All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 91 - Chapter 100

หลิวหรงผิงหันกลับไปมองตามเสียงก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อพบกับสาวใช้ร่างสูงนางหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากนัก ใบหน้าเนียนแต่งแต้มชาดอ่อนๆ แต่ดวงตานั้นกลับประกายความลึกซึ้งและคุ้นเคยอย่างประหลาด“เจ้าเป็นสาวใช้จากเรือนใด เหตุใดจึงมาเพ่นพ่านแถวนี้” หลิวหรงผิงถามด้วยความสงสัยเซี่ยเว่ยหมิงย่อกายทำความเคารพด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วตัดสินใจกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลซึ่งเป็นเสียงแท้จริงของบุรุษ“พระชายา เป็นข้าเอง…เซี่ยเว่ยหมิง”หลิวหรงผิงเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง นางมองเรือนร่างในชุดสาวใช้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเกือบหลุดหัวเราะออกมาแต่ก็ต้องรีบสำรวมกิริยาแล้วขยับเข้าไปใกล้“คุณชายเซี่ยเองหรอกหรือ แล้วเหตุใดท่านถึงแต่งกายเช่นนี้เข้ามาในวังหลวงได้ นี่มันช่าง…อันตรายยิ่งนัก”“ข้าน้อยจำเป็นต้องหาทางเข้าพบพระชายาให้ได้พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเว่ยหมิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ความกระอักกระอ่วนเรื่องชุดหายไปสิ้นเมื่อถึงเรื่องสำคัญ“มีเรื่องสำคัญอันใดหรือเจ้าคะ”“ท่านอาจารย์ของข้าน้อยมีเรื่องสำคัญยิ่งที่ต้องแจ้งให้พระชายาทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านอาจารย์อย่างนั้นหรือ”หลิวหรงผ

“เป็นแบบนี้เมื่อไหร่จะมีท่านหญิงน้อยสักทีเล่า” ตงหยางพึมพำขึ้น จนหานเฟิงต้องรีบกระทุ้งศอกใส่สีข้างสหายอย่างแรง“อะ โอ๊ย! มันเจ็บนะ!”“อย่ามาสำออยไปหน่อยเลยเจ้าน่ะรู้จักระวังปากเสียบ้าง เวลานี้ใช่เรื่องที่จะนำมาล้อเล่นหรืออย่างไร” หานเฟิงเอ่ยเตือนสติสหาย พลางทอดสายตามองตามแผ่นหลังแกร่งของผู้เป็นนายไปอย่างหนักใจ“ข้าพูดผิดตรงไหนกันเล่า ท่านอ๋องปากแข็งไม่รู้หัวใจของตนเองนั้นเจ้ากับข้าต่างก็รู้ดีแต่ท่านอ๋องกลับไม่รู้ เป็นแบบนี้ยิ่งไม่เป็นการทำให้พระชายาอยากจะทอดทิ้งเขาไปหรอกหรือ”“เจ้ารู้ก็เงียบปากไว้” หานเฟิงกระซิบเสียงเข้มสายตาสอดส่องไปรอบข้างอย่างระมัดระวัง แม้จะเห็นด้วยกับคำพูดของตงหยางทุกคำ แต่สถานการณ์ในเวลานี้ประดุจกองฟางที่รอวันปะทุ หากมีใครหลุดปากไปถึงหูท่านอ๋องคงได้โดนสั่งส่งไปเฝ้าชายแดนเป็นแน่“ข้าล้อเล่นที่ไหนกันเล่า” ตงหยางเอามือลูบสีข้างตัวเองปอยๆ พลางทำหน้ายุ่ง“เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือ ยามอยู่ที่ลี่หนานท่านอ๋องเป็นห่วงพระชายาแทบตายปกป้องดูแลยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่พออยู่นอกสนามรบกลับปากหนักปากแข็ง พูดดีๆ ไม่เป็นพอถูกพระชายาปั่นหัวเข้าหน่อยก็สติหลุด โทสะบดบังตาจนมองไม่ออกว่านางกำลั

“กะ... กวาดอารามงั้นหรือ” เมื่อเห็นว่าสีหน้าของรุ่ยอ๋องเวลานี้ดูเหมือนไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย หลิวหรงผิงจึงพยายามพูดหยอกเย้าชายหนุ่มตรงหน้า“ไม่คิดว่าท่านเองก็เกรงกลัวเขาเหมือนกัน”“อย่าเรียกว่ากลัวเลยขอรับ เรียกว่าเกรงใจจะดีกว่า เขาเป็นคนเดียวที่คอยพร่ำสอนและอยู่ข้างข้าเสมอมา พี่สะใภ้ท่านโชคดีมากนะที่มีพี่สี่เป็นสามี”‘โชคร้ายมากกว่าสิไม่ว่า...’ หลิวหรงผิงนึกขัดแย้งอยู่ในใจ“ท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ”“ก็จริงน่ะสิ คนอย่างพี่สี่ไม่เคยคิดจะชายตามองสตรีนางใด แม้กระทั่งกับองค์หญิงเพ่ยเพ่ยก็ยังไม่เคยได้รับแววตาอ่อนโยนเหมือนที่เขามองท่านเลยสักครั้ง แต่กับท่าน เขามองด้วยความอ่อนโยนจนสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่มีให้ เขาคงจะรักท่านมากจริงๆ”“แววตาอ่อนโยน? ท่านไปเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”“ก็ที่ตำหนักเหยียนเหออย่างไรเล่า ข้าเองก็อยู่ในงานคัดเลือกชายารองเช่นกัน จึงทันได้เห็นสีหน้าและสายตาของเขาที่จ้องมองท่านอยู่ แต่เพราะวันนั้นมีหน้าที่ต้องไปลาดตระเวนต่อ จึงไม่ได้เข้าไปทักทายพวกท่าน”หลิวหรงผิงคิดในใจ ‘มิน่าเล่าวันนั้นถึงเห็นเพียงเว่ยอวิ๋นเซียนในงานเพียงลำพังคนเดียว’“ผิดแล้วล่ะ ทุกอย่างที่เขาแสดงอ

ย้อนกลับไปไม่นานก่อนหน้าที่หลิวหรงผิงจะก้าวมาเหยียบเรือนใหญ่ ภายในห้องลับด้านหลังห้องตำรา บทสนทนาระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งกำลังดำเนินอยู่“ท่านอ๋อง บ่าวทำตามที่ท่านอ๋องสั่งทุกอย่างแล้วเพคะ ทั้งคอยกำชับให้พระชายาดื่มยาต้มของท่านหมอหลี่ทุกวัน และที่สำคัญบ่าวพยายามหว่านล้อมให้พระชายาคายความลับของสกุลหลิวแล้วเพคะ”“แล้วได้ความอย่างไรบ้าง”“ตั้งแต่พระชายาเกิดอุบัติเหตุตกบ่อน้ำในครั้งนั้น ดูเหมือนนางจะจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้เลยสักนิด สิ่งเดียวที่พระชายาต้องการในเวลานี้ มีเพียงการได้หย่าขาดจากท่านอ๋องเท่านั้นเพคะ”“หึ คิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าข้ากระนั้นหรือ” ชายหนุ่มที่ยังไม่รู้ใจตัวเองสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นว่าสตรีผู้นั้นทำทีเป็นอยากออกห่างจากเขา“พระชายาบอกว่า รักษาใบหน้าของท่านอ๋องจนหายดีแล้ว ถือว่าชดเชยความผิดของสกุลหลิวไปอย่างหนึ่ง เรื่องการหย่าก็ต้องเป็นไปตามที่ท่านอ๋องเคยตรัสเอาไว้มิใช่หรือเพคะ”“เรื่องนั้นข้าจะตัดสินใจเอง เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมาก ออกไปได้แล้ว”“แต่ว่าท่านอ๋อง... รางวัลของบ่าวเล่าเพคะ”“ข้าจะจัดหาให้ตามที่เจ้าร้องขอ”“เช่นนั้นบ่าว...ร้องขอรางวัลตอนนี้เลยได้หรือไม่เพ

“ท่านมันคนชั่ววาจากลับกลอกกล้าทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร ปล่อยข้าออกไปนะ!”เสียงทุบประตูดังติดต่อกันเป็นระยะ ท่ามกลางสายตาของหานเฟิงและเสี่ยวเถาที่จ้องมองมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ตรงหน้า“หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามปล่อยนางออกจากเรือนแห่งนี้เป็นอันขาด”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”“ส่วนเจ้าคอยดูแลนางต่อไป หากข้าพบว่าเจ้าคิดไม่ซื่อกับนาง คนต่อไปที่จะต้องตายด้วยน้ำมือข้าก็คือเจ้า!”“พะ เพคะท่านอ๋อง”ชายหนุ่มรีบก้าวเท้าออกจากเรือนเฟิ่งอวี้ ก่อนที่ตนเองจะโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรหรือ”“อะไร” หานเฟิงหันไปมองสตรีข้างกาย“ที่ท่านอ๋องบอกว่าหากข้าคิดไม่ดีกับพระชายา คนต่อไปที่จะต้องตายก็คือข้า ที่ท่านอ๋องพูดหมายความว่าอย่างไร แล้วซิ่วอิงล่ะนางหายไปไหนท่านเห็นนางหรือไม่”หานเฟิงถอนหายใจออกมาเบาๆ จ้องมองคนข้างกายด้วยความเห็นใจไม่น้อย ก่อนที่เขาจะหลุบตาลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า“บ่าวอย่างเรา หากคิดร้ายต่อผู้เป็นนายย่อมมีจุดจบที่ไม่ดีทั้งนั้น”“แล้วมันอย่างไรกันเล่า!” เสี่ยวเถารบเร้าถามหานเฟิงไม่หยุดหย่อน จนชายหนุ่มต้องพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยถามกลับเรียบๆ“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว