Lahat ng Kabanata ng Owned By The Playboy CEO(Sebastian Castillo): Kabanata 101 - Kabanata 110

Sumara ang pinto ng elevator nang may mahinang tunog—isang tunog na tila pamilyar sa gusaling ito, pero ngayon ay may kakaibang bigat.Tahimik sa loob.Hindi iyong komportableng katahimikan ng dalawang taong sanay sa presensya ng isa’t isa. Ito ay katahimikang puno ng iniipong salita, ng mga posibilidad na ayaw pang pangalanan.Nakatayo si Sebastian sa kaliwa, tuwid ang tindig, nakapamulsa ang isang kamay. Sa kanan niya si Dylan, nakasandal nang bahagya sa dingding ng elevator, tila relaxed, pero ang mata’y gising na gising. Sanay si Dylan sa ganitong mga sandali—mga sandaling ang isang maling salita ay pwedeng magbago ng direksyon ng buhay ng isang tao.Bumaba ang elevator.Isang floor.Dalawa.Tatlo.Huminga nang malalim si Sebastian, halos hindi halata. Sa salamin ng elevator, kita ang repleksyon niya—maayos ang suot, kontrolado ang ekspresyon, CEO sa lahat ng anggulo. Pero sa ilalim noon, may lalaking pilit pinananatiling buo ang sarili.“Okay,” biglang sabi ni Dylan, pabulong per

Hindi agad natapos ang meeting.Pero malinaw sa lahat ng nasa loob ng silid ng HR na may nagbago na.Hindi dahil may verdict na.Hindi dahil may pinal na desisyon.Kundi dahil may linya nang hindi pwedeng tawirin.At iyon ay malinaw na iginuhit ni Sebastian Castillo.Tahimik ang mga HR executives matapos magsalita si Sebastian. May nag-ayos ng papel, may umubo, may umiwas ng tingin. Ang kaninang parang interogasyon ay biglang naging isang meeting na puno ng pag-iingat—parang lahat ay biglang naalala kung sino ang nakaupo sa mesa.“Given the statements made,” maingat na sabi ng Head of HR, “we will suspend further questioning for today.”Tumango si Dylan agad. “That would be advisable.”“An internal investigation will be conducted,” dugtong ng HR. “Particularly regarding the leak.”Hindi kumibo si Sebastian, pero malinaw ang mensahe sa mga mata niya: That’s where you should’ve started.“Ms. Velasquez,” sabi ng isa pang HR officer, mas banayad na ngayon, “you are free to go back to you

Hindi agad umalis si Althea matapos patayin ang tawag.Nakatayo siya sa gilid ng lobby, hawak pa rin ang phone na para bang doon nakasabit ang huling hibla ng lakas niya. Tahimik na ang gusali—ang klase ng katahimikang may iniipong bigat. Sa labas ng salamin, humahalik ang dilim sa mga ilaw ng parking lot, at sa loob niya, may kakaibang kapayapaan na unti-unting pumapalit sa takot.“Althea.”Napalingon siya.Si Sebastian.Nakatayo ito ilang hakbang ang layo—nakasabit ang coat sa braso, nakaluwag ang kurbata, pagod ang mga mata pero malinaw ang tingin. Hindi na ito ang CEO na kinatatakutan ng board. Hindi rin ito ang lalaking kinukwestyon ng buong opisina.Isa lang siyang lalaking pauwi.“Pauwi ka na?” tanong niya, maingat ang boses, parang ayaw basagin ang katahimikan sa pagitan nila.“Oo,” sagot ni Althea. “Kaka-end lang ng call.”Tumango si Sebastian. “Sabay na tayo.”Hindi iyon tanong.Naglakad sila palabas ng gusali nang magkatabi, walang nagmamadali. Sa bawat hakbang, ramdam ni A

Hindi agad nagsara ng gate si Althea.Nanatili siya roon kahit wala na ang sasakyan ni Sebastian sa dulo ng kalye. Tahimik ang paligid—ang klase ng katahimikang may natitirang init mula sa isang mahabang araw. Ang ilaw sa poste ay bahagyang nanginginig, at ang hangin ay may dalang amoy ng bagong saing na kanin at malamig na gabi.“Anak?”Napalingon siya kay Maria Elena na nakatayo sa may pintuan.“Pasok ka na,” malambing na sabi ng ina. “Giniginaw ka na.”Ngumiti si Althea at pumasok. Isinara niya ang gate, dahan-dahan, parang ayaw guluhin ang katahimikan.Sa loob ng bahay, nakaupo si Roberto sa sofa, tahimik na nanonood ng balita—pero halatang wala ang isip sa TV. Si Isabella naman ay nakahiga sa sahig, nakatutok sa phone, may ngiting halatang may tinatagong kalokohan.“So,” biglang sabi ni Isabella, hindi tumitingin, “official na talaga?”“Isabella,” babala ni Roberto.“Ano?” sagot nito, tumayo at umupo sa armrest ng sofa. “Wala namang masama magtanong. Family meeting vibes na nga k

Nagising si Althea bago pa tumunog ang alarm. Hindi dahil sa kaba. Hindi dahil sa bangungot. Kundi dahil sa kakaibang katahimikan. Iyong klase ng umaga na hindi nagmamadali—parang may sinasabing, pwede ka munang huminga. Nakahiga siya sa kama, nakatitig sa kisame, pinapakinggan ang mahihinang tunog ng bahay. Ang maagang kalansing ng tasa sa kusina. Ang mahinang yabag ng paa ni Maria Elena. Ang radyo ni Roberto na nakababa lang ang volume—balita, pero hindi na nakakaingay. Normal. At doon niya unang naramdaman: hindi na siya nanginginig. Dahan-dahan siyang bumangon, hinablot ang phone sa bedside table. Isang reflex na halos ayaw niyang aminin—pero hindi niya mapigilan. Social media. I*******m. X. F******k. Huminga siya nang malalim bago mag-scroll. Kahapon, parang lahat ng mata ay nakatutok sa kanya. Parang bawat pangalan niya ay may kasamang opinyon. Parang bawat galaw niya ay may naghihintay na humusga. Ngayon— Tahimik. Hindi biglang nawala. Hindi rin himala. Pero m