Lahat ng Kabanata ng Owned By The Playboy CEO(Sebastian Castillo): Kabanata 91 - Kabanata 100

Hindi sabay bumalik sa kani-kanilang mundo sina Sebastian at Althea.Hindi dahil may alitan.Kundi dahil pareho nilang alam—ang sandaling iyon sa rooftop, ang pagtanggap ni Clarisse, ang tahimik na pag-amin ng kahalagahan—ay isang bagay na kailangang iproseso nang mag-isa bago harapin ng sabay.Si Sebastian ang unang bumalik sa opisina.Hindi bilang lalaking may iniingatang emosyon.Kundi bilang CEO na kailangang ipakita sa mundo na kontrolado pa rin niya ang lahat.Ngunit kahit gaano kaayos ang postura niya, kahit gaano ka-lamig ang tingin niya sa mga screen at reports, may isang bagay na hindi na niya maitatago—May nagbago na.At ang mundo ng Castillo Group ay may kakaibang galing sa pag-amoy ng pagbabago.Sa executive floor, nagsimula ito sa mga titig.Hindi lantad.Hindi tuwiran.Mga matang bahagyang sumusunod sa galaw ni Sebastian kapag dumadaan siya sa hallway.Mga sekretaryang biglang tumitigil sa pag-uusap kapag napapadaan siya.Mga manager na masyadong maingat sa pagbibigay n

Hindi agad sumabog ang mundo kinabukasan.Walang leaked email.Walang anonymous post.Walang biglaang tawag mula sa HR o board.Sabado.At sa mundo ni Althea, ang Sabado ay parang pahintulot—pahintulot na huminga, na hindi mag-isip ng reputasyon, posisyon, o mga matang palaging naghihintay ng pagkakamali.Nagising siya nang mas huli kaysa karaniwan, may liwanag ng araw na pumapasok sa kurtina ng maliit niyang kwarto. Tahimik ang paligid. Walang notification na bumungad agad sa phone niya. Walang urgent message.Pero may isang pangalan na una niyang hinanap.Isang text ang pumasok ilang minuto matapos siyang magising.Bash:Are you free today?Napangiti siya agad—hindi dahil sa tanong, kundi sa paraan ng pagkakasabi.Walang pressure.Walang agenda.Walang “we need to talk.”Nag-type siya ng sagot.Althea:Yes. Why?Ilang segundo lang ang lumipas bago muling nag-vibrate ang phone niya.Bash:I was thinking… would you like to go out with me?Napangiti siya lalo, pero may bahagyang pag-aalin

Umandar ang sasakyan ni Sebastian palayo sa bahay ni Althea nang mas tahimik kaysa dati.Hindi dahil pagod siya.Hindi dahil antok si Sofia sa likod.Kundi dahil may iniwan siyang sandali roon—isang eksenang alam niyang hindi na mabubura sa isip niya.Sa side mirror, huling nakita niya si Althea.Nakatayo pa rin sa harap ng gate.May ngiting pilit tinatago ang lungkot.Isang kamay nakataas, simpleng paalam.Hindi siya bumusina.Hindi siya nagsalita.Hinayaan niyang ang alaala ang gumawa ng ingay sa loob niya.“Tita Althea went home,” mahina ang boses ni Sofia mula sa likod.“Yes,” sagot niya. “But we’ll see her again.”Tahimik sandali ang bata.“Promise?”Napangiti si Sebastian, kahit may kirot.“Promise.”Sa bahay ni Althea, hindi pa rin siya gumagalaw.Hanggang sa marinig niya ang boses ng ina niya.“Thea, papasok ka ba o balak mong doon ka na tumira sa gate?”Napangiti siya Nang bahagya.“Papasok na po.”Pagharap niya, nandoon pa rin ang pamilya niya—parang walang nagbago, pero ram

Hindi niya dapat nakita iyon.Kung tutuusin, wala siyang dahilan para manatili pa sa park nang ganoong oras. Tapós na ang lakad niya. Tapós na rin ang pag-iikot. Isa na lang sanang diretso pauwi—isang normal na hapon na walang ibang iniisip kundi pahinga.Pero may mga sandaling parang may humihila sa’yo pabalik.Isang pakiramdam na may hindi ka pa tapós makita.Kaya nang mapadaan muli siya sa bandang may swing, doon niya sila nasilayan.Hindi agad.Hindi sa unang tingin.Sa una, isang bata lang ang napansin niya—isang maliit na batang babae na masyadong masigla para sa oras na iyon ng araw. Natawa pa nga siya sa una, dahil bihira ang makakita ng ganung eksenang tahimik pero masaya.Hanggang sa mapansin niya kung sino ang nagtutulak sa swing.Sebastian Castillo.Hindi ang CEO na kilala ng lahat.Hindi ang lalaking laging may kasamang entourage o body language na nagsasabing don’t come near.Ito ay isang Sebastian na hindi niya pa kailanman nakita.Nakangiti. Totoo ang ngiti. Hindi iyon

Tahimik ang opisina ni Sebastian. Hindi iyong uri ng katahimikang nakakapanatag—kundi iyong klase na parang may nakaambang sasabog anumang oras. Ang klase ng katahimikan na hindi mo maririnig ang sarili mong iniisip dahil masyadong malinaw ang tibok ng puso mo. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa lungsod na tila walang pakialam sa kaguluhang nagsisimulang umikot sa loob ng kumpanya niya. Sa ibaba, tuloy ang galaw ng mga sasakyan. Tuloy ang takbo ng buhay. Para bang walang kumakalat na larawan. Para bang walang mga matang nagbabantay. Para bang walang isang babaeng kasalukuyang nakaupo sa kabilang dulo ng floor, pilit pinapanatiling buo ang sarili niya. Huminga siya nang malalim. Hindi ito ang unang krisis na hinarap niya bilang CEO. Hindi rin ito ang unang pagkakataong kinuwestiyon ang reputasyon niya. Pero ito ang unang beses na may isang taong masasaktan—hindi dahil sa mga desisyon niya sa negosyo, kundi dahil sa damdaming pinili niyang alagaan. May kumatok sa pint