LOGINMay update napo uli Tayo Ka-Bookies. Happy reading po 🫶🫶
Kung may isang bagay na malinaw kay Althea Velasquez matapos ang lahat ng kaguluhan, iyon ay ang katotohanang ito,hindi na babalik ang mundo sa dati, pero natutunan nitong huminga muli.Hindi na siya ginising ng sunod-sunod na tunog ng notifications na parang mga bala.Hindi na siya nagmulat ng mata na may bigat sa dibdib, nagtatanong kung anong klaseng laban na naman ang haharapin niya sa araw na iyon.Hindi na siya natulog na may takot na baka bukas, iba na ang tingin ng mundo sa kanya.Sa araw na iyon—ang ikalawang huling araw ng kanyang internship—pumasok siya sa Castillo Group na walang dala kundi katahimikan. Hindi katahimikang puno ng tensyon, kundi katahimikang marunong tumanggap.Tahimik ang elevator. May iilang empleyadong sumabay, may mga pamilyar na mukha, may mga bago. May tumango, may ngumiti, may hindi nag-react. At sa unang pagkakataon, wala ni isa roong sinuri siya mula ulo hanggang paa na parang may kasalanang kailangang hanapin.Naglakad siya sa hallway na dati’y
Hindi agad bumalik sa normal ang mundo.Hindi rin naman gumuho.Para itong lungsod matapos ang lindol—nakatayo pa rin ang mga gusali, umaandar pa rin ang buhay, pero alam ng lahatmay nagbago sa ilalim.Sa Castillo Group, walang nagsisigawan.Walang emergency meeting na puno ng panic.Walang PR crisis na parang sunog.Ang meron lang—isang kakaibang katahimikan.Ang uri ng katahimikang may kasamang pag-iingat.Sa executive floor, tahimik ang hallway.Mas maingat ang mga hakbang.Mas maingat ang mga tingin.Hindi na bulong ang pangalan ni Althea Velasquez.Hindi na rin ito tsismis.Isa na itong context.Sa mga internal emails, nagbago ang tono.Sa mga memo, nagbago ang framing.Hindi na:“Intern involved in scandal”Kundi:“The CEO’s publicly acknowledged partner”At sa bawat pagbabago ng salita—may kasamang pagkilala na hindi na mabubura.Sa labas ng corporate walls, mas maingay ang mundo.Trending.Hindi lang isa.Hindi lang dalawa.#SecretNoMore#CastilloConfession#CEOInLove#FromIn
Hindi ito eksena ng pelikula.Walang dramatic background music.Walang basag na baso sa unang segundo.Walang biglaang sampalan.Ang mas delikado—ang uri ng komprontasyong nagsisimula sa pagod.Nakatayo si Nathan de Leon sa harap ng floor-to-ceiling window ng opisina niya, nakatalikod kay Ellen Gardovas.Naka-loosen ang kurbata, bukas ang manggas ng polo—isang bihirang anyo ng lalaking sanay laging kontrolado.Sa mesa sa gitna ng silid, nakakalat ang mga reports.Sales decline.Pulled partnerships.“Pending review” na dati’y “guaranteed.”Hindi siya huminga nang malalim.Hindi siya nagbilang hanggang sampu.Pagod na siya sa pag-aayos ng kalat.“I’m tired,” sabi niya sa wakas, mababa ang boses, pero puno ng bigat.“I’m tired of cleaning your mess, Ellen.”Hindi gumalaw si Ellen.Nakatayo siya malapit sa pinto, tuwid ang likod, parang reyna sa huling araw ng kaharian niya—buo pa rin ang postura, pero may bitak na ang loob.“You promised me control,” patuloy ni Nathan.“You promised lever
Hindi agad sumabog ang balita sa umagang ito.At iyon ang unang pagkakamaling inakalang panalo pa rin si Ellen Gardovas.Sa loob ng dalawampu’t apat na oras matapos lumabas ang “background file,” tila gumalaw ang mundo ayon sa inaasahan niya—may ilang bulong, may ilang artikulong may tanong sa tono, may mga headline na maingat ang salita. Walang direktang akusasyon. Walang malinaw na paninira.Sa unang tingin, mukhang gumana.Corporate silence.Calculated doubt.Controlled chaos.Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.Sa penthouse, tahimik na umiinom ng kape si Ellen habang binabasa ang mga update sa tablet. Hindi siya nakangiti. Hindi rin siya kabado. Ang mukha niya ay kalmado—isang kalmadong matagal niyang inensayo sa harap ng salamin at mga boardroom.“Good,” bulong niya sa sarili.“This will age well.”Hindi niya napansin ang isang detalye—isang maliit na linya sa dokumentong inilabas.Is
Hindi agad nagsalita si Ellen Gardovas matapos ang interview.Hindi siya sumigaw.Hindi siya nagbasag ng kahit anong mamahaling gamit sa penthouse na iyon.Hindi siya nag-collapse sa galit gaya ng inaasahan ng mga taong sanay makita siyang palaging kontrolado ang lahat.Umupo lang siya.Diretso Ang tingin.Tahimik.Parang reyna sa harap ng sariling salamin.Sa harap niya, ang malaking TV ay naka-mute, pero malinaw pa rin ang huling frame—ang mukha ni Sebastian Castillo, diretso sa camera, hindi umiilag, hindi nagtatago, walang bahid ng paghingi ng paumanhin.I am not ashamed of loving Althea Velasquez.Hindi iyon sigaw.Hindi iyon drama.Isa iyong deklarasyon.At iyon ang pumatay kay Ellen.Hindi ang pangalan ni Althea ang unang tumama sa dibdib niya.Sanay na siyang marinig iyon.Ang tumama ay ang paninindigan sa boses ng lalaking akala niya’y kayang-kaya niyang paikutin noon.Ang lalaking dati’y marunong umiwas, marunong maglaro, marunong magtago.Ngayon, wala nang maskara.Dahan-da
Hindi siya dumiretso sa condo.Hindi rin sa opisina.Pagkatapos ng interview—pagkatapos ng mga ilaw, kamera, at mga salitang hindi na mababawi—dumiretso si Sebastian Castillo sa iisang lugar na hindi niya kailanman tinakasan, gaano man kagulo ang mundo sa labas.Ang bahay.Hindi ang mansion na puno ng boardroom aura.Hindi ang tahanang parang museo ng kapangyarihan.Kundi ang Castillo ancestral house—ang bahay kung saan siya unang natutong maging anak bago naging CEO, kung saan una siyang napagalitan, unang nabigo, at unang natutong tumayo nang walang titulo.Tahimik ang driveway.Hindi dramatic ang pagdating niya.Walang paparazzi.Walang media vans.Walang ilaw na kumikislap.Parang kusang umatras ang mundo, alam na may mga sandaling hindi dapat istorbohin.Pagbukas niya ng pinto—Amoy tsaa.Amoy kahoy.Amoy alaala.At doon niya sila nakita.Hindi nakaayos para sa bisita.Hindi naka-formal.Nandiyan lang—naghihintay.Nasa sofa si Cecilia Castillo, tuwid ang likod, elegante pa rin ka







