All Chapters of พลาดรักซ้อนแผนลวง: Chapter 61 - Chapter 70

เช้าวันเสาร์ซึ่งวันนี้ก็บรรยากาศดีไม่น้อย เมื่อคืนมีฝนนิดหน่อย พอตื่นมาฝนหยุดตกแล้วบรรยากาศจึงสดชื่น คีรินนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ที่สวนตั้งแต่เช้า พลางนั่งมองคุณเจมส์ทำกายภาพบำบัดอยู่ที่มุมสวนไม่ไกลจากเขา ไม่นานแม่บ้านก็เดินเข้ามาหา “คุณคีรินคะ มีคนมาหาค่ะ” ชายหนุ่มมองแม่บ้านคิ้วขมวด “ใครครับ?” “ฉันถามชื่อเธอไปแล้วเธอบอกว่าไม่บอกค่ะ เธอฝากไว้ว่าถ้าคุณอยากรู้คุณคงจะไปดูเอง ฉันก็เลยไล่เธอกลับแต่เธอค้านว่าไม่กลับค่ะ บอกว่าจะนั่งอยู่ที่หน้าบ้านถ้าคุณคีรินไม่ยอมออกไปหา” คนฟังถอนหายใจยาว “งั้นพี่ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวผมไปไล่เอง” “ค่ะ” คีรินลุกพรวดเดินตรงไปที่ประตูบ้าน เขาเปิดประตูเดินออกไปก็เห็นว่าเธอยืนอยู่ข้างกำแพง “มาทำไมกลับบ้านไปซะ มายืนลับๆ ล่อๆ ตรงนี้เดี๋ยวคนอื่นเขาก็กลัวหมดหรอก” เขากอดอกเอ่ยกับเธออย่างไม่มีเยื่อใย “เห็นหน้าก็ไล่กันเลยเหรอคะ” เธอมองเขาด้วยตาสั่นๆ คีรินมองเธออย่างสำรวจ สาใจแล้วจึงหันหน้าหนีไปทางอื่น “ก็ฉันไม่อยากจะพูดหรือคุยอะไรกับเธอนี่” เขากำลังจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านแต่ต้องชะงักเสียงที่เธอร้องห้ามไว้ “เดี๋ยวสิพี่! ให้ฉันได้คุยแค่ห้านาทีก็ได้” เขาหันกลับไป

กริ่งๆๆๆๆ คีรินที่กำลังจะเข้านอน เหลือบสายตามองมือถือบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเห็นว่าคนที่แชทหาเขาคือใคร “โซเฟีย” เขาบ่นชื่อหญิงสาวออกมา ทีแรกเขาก็ว่าจะทำเป็นไม่สนใจ แต่พอเห็นเธอส่งรูปมาด้วย เขาเลยเผลอกดเข้าอ่านด้วยความอยากรู้ ข้อความทักทายแรกของเธอ เขามองดูด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะยิ้มให้กับรูปที่เธอส่งมาเพราะมันคือรูปที่เขาและเธอถ่ายด้วยกันในย่านอ็อกซ์ฟอร์ดตอนที่ไปเดินเล่นกัน คนดูหุบยิ้มเมื่อเจอข้อความถัดไป เขาจ้องมือถือแล้วหันมองซ้ายขวา ไม่ใช่ว่าเธอแอบยืนมองอยู่แถวนี้หรอกนะ แต่ความคิดนั้นมันก็ทำให้เขายิ้มไม่หุบ รอยยิ้มของเขาค่อยๆ จางลงเธอบอกว่าจะไปจากที่นี่งั้นเหรอ ข้อความของเธอที่ส่งมามีแค่นั้น คีรินมองมันด้วยใจที่เต้นแรงเขากดพิมพ์บนจอว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงจะย้าย แต่เขาก็ไม่มี

จิรกิตติ์เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เขายืนอยู่หน้าห้องนอนของลูกสาวซึ่งตอนนี้เงียบสนิท ก่อนจะเห็นว่าลูกชายนั่งอยู่ข้างล่าง “ทำไมลูกถึงยังไม่ไปนอน” เขาเดินลงมาหา จอนนี่หันไปมองตามเสียงของพ่อ “พอดีคุณแม่บอกว่ากำลังกลับผมก็เลยรอเปิดประตูให้ครับ” จิรกิตติ์คิ้วขมวดให้ลูกชาย “นี่ลูกโทรไปบอกแม่เหรอ แทนที่จะให้แม่เขาเที่ยวอย่างสบายใจ ให้ขับรถกลับดึกๆ แบบนี้มันอันตรายรู้ไหม” จิรกิตติ์ดุลูกชายเพราะรู้สึกเป็นห่วงภรรยา “คุณพ่อเป็นห่วงคุณแม่แต่ไม่เป็นห่วงลูกสาวคนเล็กหน่อยเหรอครับ น้องเอาแต่ร้องไห้หาแม่นะ” จอนนี่จ้องตาพ่ออย่างไม่เข้าใจ เขาเองก็ไม่ได้อยากได้อนาคินมาเป็นน้องเขยหรอกนะ แต่เขาไม่ชอบเห็นน้องเสียใจ “แล้วยังไง มีปัญหาอะไรก็ยังร้องไห้หาแม่อยู่เลย แล้วแบบนี้แกมั่นใจได้ยังไงว่าน้องแกจะไม่โดนไอ้คินหลอก” จิรกิตติ์เอาเหตุผลของเขามาแย้ง “คุณพ่อขี้ระแวงเกินไปเองหรือเปล่าครับ คินคุณพ่อก็เห็นมาตั้งแต่เด็กนี่” จอนนี่ถาม ถึงอนาคินจะเจ้าชู้กินไม่เลือก แต่ก็คงจะไม่คิดทำร้ายคนที่โตมาด้วยกันได้หรอกมั้ง “ก็เพราะพ่อเห็นมันมาตั้งแต่เด็กนั่นแหละพ่อถึงไม่ชอบ ตอนเด็กเจย่าเจ็บตัวเพราะมันไปแล้วกี่ครั้งแกเ

“พี่คีริน” โซเฟียตะโกนร้องชื่อของเขามาแต่ไกล จนคีรินที่นั่งอยู่ตรงมุมสวนที่เดิมที่ชอบมานั่งกับเธอ หันไปจ้องด้วยหน้าเหวอๆ “เธอมาได้ไง!” เขารีบเงยหน้าถามเมื่อเธอมายืนข้างกัน หญิงสาวตั้งท่าและนั่งลงข้างเขา คีรินก็ขยับหนีห่างไปนิดหน่อย “ก็เห็นพี่อยู่แถวนี้ ฉันคิดถึงอยากเห็นหน้าก็เลยเดินมาหา” เธอหันไปมองเขาพร้อมกับยิ้มกว้างที่จริงใจจนคีรินเริ่มรู้สึกหน้าร้อน “พี่เองก็คิดถึงฉันใช่ไหมถึงได้มาที่นี่” เธอเอียงหน้าไปถามเขาเสียงอ้อน “ฉันจะไปคิดถึงช่วงเวลาที่มีแต่การโกหกแบบนั้นได้ยังไง!” คนฟังถึงกับชะงักนิ่งไป เธอก้มหน้าไปชั่วครู่ ทำให้คีรินแอบหันมามองสำรวจเธอพร้อมกับแววตายิ้มๆ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเขาก็หลบหน้า “ถึงช่วงเวลาพวกนั้น มันจะเต็มไปด้วยการโกหก แต่มันมีความจริงอยู่ด้วยนะคะ” เขาหันกลับมาจ้องหน้าเธอเพราะอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ “ก็คำว่าชอบที่ฉันบอกพี่ รอยจูบนั้นที่เราจูบกันตรงนี้ ..” คีรินเริ่มหูแดงเมื่อหัวของเขานึกภาพตามอย่างไม่ได้นัดหมาย “คำว่าภรรยาของพี่ที่ฉันอยากใช้ การอยากมีลูก—” “พอเลยน่ะพอเลย เธอจะพูดขึ้นมาให้มันได้อะไร” เขาทำเป็นเสียงดังกลบความใจอ่อนของตัวเอง “ที่ฉันมาที่น

ไม่นานรถของเขาก็มาจอดที่หน้าบ้านเธอ ฟ้าฝนเองก็เหมือนจะเริ่มทยอยจากไปแล้ว จากฝนหนักเหลือเพียงฝนปรอยๆ ชายหนุ่มชะโงกหน้ามองบ้านของหญิงสาว “ทำไมบ้านเงียบจัง” โซเฟียที่กำลังปลดเข็มขัดเงยหน้ามองเขา “แม่กับพี่ชายฉันย้ายออกไปแล้วค่ะ ฉันอยู่คนเดียวนะ” เธอยิ้มให้เขา ชายหนุ่มมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะตกใจที่เธอพุ่งตัวมาหอมแก้ม “เฮ้ย!” เขายกมือจับแก้มตัวเองดวงหน้าร้อนผ่าว “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง!” เขาดันไหล่เธอออกห่างเบาๆ “น่าเกลียด! ที่ฉันมาส่งอย่าคิดว่าฉันจะกลับไปคบกับเธอนะ เราเป็นแค่เจ้านายลูกน้อง” โซเฟียหน้าจ๋อยมองเขาตาละห้อย ชายหนุ่มยื่นมือจับร่มเธอแล้วส่งคืนให้ “ลงไปได้แล้ว!! แล้วอย่าโมเมว่าฉันเป็นแฟนเธอล่ะ ฉันแค่กลัวเธอจะไม่สบายไปทำงานไม่ได้เฉยๆ ถึงได้มาส่ง” หญิงสาวรับร่มพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง “คนอะไรใจแข็งจัง…” เขาจ้องหน้าเพราะแอบได้ยินที่เธอบ่น คีรินมองหญิงสาวลงรถเดินเข้าบ้าน ก่อนที่เขาจะเผยยิ้มเอามือขึ้นลูบแก้มข้างนั้นของตัวเอง “ให้กลับมาง่ายๆ ก็ไม่สนุกน่ะสิ” บ้านฤทธา เจย่าถือโทรศัพท์เดินไปเดินมาในห้องนอน “ทำไมพี่คินไม่รับสายเลยล่ะ ปกติวันนี้งานต้องเสร็จเตรียมกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?