บททั้งหมดของ ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: บทที่ 191 - บทที่ 200

"โธ่... หลานรักของอา ช่างเข้มแข็งเหลือเกิน" เยี่ยอ๋องใจละลายกลายเป็นน้ำ ทรงใช้นิ้วเขี่ยแก้มยุ้ยด้วยความมันเขี้ยว"เจ้าเด็กหน้าเหม็นนั่นแกล้งเจ้าจนหมึกเลอะหน้ากระดาษหมดเลยรึ? ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวอาจะไปลากคอบิดามันมาโขกหัวขอขมาเจ้าถึงตำหนักบูรพาเอง""เสด็จอาโปรดอย่าลงโทษพี่ชายกู้ หรือรังแกบิดาของเขาเลยนะขอรับ" อาเฟยเอ่ยน้ำเสียงกังวานใส พลางขยับเข้าไปซบหน้าลงกับบ่ากว้างของท่านอาแล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ"กระดาษแผ่นนี้เปื้อนไปแล้วก็แล้วไปขอรับ อาเฟยเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ควรสร้างความเอ็นดูเมตตาให้แก่ผู้คนมากกว่าสร้างความโกรธแค้นเกลียดชัง เสด็จแม่เคยสอนว่า ยิ่งเราอยู่ในฐานะสูงส่งเท่าใดก็ยิ่งต้องนอบน้อมและเปิดใจรับฟังความคิดเห็นของเหล่าขุนนางเพื่อนำมาปรับปรุงแก้ไข การประพฤติตนเช่นนี้จึงจะคู่ควรแก่การเป็นบุตรของเสด็จพ่อขอรับ"เยี่ยอ๋องได้ฟังก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงพระเนตรไหววูบด้วยความทึ่งและชื่นชมในสติปัญญาอันล้ำลึกเกินวัยของหลานชาย"แต่หากวันหน้าพี่ชายกู้ยังคงทำตัวแข็งข้อและรังแกผู้อื่นอีก ถึงยามนั้นอาเฟยก็จะไม่มอบโอกาสที่สองให้เขาแล้วขอรับ" อาเฟยช้อนตาขึ้นมองเสด็จอา พลางส่งยิ้มไร้เดียงสาแต่แฝงคว

"หากเจ้ายกโรงเตี๊ยมให้เขาจริง ข้าว่าอาเฟยคงได้กินถังหูลู่จนหมดโรงเตี๊ยมเป็นแน่" มู่อิงเถาเอ่ยเย้าขึ้นมา พลางหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับเยี่ยอ๋อง"ต่อให้อาเฟยอยากกินทองคำ เย่หยุนฟางผู้นี้ก็พร้อมจะหามาประเคนให้เพคะ" เย่หยุนฟางหัวเราะร่า นางลุกขึ้นยืนพลางหันไปสั่งการผู้ช่วยส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ผิดกับท่าทางอ่อนโยนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง“เจ้าไปจัดห้องรับรองที่ดีที่สุด เปิดหน้าต่างเห็นทัศนียภาพแม่น้ำสายหลัก แล้วสั่งให้พ่อครัวทำขนมหวานสิบสองชนิด รวมถึงรังนกตุ๋นน้ำตาลกรวดชั้นเลิศขึ้นไปส่งเดี๋ยวนี้ วันนี้ข้าจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงต้อนรับองค์ชายน้อยเอง""ขอรับนายหญิง" พนักงานรับคำสั่งแล้วรีบแยกย้ายไปจัดการทันทีเย่หยุนฟางหันกลับมายื่นมือเรียวสวยไปตรงหน้าหนูน้อยอาเฟย"ไปกันเถอะ ป้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆ และเยี่ยมชมโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ ดีหรือไม่""ไปขอรับ ขอบคุณท่านป้าเย่มากนะขอรับ" อาเฟยยื่นมือน้อยๆ ไปวางบนฝ่ามือของนางอย่างคุ้นเคยและแสนออดอ้อนเยี่ยอ๋องและมู่อิงเถาสบตากันพลางส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างนึกเอ็นดู...สมแล้วที่เป็นคนที่ช่วยอุ้มชูเลี้ยงดูกันมาตั้งแต่อาเฟยยังอยู่ในครรภ์มารดา

"กระหม่อมสมควรตาย พระชายาโปรดทรงลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"อันที่จริง หลิวหรงผิงไม่ได้คิดจะถือสาหาความหมอชราจริงจังนัก นางกับหมอหลี่เคยร่วมหัวจมท้ายผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันในอดีตอีกทั้งหมอผู้นี้ยังเป็นหมอประจำพระองค์ที่คอยดูแลสุขภาพขององค์รัชทายาทมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ความผูกพันย่อมลึกซึ้งเกินกว่าจะลงทัณฑ์รุนแรงเพียงแต่นางนึกหมั่นไส้ความเจ้าเล่ห์ของสามีและอยากดัดนิสัยคนเฒ่าคนแก่ที่พลอยเออออห่อหมกตามใจเจ้านายเสียหน่อย จึงแกล้งตีหน้าขรึมเพื่อสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้เขาหลาบจำ"เอาเถอะ เห็นแก่ที่ท่านภักดีและดูแลเขามานาน ข้าจะละเว้นโทษหนัก" หลิวหรงผิงทอดถอนใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบทลงโทษออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"แต่ความผิดนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้ โทษฐานที่สมรู้ร่วมคิดสนับสนุนนิสัยเสียๆ ขององค์รัชทายาท ท่านจงไปวิ่งรอบตำหนักบูรพาห้ารอบ เพื่อเรียกสติและปรับปรุงตัวเสียใหม่""วิ่ง... วิ่งรอบตำหนักบูรพาห้ารอบหรือพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลี่เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าเหเกด้วยความตกตะลึงสภาพร่างกายท้วมๆ ของหมอชราวัยกลางคนอย่างเขา แค่เดินขึ้นบันไดสามขั้นก็หอบแฮ่กแล้ว จะให้วิ่งรอบตำหนักกว้างใหญ่ถึงห้ารอบ มีหวังกระดูกกระเดี้

"หย่าอะไรกระนั้นหรือ"น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาสองสาวรีบหันไปมองทันที แล้วก็ต้องพบกับร่างสูงขององค์รัชทายาทและเยี่ยอ๋อง ยืนจ้องมองมาด้วยแววตาเจ็บปวดระคนขุ่นเคืองไม่ต่างกัน ทั้งคู่อยู่ในชุดกึ่งพิธีการปักลายเมฆและมังกรสี่กรงเล็บดูทรงอำนาจ ดูก็รู้ว่าน่าจะรีบร้อนออกมาจากวังเพราะพวกนาง โดยไม่ทันคิดจะเปลี่ยนชุดเพื่อพรางตัวเลยสักนิด"ปล่อยให้พวกนางอยู่ด้วยกันทีไร เป็นต้องมีเรื่องให้พวกข้าปวดหัวทุกที" องค์รัชทายาทเปรยขึ้นพลางถอนหายใจอันที่จริง หลังจากเสร็จสิ้นการหารือราชการกับฮ่องเต้และเหล่าขุนนาง องครักษ์เงาที่เร้นกายอยู่ไม่ไกลก็รีบมารายงานเรื่องชายาแสนซนผู้นี้ทันที ชายหนุ่มจึงไม่รอช้ารีบชวนอนุชาติดตามออกมาด้วยกัน เพราะรู้ดีว่าหากหลิวหรงผิงจะแอบหนีออกจากวังไปพบใคร ถ้าไม่ใช่เย่หยุนฟางก็คงเป็นมู่อิงเถา ชายารักของน้องชายเขานั่นเองและเมื่อมาถึงก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ทั้งสองนางกำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิกเรื่องหย่าร้างกันอย่างออกรส ทำเหมือนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายที่ทำกันเป็นปกติ'หย่าร้างเลยเชียวนะ พูดเป็นเล่นไปได้!'องค์รัชทายาททอดพระเนตรมองหลิวหรงผิงด้วยใบหน้า

"แล้วแผนการถัดไปของนายท่านคือสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์เงาในชุดดำสนิทคุกเข่าเอ่ยถามด้วยความยำเกรงรุ่ยอ๋องแค่นเสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ พลางหมุนขวดแก้วในมือช้าๆ"คนอย่างหลิวหรงผิงแยกแยะกลิ่นสมุนไพรและพิษร้ายได้ฉับไวปานนั้น หากสาดพิษใส่นางตรงๆ ย่อมไม่มีวันสำเร็จ ทว่าหากเป็นสิ่งที่นางคาดไม่ถึง และต้องใช้เวลากินนับเดือนเล่า"ชายหนุ่มยื่นขวดแก้วส่งให้องครักษ์เงา"สิ่งนี้คือผงพิษหมอกกลืนปราณ ไร้รูป ไร้กลิ่น ไร้รส ยามละลายในอากาศหรือในน้ำจะจางหายไปราวกับธาตุอากาศ หากคนทั่วไปได้รับย่อมไม่เกิดผลอันใด"รุ่ยอ๋องขยับลุกขึ้นยืน มือเรียวไพล่ไว้ด้านหลัง แววตาฉายร่องรอยของผู้ชนะ"สายลับที่ข้าส่งไปแทรกซึมในตำหนักหลวงรายงานมาว่า แม้ตัวยาสำคัญของตำหนักบูรพาจะหลอมเสร็จสิ้นไปแล้ว ทว่านางยังต้องเข้าห้องเครื่องยาหลวงทุกวันเพื่อตรวจสอบการตกผลึกและบำรุงตัวยา และหนึ่งในตัวยาหลักก็คือหญ้าร้อยชีวิต หญ้าชนิดนี้หายากยิ่งนัก เจ้าสำนักโลหิตที่หมายมั่นอยากได้มันมาทดลองยังพลาดท่าไม่ทันนาง ทว่านั่นกลับประจวบเหมาะทำให้แผนการของข้าดำเนินต่อไปได้""พระองค์หมายถึง...""สำหรับหลิวหรงผิงที่ยังต้องคลุกคลีและตรวจรับไอยาสมุ