นต้องรอให้ทีมกู้ภัยออกค้นหาเขาก่อนนะ” แม่พยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ เจย่าเอาแต่ส่ายหน้าไปมา “เขาจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมอึก! ถ้าพี่คินเป็นอะไรไปจะทำยังไงคะ เจจะอยู่ยังไงฮื้อ~” แม่รีบดึงลูกสาวเข้ามากอด โดยมีพ่อมองอยู่อย่างเข้าใจ เขาพึ่งเคยเห็นลูกสาวคนเล็กเป็นแบบนี้ก็ครั้งแรก “เจจะอยู่ยังไง พี่คินจะกลับมาใช่ไหม เขาบอกว่าเขาจะกลับมาหา เขาบอกว่าจะมาหาเจวันนี้นี่” หญิงสาวร้องไห้ไปบ่นไป ไหนเขาสัญญาว่าวันนี้จะกลับมา ทำไมเขาถึงได้ไปหยุดอยู่ตรงนั้น “อื้อ อึกๆ” เจย่าร้องไห้สะอึกสะอื้น เหมือนว่าน้ำตาของเธอจะไม่มีวันเหือดแห้ง จนพี่ชายที่จ้องอยู่ถึงกับไม่กล้ามองไปที่น้องสาว เขาพึ่งจะเคยเห

สามวันต่อจากนั้น เจย่านอนขดอยู่ในห้องนอนเธอกอดตุ๊กตาแรดที่เขาเคยให้พร้อมกับมองดูรูปอนาคินจากกรอบรูปที่เธอแอบหยิบมาจากบ้านของเขาด้วยวันนั้น ดวงตาหญิงสาวเหม่อลอย ไม่มีน้ำตา ไม่มีความรู้สึกใดๆ มีเพียงคำพูดสั้นๆ ดังก้องอยู่ในหัว ว่าเขาสัญญาจะกลับมา เขาต้องกลับมา เธอจะต้องรอเขา ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูไม่ได้ทำให้เธอหันไปสนใจ ราวโลกทั้งใบของเธอมีเพียงความเงียบ จนแจมมี่พี่สาวเดินมานั่งที่ปลายเตียงและสัมผัสตัวของเธอเบาๆ เจย่าถึงได้ชะงักหลุดจากความคิดและหันมาจ้อง “พี่แจม” เมื่อเห็นว่าเป็นพี่สาวเธอก็ลุกพรวดเข้าสวมกอด “โธ่ น้องสาวของพี่ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะคะ” แจมมี่กอดพร้อมลูบหลังให้น้องเบาๆ เจย่าปล่อยโฮร้องไห้อีกครั้ง “ฮื้อๆ” สองพี่น้องคลายออกจากกัน “ไม่ต้องร้องนะพี่จะมาอยู่ด้วย จะมาทานข้าวเป็นเพื่อน จะมานอนเป็นเพื่อนน้องสาวของพี่เอง” เธอลูบไล้ทั่วใบหน้าของน้องด้วยความเห็นใจ ดูดวงตาที่ปูดบวมนั่นสิ น้องสาวของเธอคงจะเอาแต่ร้องไห้ ไหนจะร่างกายที่ซูบผอมลงอีก “แล้วเด็กๆ ล่ะ” เจย่าเอ่ยถามถึงหลาน แจมมี่อมยิ้ม “เด็กๆ เขามีพ่อของเขาอยู่แล้ว แต่พี่น่ะทิ้งน้องสาวของพี่ไม่ได้หรอกนะ เราลงไปกินข

ณ บริษัทศิลาที่ลอนดอน โซเฟียเดินวกไปวนมาที่หน้าห้องประธานบริษัท 4-5 วันแล้วนะที่เธอไม่เจอคีรินที่นี่ แต่กลับเป็นอีกคนที่นั่งรถเข็นมาดำรงตำแหน่งแทน แถมพนักงานคนอื่นยังบอกว่าเขานี่แหละคือประธาน ตัวจริง “หรือว่าพี่คีรินจะกลับบ้านไปแล้ว” เธอที่ไปนอนคิดและพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยบอกว่ามาทำงานแทนคนที่ไม่สบาย จึงมั่นใจว่าต้องเป็นคนที่นั่งรถเข็นแน่ๆ โซเฟียเบ้ปากอย่างหัวเสีย หรือพี่คีรินจะหนีเธอไปแล้วเหรอ? โกรธกันขนาดนั้นเชียว? “คุณมาทำอะไรที่นี่อีก” หญิงสาวสะดุ้งโหยงมองหน้าคุณเลขาที่จับผิดเธอได้อีกแล้ว “คุณโดวินคะ จะไม่บอกฉันหน่อยเหรอว่าคุณคีรินเขาไปไหน” เธอถามคำถามเดิมที่เคยถามอยู่ทุกวัน โดวินถอนหายใจแรง และตอบด้วยคำตอบเดิมเช่นกัน “มันใช่เรื่องอะไรที่ผมต้องบอกคุณล่ะ คุณแค่พนักงานคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ จะอยากรู้เรื่องเจ้านายไปทำไหม” หญิงสาวถอนหายใจแรง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างมั่นหน้าเพราะอยากจะได้คำตอบดีๆ เต็มแก่ “แต่ฉันตามจีบเขาอยู่นี่ค่ะ คราวนี้จะบอกได้หรือยัง!” คนฟังถึงกับนิ่งชะงัก พึ่งนึกออกว่าโซเฟียคนนี้กับคนที่คุณคีรินให้นักสืบไปสืบเป็นคนเดียวกันอะเปล่า? “บอกมาเถอะนะ เขาโกรธฉันยังไม่หายเ

ตกดึกที่บ้านศิลาแดงคีรินนอนอยู่บนเตียง เขาพลิกตัวไปมาเนื่องจากนอนไม่หลับ ชายหนุ่มดีดตัวลุกและตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก ทำให้เขาได้เห็นโซเฟียยืนเหม่อมองฟ้าอยู่ที่ระเบียงนอกบ้าน “ทำไมยังไม่นอน” เสียงของเขาเอ่ยถามเบาๆ ทำให้ร่างนั้นหันมามองเธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย “มันนอนไม่หลับนะคะ สงสัยจะแปลกที่” พูดเสร็จเธอก็หันไปมองดวงดาวบนท้องฟ้าเหมือนเดิม “ถ้ารู้ว่ามันจะแปลกที่แล้วใครบอกให้ตามมากัน” เธอหันมาจ้องหน้าแต่ไม่พูดอะไร เอาแต่ยิ้ม “ยิ้มอะไร” “ก็ถึงจะนอนไม่หลับ อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าพี่คีรินนี่ค่ะ” อยู่ๆ เธอก็อาศัยจังหวะที่เขาตั้งตัวไม่ทันขยับตัวเข้ามาพลันสอดแขนประสานรัดรอบเอวของเขา “พี่คีรินยังเป็นคนที่ฉันรักอยู่เลย ต่อให้นอนไม่หลับทุกวันแต่ถ้าได้อยู่ใกล้พี่ ฉันยอมค่ะ” ใบหน้าสวยแนบลงที่อกซ้ายของเขา เธอได้ยินเสียงหัวใจเขาที่เต้นไม่เป็นจังหวะ หญิงสาวแอบอมยิ้ม ก่อนที่เขาจะรู้ตัวแล้วดันตัวเธอออก “เธอนี่มัน….” เขาดูกุกกักกับคำพูด “มากอดฉันทำไม!!” คีรินหูแดงเป็นมะเขือเทศสุกเขากำลังจะเดินหนี แต่ทว่าเสียงก๊อดที่ดังจากท้องของเธอทำให้เขาหยุด ชายหนุ่มหันมาจ้องเธอซึ่งกำลังก้มลูบท้องอยู่ “ที

ในเวลาเดียวกันคีรินก็มาถึงบ้านพร้อมกับเอกสารที่เขาต้องการในมือ ชายหนุ่มชะงักเมื่อเห็นอะไรแวบๆ อยู่ที่สวนหน้าบ้าน “นั่นมัน” เขารีบจ้องมองด้วยคิ้วขมวด เพราะเห็นว่าโซเฟียแม่สาวผมบลอนด์ของเขากำลังคุยอย่างสนิทสนมอยู่กับไอ้ดาราหนุ่ม? ถ้าจำไม่ผิดไอ้นี่มันคู่จิ้นน้องสาวดาวร้ายของเขานี่! “ลาราลา~” ระหว่างที่คิดอยู่ลลิซก็เดินถือถาดคุกกี้ออกมาจากบ้านพอดี ไม่รอช้าคีรินรีบคว้าแขนน้องสาวไว้ “นี่มันอะไรลลิซ” เขาเอ่ยพลางมุ่ยหน้าไปทางคนที่อยู่ในสวน หญิงสาวหยิบคุกกี้ที่พึ่งกัดออกจากปาก “ก็พี่คิมบอม พอดีเขามาเยี่ยมหนูนะคะ เห็นโซเฟียนั่งเหงาหงอยอยู่ในบ้านคนเดียวเพราะคนแถวนี้ไม่ยอมพาไปไหนมาไหนด้วย” เธอจ้องพี่ชายพลางเบ้ปากให้เล็กน้อย “หนูก็เลยชวนโซเฟียไปนั่งเล่นด้วยกัน แต่ว่า” คนพูดแสดงท่าทีตื่นเต้น “เขาสองคนดูเข้ากันดีมากเลยนะคะ หนูขอให้เธอช่วยฝึกภาษาให้พี่คิมบอม เธอก็ทำถึงทำดี ดูเป็นคนเข้ากับคนง่ายๆ แบบนี้นี่เอง” คนฟังคิ้วขมวดจนจะเป็นเส้นเดียวอยู่แล้ว น้องสาวยังมาทำเป็นพูดเล่นอีก “พี่คิมบอมก็โสด โซเฟียก็…” ลลิซเหล่ตามองพี่ชาย “น่าจะโสด! เพราะฉะนั้นเหมาะมาก! เดี๋ยวลลิซคนนี้จะเป็นแม่สื่อ—” “