All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 101 - Chapter 110

รถม้าหรูหราของจวนจวิ้นอ๋องจอดรออยู่หน้าประตูใหญ่ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดไร้เสียงพูดคุย หลิวหรงผิงในชุดพิธีการเต็มยศค่อยๆ เดินก้าวพ้นประตูจวนออกมา ความงามอันหมดจดของนางทำเอาจวิ้นอ๋องถึงกับตื่นตะลึงและหยุดหายใจไปชั่วครู่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีเข้มที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เจ็ดวันที่ถูกสั่งกักบริเวณอยู่แต่ในเรือนพัก เจ็ดวันที่ต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับความขุ่นเคืองแม้ใบหน้าคมคายของเขาจะดูซูบซีดลงไปบ้าง ทว่าริมฝีปากที่เม้มแน่นและสายตาเย็นชาคู่นั้น ยังคงแผ่รังสีเหินห่างประหนึ่งต้องการกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจไว้แน่นหนาเช่นเดิมสายตาของทั้งสองสบประสานกันเพียงชั่วครู่ ไร้ซึ่งคำทักทายหรือรอยยิ้มอย่างที่ควรจะเป็น หลิวหรงผิงย่อกายทำความเคารพตามมารยาทด้วยท่าทีเรียบเฉยก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไปก่อนจวิ้นอ๋องมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาล้ำลึก เขากำมือแน่นใต้แขนเสื้อกว้างเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่าง ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าตามไปนั่งลงตรงข้ามกับนางภายในรถม้าอันเงียบสงบที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่วังหลวง ความเงียบเริ่มแผ่ปกคลุมคนท

“พวกเจ้าดูสิ ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็พระชายาจวิ้นอ๋องนี่เอง”เสียงแหลมเล็กทว่าถือดีของสตรีนางหนึ่งดังแทรกความเงียบขึ้น หลิวหรงผิงหมุนตัวกลับไปมองใบหน้าที่แต่งแต้มแป้งชาดหนาฉูดฉาดนั้นแล้วก็นึกขำในใจ‘เครื่องสำอางยุคนี้ช่างล้าสมัยเสียจริง ไว้หาโอกาสทำขายในวังหลวงดีกว่า’“อ๊ะ ชายารุ่ยอ๋องก็อยู่ด้วยหรือเพคะ”ผู้ที่เดินนำเข้ามาคือองค์หญิงสิบสาม แม้เป็นเพียงบุตรีบุญธรรมที่ฮองเฮารับมาเลี้ยงดู ทว่ากลับวางท่าถือดีราวกับมีสายเลือดราชวงศ์บริสุทธิ์ที่สำคัญนางแอบหลงรักจวิ้นอ๋องมานาน จึงเกลียดชังหลิวหรงผิงเข้าไส้ที่ดันโชคดีได้แต่งเข้าจวนเป็นชายาเอกของเขาเว่ยอวิ๋นเซียนที่เมื่อครู่ยังแผ่รังสีร้ายกาจ ใส่หลิวหรงผิง พลันเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที นางรีบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มหน้าลงต่ำปั้นสีหน้าหวาดกลัวและน่าสงสารขึ้นมาทันใด“พี่หญิงเว่ย... ท่านอยู่ใกล้นางเช่นนี้ก็ระวังตัวหน่อยนะเพคะ สตรีคลั่งเช่นนางอาจจะแผลงฤทธิ์ขึ้นมาทำร้ายท่านเข้าก็ได้” องค์หญิงสิบสามเอ่ยประชดประชันอย่างไม่สนใจมารยาทเว่ยอวิ๋นเซียนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า ปั้นสีหน้าผวาประหนึ่งเพิ่งถูกหลิวหรงผิงรังแกมาอย่างหนัก“องค์ห

“มองอะไรของเจ้า หากข้าไม่ช่วย เจ้าคงกลายเป็นผีเฝ้าสระบัวไปแล้ว หึ! สตรีผู้นั้นก็ช่างเล่นละครตบตาได้น่ารังเกียจชะมัด ข้าเผลอครู่เดียวก็กล้าก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้”พูดไม่พอยังชำเลืองมองไปยังเว่ยอวิ๋นเซียนที่ตัวสั่นงันงงในอ้อมแขนรุ่ยอ๋อง ในเวลาต่อมาร่างสูงใหญ่ของจวิ้นอ๋องก็วิ่งรุดมาถึง ยามที่สายตาคมกริบปะทะภาพเบื้องหน้าหัวใจของเขาก็พลันกระตุกวูบรุ่ยอ๋องกำลังโอบกอดปลอบประโลมเว่ยอวิ๋นเซียนที่เปียกปอนไปทั้งตัว หญิงสาวในอ้อมแขนตัวสั่นสะอื้นไห้ เมื่อหันมาเห็นจวิ้นอ๋องที่เพิ่งมาถึงก็รีบฟ้องออกมาด้วยน้ำเสียงฟังดูน่าสงสารยิ่งนัก“ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วย พี่สะใภ้คิดจะฆ่าหม่อมฉัน”ผิดกับหลิวหรงผิงที่เปียกชื้นไม่ต่างกัน นางกำลังไอโขลกอยู่ริมขอบสระโดยมีองค์หญิงเพ่ยเพ่ยคอยช่วยดึงร่างขึ้นมาจวิ้นอ๋องชะงักเท้าความขัดแย้งผุดขึ้นในอกทันที แม้ในอดีตหลิวหรงผิงจะเคยเกลียดชังและมุ่งร้ายต่อเว่ยอวิ๋นเซียนแต่หัวใจของเขากลับร่ำร้องบอกว่า นางในยามนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายเช่นนั้นอีกแล้ว นางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่เจ็บป่วยคราวนั้น‘นางไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้แน่’ทว่าในวังหลังที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและสายตาคอ

"ฮองเฮาเพคะ หลิวหรงผิงได้เป็นถึงชายาจวิ้นอ๋องแล้วทว่ากลับทำตัวอิจฉาริษยา ผลักอวิ๋นเซียนลูกสะใภ้ของหม่อมฉันตกสระบัวต่อหน้าธารกำนัล หากไม่ลงโทษให้เข็ดหลาบ กฎของวังหลวงจะยังศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไรกันเพคะ พระองค์ต้องให้ความเป็นธรรมกับนางนะเพคะ"ชู่เฟยทูลฟ้องต่อหน้าพระพักตร์อย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนเว่ยอวิ๋นเซียนก็เอาแต่สะอื้นไห้ ใบหน้าซีดเผือดแลดูน่าสงสาร"หม่อมฉันเพียงเห็นพระชายาเดินออกมาลำพัง จึงหวังดีจะเข้าไปทักทายเรื่องที่จวนจวิ้นอ๋องกำลังจะมีงานมงคลรับชายารอง แต่คาดไม่ถึงว่าพระชายาจะโกรธแค้นจนผลักหม่อมฉันตกน้ำ และยัง...ยังพยายามกดหัวหม่อมฉันให้จมน้ำอีกเพคะ""หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ เว่ยอวิ๋นเซียน!"เสียงตวาดแหลมดังมาจากหน้าประตู พร้อมกับการปรากฏตัวขององค์หญิงเพ่ยเพ่ย พระนางก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าน่าเกรงขาม สายตากวาดมองเว่ยอวิ๋นเซียนที่ครั้งหนึ่งนางเคยผูกพันคิดอยากได้มาเป็นพี่สะใภ้ของตัวเอง ทว่าเวลานี้กลับรู้สึกเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะคุกเข่าคำนับฮองเฮา"เพ่ยเพ่ย เจ้าเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?" ฮองเฮาเลิกพระขนงขึ้น ตรัสถามบุตรสาวในสายเลือดด้วยความฉงน"เรียนเสด็จแม่ เวลานั้นลู

ความเงียบภายในรถม้าช่างอึดอัดและหนาวเหน็บยิ่งกว่าน้ำในสระบัวหลวง หลิวหรงผิงนั่งหลับตาพิงผนังรถม้า ร่างกายเปลี่ยนเป็นชุดแห้งสนิทแล้วแต่ยังคงมีความเย็นแผ่ออกมาจากผิวซีดเซียว ด้านตรงข้ามคือจวิ้นอ๋องที่เอาแต่นั่งขมวดคิ้วจ้องมองนางด้วยแววตาสับสนปนไม่พอใจ‘ผิงเอ๋อ... เหตุใดเจ้าต้องทำตัวห่างเหินถึงเพียงนี้’ จวิ้นอ๋องได้แต่คิดในใจเงียบๆ สายตาคนของชู่เฟยกับกุ้ยเฟยอาจจับจ้องรถม้าคันนี้อยู่ เขาจึงไม่อาจหลุดท่าทีห่วงใยออกมาในยามนี้ได้เลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มสูดหายใจลึกก่อนจะปั้นสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเข้ม"หลิวหรงผิง เจ้ายังนึกว่าตนเองเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่นึกจะอาละวาดอย่างไรก็ได้อยู่อีกหรือ วันนี้เจ้าทำขายหน้าต่อหน้าเสด็จแม่และทุกคนไม่พอ ยังกล้าทำร้ายเว่ยอวิ๋นเซียนอีก เจ้าไม่คิดถึงชื่อเสียงของจวนจวิ้นอ๋องบ้างหรืออย่างไร!"หลิวหรงผิงลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางนิ่งสนิทไร้ซึ่งความขุ่นเคืองใดๆ เพราะยามนี้หัวใจของนางได้แหลกสลายไปจนหมดสิ้นแล้ว"ท่านอ๋องทรงปักใจเชื่อไปแล้วว่าหม่อมฉันเป็นคนทำ แล้วจะมาคาดคั้นเอาความอะไรจากหม่อมฉันอีกเพคะ"วาจาห่างเหินและคำพูดเป็นทางการของนาง แตกต่