Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 351 - Bab 360

พอกลับถึงบ้าน ซือเยี่ยนก็จัดการล้างจานแล้ววางคว่ำไว้บนชั้นวางข้าง ๆ เพื่อให้สะเด็ดน้ำ ทันทีที่เขาเช็ดมือแห้งและเดินออกจากห้องครัว ซือห่าวอวี่ก็ส่งข้อความมาหาพอดี[อาเล็ก อากับพี่สืออวี๋คบกันแล้วใช่ไหมครับ?]ซือเยี่ยนหรี่ตาลง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า [เรียกเธอว่าอาสะใภ้]ซือห่าวอวี่: [...]ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง[ผมได้ยินแม่บอกว่าคุณย่ารู้เรื่องพี่สืออวี๋แล้ว ช่วงนี้อาระวังตัวหน่อยนะ นิสัยอย่างคุณย่า ไม่แน่อาจจะบุกมาถึงเมืองเซินเลยก็ได้]ก่อนหน้านี้ เพียงแค่เฉียวหว่านอี๋ได้ยินฮว่าหรูซวงเปรยว่าเขามีผู้หญิงที่ชอบอยู่ที่เมืองเซิน ก็ยังรีบร้อนนั่งเครื่องบินมาดูหน้าสืออวี๋แทบไม่ทันด้วยความที่ย่ารักและตามใจซือเยี่ยนขนาดนั้น ท่านต้องทนไม่ไหวแล้วบุกมาหาแน่ ๆพอคิดถึงนิสัยของคุณย่า ซือห่าวอวี่ก็รู้สึกปวดหัวถ้าต้องปะทะกับคุณย่า พี่สืออวี๋ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่นอนซือเยี่ยน: [รู้แล้ว เรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอด ยังมีเวลามาห่วงเรื่องของฉันอีกเหรอ?]ซือห่าวอวี่: [ก็อาเป็นอาเล็กของผมนี่ครับ? ในฐานะหลานก็ต้องเป็นห่วงอาสิ]ซือเยี่ยน: [แกห่วงว่าฉันจะเลิกกับสืออวี๋ไหม เ

โจวฉินหัวเราะเยาะหยัน “คุณย่าของแกเข้าข้างแกมาแต่ไหนแต่ไร จะไปหาท่านหรือไม่ไปมันจะมีอะไรต่างกัน?! ยังไงท่านก็ต้องเข้าข้างแกอยู่ดี!”สืออวี๋พยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นฉันจะติดต่อไปหาสามีของคุณด้วย ประธานสือหมิงฮุยแห่งสือซื่อ”พูดจบ เธอก็กดโทรออกหาสือหมิงฮุยทันที“คุณสือ เมื่อกี้ภรรยาของคุณบุกมาตบหน้าฉันถึงใต้ตึกสำนักงานกฎหมาย แถมยังกล่าวหาว่าฉันไปแย่งโปรเจกต์ความร่วมมือของสือม่านมา ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปที่บ้านเก่าเพื่อให้คุณย่าช่วยตัดสิน หวังว่าคุณจะปลีกตัวไปที่นั่นได้นะคะ”สือหมิงฮุยที่กำลังเตรียมตัวเข้าประชุม ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความโกรธพุ่งขึ้นทันที“แกพูดว่าอะไรนะ?! เอาโทรศัพท์ไปให้แม่แกเดี๋ยวนี้!”ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงเสียงสัญญาณตัดสายเท่านั้นสือหมิงฮุยขบกรามแน่น ก่อนจะกดโทรหาโจวฉินผ่านไปครู่ใหญ่ ปลายสายถึงยอมกดรับ“โจวฉิน ที่ผมพูดไปเมื่อคืน คุณไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักคำใช่ไหม?! ผมว่าคุณเสียสติไปแล้วแน่ ๆ!”น้ำเสียงของโจวฉินเองก็แข็งกร้าวไม่แพ้กัน “สือหมิงฮุย สัญญาความร่วมมือระหว่างสือซื่อกับฮว่าซื่อ ม่านม่านอุตส่าห์พยายามอย่างยากลำบากกว่าจะเจรจามาได้ แ

“ผิดถูกยังไงไม่ใช่กงการอะไรที่เธอจะมาตัดสิน เดิมทีถ้าเธอไม่ไปอาละวาดที่หน้าสำนักงานกฎหมายของสืออวี๋ ฉันก็คงไม่ไล่สือม่านออกจากสือซื่อหรอก ทั้งหมดนี้เธอหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น”สีหน้าของโจวฉินดูย่ำแย่ลงทันที เธอยิ้มเยาะกล่าวว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ตั้งแต่รู้ว่าม่านม่านไม่ใช่หลานแท้ ๆ คุณแม่ก็ขวางหูขวางตาเธอไปเสียทุกเรื่อง ครั้งนี้ก็แค่สบโอกาสเขี่ยเธอพ้นจากสือซื่อพอดีเท่านั้น!”คุณย่าสือพยักหน้า “ก็อย่างที่เธอพูด ฉันมีเหตุผลอะไรต้องยกสือซื่อให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลสือด้วย ตัวเธอเองตามืดบอดใจมืดบอด ก็อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นเหมือนเธอไปหมด”“ได้! ฉันจะจำคำพูดของคุณแม่ไว้ ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าต่อให้ม่านม่านไม่ใช่ลูกหลานตระกูลสือ แต่ก็เก่งกว่าสืออวี๋หลายเท่า!”พูดจบ เธอก็ลากตัวสือม่านเดินออกไปทันทีคุณย่าสือหันไปมองสือหมิงฮุย สีหน้าฉายแววผิดหวังระคนเคียดแค้นที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ “แกเองก็ไสหัวไปได้แล้ว! ดูเอาเถอะว่าเมียที่แกเลือกมามันเป็นยังไง!”เมื่อก่อนตอนที่สือหมิงฮุยจะแต่งงานกับโจวฉิน คุณย่าสือก็ไม่ชอบใจโจวฉินอยู่แล้วแต่เพราะเห็นว่าลูกชายรัก และคิดว่าถ้าทั้งคู่ครองร

สืออวี๋ค่อนข้างมั่นใจว่าเงินจำนวนล้านห้าที่เฉียนเซิ่งเอาไปจากเฉินเจียน่าจะซ่อนอยู่ในกระเป๋าเดินทางใบนั้นก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินเจียยังไม่แจ้งความ เขาเก็บเงินซ่อนไว้ในห้องเช่าของตัวเองมาโดยตลอดแต่พอเฉินเจียแจ้งความว่าเงินหายไปล้านห้า และตำรวจก็ได้ไปสอบถามเขาแล้ว เขาคงกลัวว่าไม่ช้าก็เร็วตำรวจต้องบุกไปค้นห้องเช่าแน่ จึงร้อนตัวจนเสียขบวน รีบหาทางย้ายเงินก้อนนั้นหนี“อืม พวกนายหาทางถ่วงเวลาเขาไว้ ฉันจะติดต่อเฉินเจียเดี๋ยวนี้”ทันทีที่วางสาย สืออวี๋ก็กดโทรออกหาเฉินเจียอย่างรวดเร็ว“ตอนนี้เธอรีบโทรไปที่สถานีตำรวจ แจ้งว่าเฉียนเซิ่งกำลังเตรียมจะย้ายเงินล้านห้ากลับบ้านเกิด ตอนนี้ตัวเขาอยู่ที่สถานีขนส่ง”“ได้ค่ะ เข้าใจแล้ว”หลังจากจบการสนทนา สืออวี๋ก็หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อพออ่านมาถึงแฟ้มที่สี่ เฉินเจียก็โทรกลับมา“สืออวี๋ ตำรวจจับตัวเฉียนเซิ่งได้แล้ว แถมยังเจอเงินล้านห้านั่นด้วย ตอนนี้เขาเรียกให้ฉันไปให้ปากคำที่โรงพัก ฉันควรจะพูดยังไงดี”สืออวี๋ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “พอไปถึงสถานีตำรวจ เพื่อจะหนีความผิด เฉียนเซิ่งจะต้องอ้างแน่นอนว่าเงินล้านห้านี้เป็นเ

หากพาตัวซือเยี่ยนกลับไปไม่ได้ เขาพอนึกภาพออกเลยว่าตนเองจะต้องเผชิญกับพายุอารมณ์ที่รุนแรงเพียงใด“แล้วแต่แก ฉันกินข้าวอยู่ แค่นี้นะ”กล่าวจบ ซือเยี่ยนก็กดวางสายทันทีเมื่อวางโทรศัพท์ลงและสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของสืออวี๋ เขาจึงเอ่ยปากอธิบาย “ซือห่าวอวี่โทรมา จะให้ผมกลับเมืองหลวงพร้อมเขา”สืออวี๋เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “เมื่อครู่ฉันบังเอิญได้ยินมาว่า... เหมือนคุณแม่ของคุณจะป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลหรือคะ? คุณไม่กลับไปมันจะไม่เป็นไรหรือคะ?”ซือเยี่ยนพยักหน้า “อืม ไม่เป็นไรหรอก ทุกครั้งที่ทะเลาะกับผม ท่านก็ชอบหนีไปนอนโรงพยาบาลแบบนี้ ไม่ต้องใส่ใจมากหรอก”สมัยที่เขายังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองหลวง พอคุณย่าซือโมโหขึ้นมาทีไร ก็มักจะแล่นไปโรงพยาบาลเพื่อจงใจป่วนเขาเสมอ ไม่ปวดหัวก็ตัวร้อน แต่ตรวจร่างกายทีไรก็ไม่เคยพบความผิดปกตินานวันเข้า ซือเยี่ยนจึงชินชาไปเสียแล้วเมื่อเห็นเขาพูดเช่นนั้น สืออวี๋ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อเพียงแต่เธอคาดไม่ถึงว่า นายหญิงผู้เฒ่าที่ได้ชื่อว่ากำลังป่วยนอนโรงพยาบาลคนนั้น จะโผล่มาที่สำนักงานกฎหมายของเธอในเช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่ซือห่าวอวี่เคาะประตูห้อง สืออว