บททั้งหมดของ Owned By The Playboy CEO(Sebastian Castillo): บทที่ 121 - บทที่ 130

Nagising si Althea Velasquez sa araw na alam niyang hindi na mauulit. Hindi dahil espesyal ito sa mata ng mundo,kundi dahil alam niyang paglabas niya ng pintuan sa araw na iyon-hindi na siya babalik bilang intern. Walang kaba sa dibdib niya. Walang takot. Walang bigat. May kakaibang katahimikan lang, parang huling hinga bago tuluyang magbago ang direksyon ng hangin. Tahimik ang kwarto. Nasa bahay pa rin siya nila-ang lugar na muling bumuo sa kanya matapos ang unos. Dahan-dahan siyang bumangon, nag-ayos, nagsuot ng damit na simple pero maayos. Hindi na niya pinili ang damit para magmukhang karapat-dapat. Pinili niya ito dahil komportable siya rito. Habang inaayos niya ang buhok niya sa salamin, tumunog ang phone. Sebastian. Hindi siya nagulat. Pero may kirot pa rin-hindi masakit, kundi malambing. It's your last day for being my intern. Napangiti siya nang bahagya. May sumunod agad. After work, my company is holding a farewell party for all the interns. All employees and

Hindi pa rin humihinto ang party. Kung tutuusin, mas lalo pa itong nagiging magulo—sa masayang paraan. May mga empleyadong nagtanggal na ng sapatos at naglalakad sa basang sahig na parang wala nang pakialam bukas. May mga interns na nakaupo sa gilid ng pool, paa nakababad sa tubig, nagtatawanan habang nagkukuwento ng mga plano pagkatapos ng graduation. May mga sumasabay sa DJ, may sumisigaw ng request, may mga nagkakantahan kahit sintunado. Hindi ito event na pang-I*******m aesthetics. Ito iyong klase ng gabi na kapag inalala mo, mas maalala mo ang pakiramdam kaysa sa itsura. At sa itaas ng hotel, sa open terrace na tanaw ang buong courtyard, nananatili pa rin si Sebastian Castillo sa parehong pwesto. Hindi siya nakikisali sa sayawan. Hindi rin siya umiinom. Hindi rin siya nagmamadaling bumaba. Nakatayo lang siya roon, nakasandal sa railing, tahimik na minamasdan ang lahat—lalo na ang isang tao sa ibaba na walang ideyang may isang lalaking matagal nang hindi kumukurap. Si Althea

Hindi agad bumalik ang ingay matapos magsalita si Sebastian.Para bang may invisible na kamay na pansamantalang pinindot ang pause button ng buong mundo—ang musika, ang tawanan, ang kaluskos ng mga baso, pati ang mga bulong sa hangin ay tila sabay-sabay na tumigil. Ang tanging maririnig ay ang alon sa malayo, marahang humahampas sa baybayin ng Castillo Amara Shores, at ang mahinang ugong ng mga ilaw na nakasabit sa paligid ng resort.May kakaibang katahimikan na bumalot sa buong lugar—iyong katahimikan na hindi awkward, hindi pilit, hindi nakakailang. Isa iyong katahimikan na puno. Puno ng kahulugan. Puno ng mga salitang hindi na kailangang ulitin. Para bang lahat ng naroon ay sabay-sabay na huminga, sabay-sabay na nag-isip, sabay-sabay na tinanggap ang bigat ng mga salitang binitiwan ni Sebastian Castillo.Ang palakpakan ay unti-unting humupa, parang alon ding dahan-dahang bumabalik sa dagat. Ngunit kahit nawala na ang tunog ng palad na nagtatagpo, nanatili ang init nito—nasa hangi

Hindi sila agad naghiwalay matapos ang yakap.Nanatili silang magkalapit, sapat lang para maramdaman ng bawat isa ang presensya ng isa’t isa—ang init ng katawan, ang tahimik na paghinga, ang katahimikang hindi na kailangang punuin ng salita.Ang dagat ay patuloy na humahalik sa buhangin, paulit-ulit, parang sinasabi na ang lahat ng bagay ay may simula at may pag-urong, pero hindi kailanman tuluyang nawawala.Dahan-dahang humiwalay si Sebastian, hindi tuluyang bumibitaw. Nanatili ang isang kamay niya sa balikat ni Althea, hawak pa rin ang tuwalyang isinukbit niya roon. Bahagyang hinila niya ito palapit, parang gusto niyang siguraduhing hindi ito lalamigin—hindi lang sa hangin, kundi sa mga iniisip nitong unti-unting bumibigat na naman.“You know,” sabi niya, mababa ang boses, halos kasabay ng hampas ng alon,“maybe it’s actually better this way.”Bahagyang napaangat ang ulo ni Althea.“Better?” ulit niya, may halong pagdududa.Tumango si Sebastian, seryoso ngayon ang mga mata.“Hindi ka

Hindi sila nag-usap habang papalapit sa suite. Hindi dahil wala silang sasabihin— kundi dahil pareho nilang alam na anumang salita ay kulang. Ang pintuan ay bumukas sa isang mahinang click. Tahimik ang loob ng suite—malinis, malamlam ang ilaw, may amoy ng kahoy at alak, at may tanawing dagat na bahagyang kumikislap sa labas ng malalaking bintana. Ang ingay ng party ay tuluyang nawala, parang isinara rin ng pinto ang buong mundo. Pumasok si Althea, bahagyang huminto sa gitna ng sala. Hindi pa rin bumibitaw si Sebastian sa kamay niya. Isang segundo. Dalawa. Parang pareho silang humihinga nang mas malalim kaysa kanina. Dahan-dahang isinara ni Sebastian ang pinto sa likod nila. At doon— doon nagsimula. Hindi siya hinalikan agad. Lumapit lang siya, inilagay ang isang kamay sa bewang ni Althea, ang isa’y umangat sa pisngi nito—parang sinisigurong naroon pa rin siya, parang tinatanong nang walang salita kung okay lang. Sumagot si Althea sa paraang alam niya—isang hakbang palapi