ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

3 วันต่อมาวันนี้เป็นวันที่ป๋อเหวินได้กลับมาหาพี่มู่ซงหยวนอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปหลายวัน เพราะมีสิ่งที่ต้องการจัดการให้ถูกต้อง"ข้ามาวันนี้เพื่อทำอะไรให้มันถูกต้องตามที่พี่บอกวันนี้ข้าคุณชายป๋อเหวินจะมาขอหมั้นหมายกับเจี้ยนโป วันนี้ข้าได้นำผู้ใหญ่ฝ่ายของข้ามาด้วยขอรับ"ป๋อเหวินประมาทเล็กน้อยเพราะพี่มู่ซงหยวนนั้นไม่แสดงสีหน้าอันใดออกมาเลยและท่านพ่อท่านแม่ของเขานั้นก็ดูเกรงกลัวพี่มู่ซงหยวนอยู่ไม่น้อย"คุณชายป๋อทำเช่นนี้ไม่เท่ากับมัดมือชกข้าไปหน่อยหรือข้ามันก็ชาวบ้านธรรมดาหาเช้ากินค่ำก็เท่านั้นเอง นำคนมามากขนาดนี้หากไม่รู้จักกันมาก่อนข้าคงจะคิดว่ามาหาเรื่องข้าเสียเปล่า"ความจริงมู่ซงหยวนก็พอจะเดาทางออกว่าป๋อเหวินจะหาทางออกเช่นไร แต่ไม่คิดว่าจะนำคนมาเยอะเช่นนี้"เอ่อ มู่ซงหยวนพวกเราไม่ได้จะทำให้เจ้าคิดเช่นนั้นนะ พวกเราให้เกียรติพวกเจ้าทุกคนเพียงแต่ของหมั้นนั้นทางเราเองก็ไม่รู้ว่าจะมากพอสมเกียรติน้องชายของเจ้าหรือเปล่าเลยนำมาตามความเห็นของป๋อเหวิน"ป๋อซือเจียเองก็ไม่คิดว่าพี่ชายของเจี้ยนโปจะน่าเกรงกลัวขนาดนี้ คำพูดท่าทางคงไม่ใช่คนธรรมดาคงจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา"ฮูหยินท่านมาถึงที่นี่เพราะเหต

เช้าวันต่อมาพวกอาหานก็ได้มารับมู่จื่อเหมยที่บ้านตามที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อวานนี้ แต่นางไม่ได้ไปคนเดียวมีมู่เยี่ยนเฟยตามไปด้วย"ท้องของเจ้าดูไม่ค่อยใหญ่เลย แต่ข้าเคยได้ยินมาว่าท้องแรกมักจะมองไม่ออก"เสี่ยวหมิงแทบจะมองไม่ออกว่ามู่จื่อเหมยนั้นท้องอยู่หรือเปล่า ได้แต่สังเกตใบหน้าและร่างกายที่ดูจะมีน้ำมีนวลขึ้นมาและดูอิ่มเอิบ"ใช่ เจ้าค่ะยิ่งใส่ชุดปิดก็แทบจะมองไม่ออกเจ้าค่ะ"มู่จื่อเหมยมีท้องที่โตตามอายุครรภ์ แต่ไม่ได้ท้องโตมากอย่างหญิงในหมู่บ้านที่นางเคยเห็นมา"ท่านอาเล็กมีท้องโต ๆ จริงนะขอรับ"มู่เยี่ยนเฟยโต้กลับทันที เพราะเขานั้นเคยจับท้องโต ๆ ของท่านอาเล็กแล้ว"จริงหรือหนุ่มน้อย"เจี้ยนโปเอ็นดูมู่เยี่ยนเฟย เพราะดูท่าบ้านมู่จะเลี้ยงดี เพราะดูอุดมสมบูรณ์ร่างกายมีน้ำมีนวลตามคนเลี้ยงอย่างมู่จื่อเหมย"จริง ๆ ฮะ"มู่เยี่ยนเฟยพยักหัวตอบรั่ว ๆ เพราะท่านอาสามเคยบอกว่าเป็นเด็กห้ามโกหก หากโกหกจะเป็นเด็กไม่ดีและจะไม่มีคนรักตลอดไป"คงจะจริงดูทำหน้าทำตาสิน่าเอ็นดูยิ่งนัก"เสี่ยวหมิงเองก็เอ็นดูมู่เยี่ยนเฟยและนึกวาดฝันว่าหากเขามีเจ้าหมูอ้วนแบบมู่เยี่ยนเฟยสักคนสองคนคงจะมีความสุขหน้าดูร้านเมี่ยงปลาห้าสหายเป็น

บ้านซุนซุนจือหลินและมู่ซงหยวนได้เดินทางกลับบ้านในวันเดียวกับที่มู่จื่อเหมยนั้นมาหาที่ร้าน เพราะอีกไม่กี่วันร้านก็จะเปิดแล้วจะต้องกลับมาบ้านและแจ้งท่านพ่อท่านแม่ซุน"นี่เจ้าค่ะชุดข้าซื้อมาให้ท่านพ่อท่านแม่ในวันเปิดร้านของพวกเราเจ้าค่ะ""ให้พวกแม่ไปด้วยหรือ"ซุนอีเหยียนไม่คิดว่าซุนจือหลินจะให้นางไปร่วมยินดีด้วย เพราะแค่ที่ซุนจือหลินทำให้ครอบครัวมันก็มากเกินพอแล้วมีความเป็นอยู่ชีวิตที่ดีขึ้นนางนั้นก็ดีใจมากแล้ว"ท่านแม่ ท่านก็เป็นคนสำคัญของข้า ท่านพ่อ ซุนเพ่ยหนิง ด้วยทุกคนคือครอบครัวของข้านะเจ้าคะ""เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วตัวแค่นี้เอง""ลูกพ่อเก่งมากจริง ๆ"ซุนกวางหวาไม่คิดว่าชีวิตจะมีวันนี้ วันที่ชีวิตดีขึ้นอย่างก้าวกระโดดและครอบครัวอยู่กันอย่างมีความสุขถึงแม้ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาจะเจอเรื่องที่ดีและไม่ดีมาบ้าง แต่ก็สามารถที่จะพากันข้ามผ่านกันมาได้"ซุนเพ่ยหนิงมีคนฝากของมาให้เจ้าด้วยนะ"ซุนจือหลินนำกล่องไม้ที่อาหานฝากมาให้ซุนเพ่ยหนิง เพราะตอนนี้ตัวอาหานเองอยู่ในเมือง เพราะจะต้องเฝ้าร้านจึงจะต้องมีคนอยู่ ซึ่งก็มีเสี่ยวหมิงและเจี้ยนโปเฝ้าอยู่ด้วย "ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ว่าของใครกันเจ้าคะ""ของอาหานน

ทุกคนทำเต็มที่กันแล้วพยายามที่จะช่วยยื้อชีวิตของมู่น่าหลิงให้นานที่สุด เพื่อรอท่านหมอที่มู่ซงหยวนไปตามทุกคนไม่มีใครคาดคิดว่ามู่น่าหลิงจะทำเช่นนี้"นางเลือกแล้วว่าจะจบชีวิตตนเองเช่นนี้"มู่น่าหลิงนางคงคิดมาแล้วว่าจะเลือกทางนี้ถึงได้มียาพิษติดตัวเช่นนี้ นางรักมู่จื่อชิวมากเกินไปจนไม่รักชีวิตตนเองยอมหลับหูหลับตาและเชื่อในสิ่งที่นางจินตนาการไว้เท่านั้น"ท่านพ่อ…อึก""นางเลือกแล้ว…รอท่านหมอมาก่อนก็แล้วกัน"ซุนจือหลินมองบรรยากาศโดยรอบก็ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะนำพางานขาวดำมาให้บ้านมู่ แต่อย่างน้อยก่อนที่ท่านแม่มู่จะไปก็ได้ละลายความติดค้างในใจให้มู่ซงหยวนและทุกคนได้รับรู้ถึงจะเป็นเรื่องที่เกินจะคาดเดาไว้ก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ไปอย่างไม่มีอะไรที่ติดค้างกันชดใช้กันในชาตินี้ก็พอ "ท่านพ่อ…""ขอโทษเจ้าด้วยนะที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้วันนี้แทนที่จะได้กินข้าวด้วยกัน""ท่านพ่อข้าขอถามเรื่องพี่ซงหยวนได้หรือไม่""ได้ทุกอย่างตอนนี้ถึงเวลาแล้ว""หากพี่ซงหยวนไม่ใช่ลูกของพวกท่านแล้วเหตุใดไม่มีใครรู้ แม้แต่ท่านพ่อของข้าก็คงจะไม่รู้""ในตอนนั้นมู่น่าหลิงนางก็ตั้งท้องอยู่อีกไม่กี่เดือนนางใกล้จะคลอด แต่นางแท้งไปเสียก่อ

จ้าวเฟยหลงโดนรุมทึ้ง รุมด่า จากการวางแผนและการแสดงของเขาที่มันดีเลิศเกินไปจนทำให้มีการหลั่งน้ำตาเกิดขึ้น"ปล่อยข้านะไอ้พวกเด็กบ้าพลัง"ตอนนี้จ้าวเฟยหลงนั้นอยู่ด้านล่างสุดโดยมีอาหาน เสี่ยวหมิง เจี้ยนโปและคนสุดท้ายคือมู่ซงหยวนที่เป็นคนนอนทับอยู่ด้านบน"โทษฐานที่โกหกพวกข้า"อาหหานกัดเข้าที่ใบหูของพี่จ้าวเฟยหลงอย่างไม่แรงนะ เพราะเพียงแกล้งเล่นเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกันเท่านั้น"โอ๊ย !!!!"จ้าวม่านฉีกับเหลียงจงซินมององค์รัชทายาทที่กำลังเล่นสนุกกับเหล่าพระสหายอย่างลืมพระชันษาหมดสิ้นเสียแล้วด้านล่างที่ตอนนี้ไม่มีลูกค้าแล้ว เพราะของที่ร้านขายหมดแล้วที่เตรียมมาปลานิลขนาดเล็ก 50 ตัว ขนาดกลาง 50 ตัว และขนาดใหญ่สุด 50 ตัว ได้ขายหมดแล้ว"ลูกด้านบนเสียงดังอันใดกันหรือ"ซุนกลางหวาเอ่ยถามบุตรสาว เพราะได้บินด้านบนมีเสียงดังมาได้สักพักแล้วเหมือนเสียงเด็กน้อยเล่นกันด้านบน"สหายของพี่ซงหยวนมาหาเจ้าค่ะคงจะพูดคุยเล่นกันเสียงดังตามประสาคนไม่ได้เจอกันนานน่ะเจ้าคะ""แต่พี่เห็นหลังจากหมดลูกค้าจ้าวม่านฉีกับเหลียงจงซินก็ขึ้นไปด้านบนนะ""น่าจะคอยดูแลสหายพี่ซงหยวนน่ะเจ้าค่ะ"ซุนจือหลินเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่