Semua Bab ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Bab 81 - Bab 90

ยามไฮ่[1] สายฝนยังคงโปรยปรายบางเบาเหนือค่ายพักคนงานก่อสร้างสะพานอันเงียบสงบ หลิวหรงผิงก้าวเท้าแผ่วเบาไปยังโรงครัวกลาง ซึ่งมีถังน้ำขนาดยักษ์สามใบวางเรียงราย สำหรับใช้ต้มน้ำชาแจกจ่ายให้คนงานนับพันดื่มในยามเช้าเย่หยุนฟางซึ่งถูกลูกน้องของจวิ้นอ๋องตามตัวถึงหอสุราแล้วลากมาส่งยังค่ายพักคนงานแห่งนี้ เอาแต่หาวหวอดออกมาอย่างไม่คิดจะรักษากิริยา“ดึกดื่นป่านนี้เหตุใดเจ้ายังไม่นอน”“ข้านอนไม่หลับ” หลิวหรงผิงตอบพลางคัดแยกและตรวจสอบสมุนไพรไปเรื่อยๆ“นอนไม่หลับ เหตุใดจึงนอนไม่หลับกัน! ไหนจะคนของจวิ้นอ๋องนั่นอีก ให้เจ้ามาที่นี่ก็พอทนแล้วเหตุใดต้องลากข้ามาด้วย”เย่หยุนฟางพ่นคำพูดออกมาอย่างขัดใจ ที่จู่ๆ ก็ถูกขัดจังหวะการนอนอันแสนหวาน“แล้วนี่เขากล้าปล่อยเจ้าออกมาทำงานตอนดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ในหัวเขาคิดสิ่งใดอยู่กันแน่”เมื่อเห็นสายตาและสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อของเย่หยุนฟาง หลิวหรงผิงจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเล่าถึงความจริงที่เกิดขึ้นในจวนเจ้าเมืองให้นางฟัง“จริงหรือนี่”“ก็จริงน่ะสิ ภาพอันน่าสยดสยองนั่นยังติดตาข้าจนนอนไม่หลับ ถึงได้ลุกขึ้นมาหางานทำแก้ฟุ้งซ่านนี่อย่างไรล่ะ”“แล้วเขาจะลากข้ามาด้วย

ทว่าจวิ้นอ๋องกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากชมหรือขอบใจนาง ร่างสูงใหญ่เร่งฝีเท้ากลับเข้าไปช่วยเหลือคนงานที่เหลือท่ามกลางกองซุงร่วมกับเหล่าทหารอีกครั้งหลิวหรงผิงง่วนอยู่กับการจัดหาอุปกรณ์รักษา ในยุคที่ไร้เครื่องมือผ่าตัดอันทันสมัย นางหลับตาลงสั่งการระบบในใจอย่างรวดเร็ว‘ระบบ แลกซื้อยาชาเฉพาะที่กับชุดเข็มเย็บแผลปลอดเชื้อด่วน’[ระบบ: หักแต้มสะสม 200 แต้ม ส่งมอบยาชาและอุปกรณ์เย็บแผล คงเหลือแต้มสะสม 7,800 แต้ม]ในขณะเดียวกัน ท่านหมอหลี่ซึ่งเจ้าเมืองลี่หนานไปรับตัวมาหลังเกิดเหตุสะพานถล่ม วิ่งประคองร่างอ้วนท้วมมุ่งตรงมาหาหลิวหรงผิงอย่างเร่งรีบเมื่อสายตาหันไปเห็นร่างท้วมที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา นางก็ยิ้มออกมาอย่างอุ่นใจ ‘อย่างน้อยนางก็มีลูกมือมาช่วยเพิ่มอีกคนแล้ว’“ท่านหมอ มาได้จังหวะพอดีเลยเจ้าค่ะ”“พระชายา ข้าน้อยมาช้าไปแล้ว”“ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่านพกกล่องยาที่ข้าเคยมอบให้มาด้วยหรือไม่”“ข้าน้อยพกติดตัวไว้ตลอดเวลาเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ดีมาก… เช่นนั้นรีบนำอุปกรณ์ออกมาเตรียมไว้ แล้วช่วยข้าลงมือรักษาคนเจ็บผู้นี้ที”“อะ... เอ่อ ข้าน้อยจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลี่ใช้หลังมือปาดเหงื่อปนน้ำฝนบนหน้

ภายในกระโจมพัก ริมแม่น้ำหานฉวน“ท่านอ๋องขออภัยที่ต้องรายงาน ตามจับคนผู้นั้นไม่ทันพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่เป็นไรในเมื่อกำจัดขยะชิ้นโตนี้ไปได้แล้ว การก่อสร้างสะพานย่อมดำเนินต่อได้อย่างราบรื่น”จวิ้นอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบจนองครักษ์ผู้รายงานต้องก้มหน้าต่ำลงอีก ชายหนุ่มหมุนตัวกลับเข้ามาภายในห้องสายตาคมปลาบประดุจคมกระบี่ทอดมองไปยังร่างของ เหวินซ่งเหยียน เจ้ากรมการคลังที่บัดนี้คุกเข่าหมอบตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นกระดานบนโต๊ะข้างกายมีสมุดบัญชีสองเล่มวางคู่กัน เล่มหนึ่งคือบัญชีปลอมที่ตบตาเบื้องบน ส่วนอีกเล่มคือบัญชีจริงที่ซ่อนรายนามเงินงบประมานสร้างสะพานที่ถูกชักหัวคิวไปหลายแสนตำลึง“ใต้เท้าเหวิน เงินก้อนนี้คือเงินข้าวน้ำของราษฎรที่กำลังอดอยากจากภัยน้ำท่วม เจ้ากินมันลงไปได้อย่างไรโดยไม่ติดคอตาย”“ทะ ท่านอ๋องเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยถูกบังคับข้าน้อยทำไปเพราะ...”“พอที!” จวิ้นอ๋องตวาดเสียงนิ่งแต่ทรงพลังจนเหวินซ่งเหยียนสะดุ้งสุดตัว“เจ้าไม่ได้ถูกบังคับแต่เจ้าโลภ การปลอมบัญชีอย่างเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้หากไม่มีความโลภบังตา มีหรือจะทำได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้”จวิ้นอ๋องเดินไปหยุดอยู่ตรงหน

ฟุ่บ! ครืนน!แทนที่จะได้ล้มใส่อกอุ่นๆ ของจวิ้นอ๋อง เท้าของฉางเย่หลินกลับลื่นพรืดไปข้างหน้าอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ร่างของนางเสียหลักพุ่งเลยเก้าอี้ของจวิ้นอ๋อง ถลาร่วงลงไปในแปลงโคลนสวนดอกไม้ข้างศาลาเสียงดังโครม!"กรี๊ดดดดดดด! เสื้อผ้าข้า..หน้าข้า"คุณหนูรองตระกูลฉางหมดสภาพสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองลี่หนานทันตา เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนเลนสีดำ บนหัวมีเศษหญ้าติดรุงรังหลิวหรงผิงรีบวิ่งไปเกาะขอบศาลาแสร้งทำเป็นยกมือทาบอกด้วยความตกใจ"ตายแล้วคุณหนูรอง ซุ่มซ่ามจริงเชียว เดินในศาลาริมน้ำแท้ๆ ไฉนถึงบินไปตกแปลงโคลนได้ไกลขนาดนั้น ท่านอ๋องเพคะ... หม่อมฉันว่าคุณหนูรองคงตาพร่ามัวควรรีบพานางไปล้างตัวและตรวจสายตาด่วนเลยเพคะ"จวิ้นอ๋องกลั้นขำจนไหล่สั่น เขาเบือนหน้าหนีพลางโบกมือให้องครักษ์ทั้งสองที่กำลังกลั้นขำอยู่ไม่ต่างกัน"หานเฟิง ตงหยาง พวกเจ้าพาคุณหนูรองออกไปที"“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”เมื่อฉางเย่หลินถูกหามออกไปพร้อมเสียงกรีดร้องลั่นจวน จวิ้นอ๋องก็ลุกขึ้นเดินมาหาหลิวหรงผิง สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ"เปลือกกล้วยล่องหนงั้นหรือ" จวิ้นอ๋องกระซิบข้างหูนางเบาๆ ด้วยความคุ้นชิน

ในที่สุดกำหนดการเดินทางกลับสู่เมืองหลวงก็มาถึง ก่อนที่ล้อรถม้าจะเริ่มเคลื่อนตัวไปบนเส้นทาง ม่านหน้าต่างก็ถูกเลิกขึ้นหลวมๆ เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองลี่หนานชุมชนเบื้องล่างถูกห้อมล้อมไปด้วยแนวยอดเขาสลับซับซ้อนที่เขียวชอุ่มไปด้วยป่าไม้ สายน้ำสายใหญ่คดเคี้ยวพาดผ่านกลางหุบเขาและที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดคือ สะพานหินสูงงดงามตระหง่านพาดข้ามฝั่งแม่น้ำหานฉวน ผลงานอันเกิดจากหยาดเหงื่อ สติปัญญาและกองกำลังของพวกเขาที่ฟันฝ่าอุปสรรคจนสำเร็จลุล่วงหลิวหรงผิงทอดสายตามองภาพตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ม่านเนื้อดีจะถูกปล่อยลงบดบังภาพทิวทัศน์ภายนอกอย่างสิ้นเชิงภายในรถม้าหรูหราคันงาม ร่างสูงของจวิ้นอ๋องซึ่งเดิมทีควรประทับอยู่บนหลังอาชาทมิฬนำขบวน บัดนี้กลับทอดกายเอนหลังพิงเบาะนุ่มภายในรถม้าอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบเฝ้ามองท่าทีของสตรีข้างกาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ"ก่อนออกเดินทาง ข้าได้ยินเจ้าเมืองลี่หนานบอกว่าหมอประจำตระกูลของเขากำลังป่วยหนัก พอข้าถาม เขากลับบอกว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรให้ลองถามพระชายาของข้าดูเอาเอง""เขาพูดเช่นนั้นหรือเพคะ"จวิ้นอ๋องพยักหน้าพลางหรี่ตามอง ราวกับกำลังจับผิดชายา