Все главы Owned By The Playboy CEO(Sebastian Castillo): Глава 111 - Глава 120

Hindi emergency ang tunog ng notification.Walang sirena.Walang alarma.Walang pulang ilaw na sumisigaw ng krisis.Isang tahimik na vibration lang sa phone ni Sebastian Castillo, kasabay ng paglitaw ng isang pamilyar ngunit mabigat na linya sa screen:BOARD MEETING — IMMEDIATEAttendees: Executive Board, Legal, PR, Chairwoman Clarisse CastilloHindi siya nagulat.Matagal na niyang alam na darating ito—ang sandaling hindi na sapat ang katahimikan, at kailangang harapin ang mundo sa sarili nitong teritoryo.Tumayo siya mula sa desk, inayos ang cuffs ng suit, isinara ang laptop. Walang pagbabago sa postura. Walang galit sa mukha. Ngunit sa loob ng isip niya, malinaw ang bawat hakbang.Hindi ito tungkol sa stock price.Hindi ito tungkol sa brand image.Hindi ito tungkol sa tsismis.Ito ay tungkol sa isang linya na sinadyang tawirin ng Gardovas Group—at kung paano tutugon ang Castillo Group nang hindi bumababa sa antas ng paninira.Pagbukas ng pinto ng boardroom, naroon na silang lahat.

Hindi ito press conference. Walang backdrop na puno ng logo. Walang hanay ng mikropono. Walang press badge na nakabitin sa leeg ng mga taong sanay magtanong ng mali para makakuha ng tamang eskandalo. Walang script. Walang PR-approved answers. Ito ay isang exclusive, one-on-one public interview— national broadcast, prime time. At sa unang pagkakataon sa kasaysayan ng Castillo Group, ang CEO mismo ang humiling nito. Sa Condo ni Lianne Hindi tahimik ang sala. Hindi rin ito magulo— kundi puno ng anticipation. Naka-on ang malaking TV sa gitna ng sala. Nakapwesto ang sofa, may mga throw pillow na parang dinaanan ng bagyo, at isang coffee table na puno ng snacks na halos hindi gagalawin. Nakatayo si Althea Velasquez sa gitna ng sala. Hindi siya makaupo. Hindi siya mapakali. “Althea, mauupuan mo na ’yan!” sigaw ni Mia, may hawak na popcorn. “Hindi ko kaya,” sagot ni Althea, humihinga nang malalim. “Parang—parang sasabog dibdib ko.” Si Kaira, naka-cross leg sa sahig, tumingi

Hindi siya dumiretso sa condo.Hindi rin sa opisina.Pagkatapos ng interview—pagkatapos ng mga ilaw, kamera, at mga salitang hindi na mababawi—dumiretso si Sebastian Castillo sa iisang lugar na hindi niya kailanman tinakasan, gaano man kagulo ang mundo sa labas.Ang bahay.Hindi ang mansion na puno ng boardroom aura.Hindi ang tahanang parang museo ng kapangyarihan.Kundi ang Castillo ancestral house—ang bahay kung saan siya unang natutong maging anak bago naging CEO, kung saan una siyang napagalitan, unang nabigo, at unang natutong tumayo nang walang titulo.Tahimik ang driveway.Hindi dramatic ang pagdating niya.Walang paparazzi.Walang media vans.Walang ilaw na kumikislap.Parang kusang umatras ang mundo, alam na may mga sandaling hindi dapat istorbohin.Pagbukas niya ng pinto—Amoy tsaa.Amoy kahoy.Amoy alaala.At doon niya sila nakita.Hindi nakaayos para sa bisita.Hindi naka-formal.Nandiyan lang—naghihintay.Nasa sofa si Cecilia Castillo, tuwid ang likod, elegante pa rin ka

Hindi agad sumabog ang balita sa umagang ito.At iyon ang unang pagkakamaling inakalang panalo pa rin si Ellen Gardovas.Sa loob ng dalawampu’t apat na oras matapos lumabas ang “background file,” tila gumalaw ang mundo ayon sa inaasahan niya—may ilang bulong, may ilang artikulong may tanong sa tono, may mga headline na maingat ang salita. Walang direktang akusasyon. Walang malinaw na paninira.Sa unang tingin, mukhang gumana.Corporate silence.Calculated doubt.Controlled chaos.Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.Sa penthouse, tahimik na umiinom ng kape si Ellen habang binabasa ang mga update sa tablet. Hindi siya nakangiti. Hindi rin siya kabado. Ang mukha niya ay kalmado—isang kalmadong matagal niyang inensayo sa harap ng salamin at mga boardroom.“Good,” bulong niya sa sarili.“This will age well.”Hindi niya napansin ang isang detalye—isang maliit na linya sa dokumentong inilabas.Is

Hindi agad bumalik sa normal ang mundo. Hindi rin naman gumuho. Para itong lungsod matapos ang lindol—nakatayo pa rin ang mga gusali, umaandar pa rin ang buhay, pero alam ng lahat may nagbago sa ilalim. Sa Castillo Group, walang nagsisigawan. Walang emergency meeting na puno ng panic. Walang PR crisis na parang sunog. Ang meron lang— isang kakaibang katahimikan. Ang uri ng katahimikang may kasamang pag-iingat. Sa executive floor, tahimik ang hallway. Mas maingat ang mga hakbang. Mas maingat ang mga tingin. Hindi na bulong ang pangalan ni Althea Velasquez. Hindi na rin ito tsismis. Isa na itong context. Sa mga internal emails, nagbago ang tono. Sa mga memo, nagbago ang framing. Hindi na:“Intern involved in scandal” Kundi:“The CEO’s publicly acknowledged partner” At sa bawat pagbabago ng salita— may kasamang pagkilala na hindi na mabubura. Sa labas ng corporate walls, mas maingay ang mundo. Trending. Hindi lang isa. Hindi lang dalawa. #SecretNoMore #CastilloCon