All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 441 - Chapter 450

ร่างของหร่วนซินเอ๋อร์พลันสั่นสะท้าน หยดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบงันเธอหลับตาลง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้งสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ "เข้าใจแล้ว เอาตามนี้ก็ได้"เมื่อวางสาย หร่วนซินเอ๋อร์ก็พิงร่างกับผนัง ยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยไร้เสียงไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอถึงเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกจากบันไดหนีไฟตอนที่เฉียวหว่านอี๋มาถึงคฤหาสน์ พ่อบ้านกำลังรายงานเรื่องที่ให้ลูกน้องไปสืบประวัติของเฉินหลินต่อหน้าคุณย่าซือพอดี"นายหญิงครับ ตรวจสอบแน่ชัดแล้ว หลังจากเฉินหลินล้มละลายก็ไปทำงานเป็นรปภ.อยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่ง ปกตินอกจากการสะกดรอยตามคุณชายใหญ่แล้ว ชีวิตก็วนเวียนอยู่แค่ที่บ้านกับที่ทำงาน ช่วงนี้ไม่ได้ติดต่อใครเป็นพิเศษ บัญชีการเงินก็ไม่มีรายการโอนเงินยอดใหญ่ผิดปกติ ได้ยินว่าตอนที่ตำรวจไปเจอตัวคุณชายใหญ่ เฉินหลินกำลังจะลงมือฆ่าคุณชายใหญ่พอดี จึงถูกตำรวจวิสามัญเสียชีวิตคาที่ครับ"คุณย่าซือขมวดคิ้ว หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ? เหตุการณ์นี้ประจวบเหมาะกับที่เฉินหลินสบโอกาสลักพาตัวซือหวยอันพอดีงั้นหรือ?ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าพลันดังแว่วมาคุณย่าซือเงยหน้ามองไปท

หากคนที่คุณย่าซือว่ามานั้นไม่อาจทำให้เหล่าผู้ถือหุ้นในที่นี้ยอมรับได้อย่างหมดใจ ย่อมต้องก่อให้เกิดความไม่พอใจในหมู่ผู้ถือหุ้นเป็นแน่ และสุดท้าย ตำแหน่งผู้จัดการใหญ่บริษัทซือซื่อก็ยังต้องตกเป็นของลูกชายเขาอยู่ดีคุณย่าซือมองเขาพลางตอบ “ลูกชายคนที่สามของฉัน ซือเยี่ยน”คำพูดนั้น ไม่ต่างจากหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงในกระทะน้ำมันเดือด ห้องรับแขกพลันระเบิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นในชั่วพริบตา“อะไรนะ? คุณชายสามเนี่ยนะ?! เขายอมกลับมาเป็นผู้จัดการใหญ่แล้วเหรอครับ?”“นี่ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม? คุณชายสามออกจากตระกูลซือไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”“ผมจำได้ว่าตอนแรกคุณนายจะยกบริษัทให้เขา เขายังไม่เอาเลย หรือว่าตอนนี้เขาจะยอมกลับมาเพราะเรื่องของคุณชายใหญ่?”“ถ้าคุณชายสามยอมกลับมากุมบังเหียนบริษัทล่ะก็ ผมขอยกมือเห็นด้วยทั้งสองข้างเลย”…เมื่อเห็นทุกคนต่างสนับสนุนซือเยี่ยน ประธานหวงก็หน้าเขียวคล้ำ กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจลูกชายของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าซือเยี่ยนแม้แต่น้อย แต่เพียงเพราะหุ้นในมือเขามีไม่เท่าคุณย่าซือ ลูกชายของเขาจึงต้องตกเป็นรองซือเยี่ยนอยู่ก้าวหนึ่งเสมอยิ่งคิด ประธานหวงก็ยิ่งรับไม่ได้แต่ถึงรับไ

บรรดาผู้ถือหุ้นของซือซื่อไม่มีทางยอมให้คนพิการมานั่งเก้าอี้ผู้จัดการใหญ่แน่ และแม่เขาเองก็คงไม่ยอมปล่อยให้เขาสืบทอดกิจการตระกูลซืออีกแล้วคิดมาถึงตรงนี้ ความเคียดแค้นก็พุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ“ตอนนี้ไอ้เฉินหลินมันอยู่ไหน? อยู่โรงพักใช่ไหม? ฉันจะไปฆ่ามัน!”คราวนี้เขาจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด เขาต้องทำให้เฉินหลินตกตายไปตามกัน!มือที่กำลังปาดน้ำตาของหร่วนซินเอ๋อร์ชะงักกึก ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงเงยหน้าขึ้นมองซือหวยอัน“หวยอัน เฉินหลินตายแล้วค่ะ ตอนที่ตำรวจไปถึง เขาเตรียมจะฆ่าคุณพอดี เพื่อช่วยคุณเอาไว้ ตำรวจก็เลยวิสามัญเขาตายคาที่”ได้ยินดังนั้นซือหวยอันก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะลั่น “ตายได้ดี! สมน้ำหน้ามัน! น่าเสียดายที่ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือฉัน!”หร่วนซินเอ๋อร์สะกดกลั้นความเกลียดชังในใจ ค่อย ๆ เดินเข้าไปหา “หวยอัน ตอนนี้สิ่งสำคัญสุดคือรักษาตัวให้หายนะคะ รอให้แผลหายดีแล้ว ฉันจะไปรักษาตัวที่เมืองนอกเป็นเพื่อนคุณ คุณจะต้องกลับมายืนได้อีกครั้งแน่นอน”สมัยวัยรุ่นหร่วนซินเอ๋อร์จัดว่าเป็นคนหน้าตาดี แม้ตอนนี้จะอายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่เพราะดูแลตัวเองดี จึงดูเหมือนเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ เท

ซือเยี่ยนไม่อยากสืบทอดซือซื่อเนี่ยนะ?นี่มันเรื่องเหลวไหลชัด ๆ !เขาไม่มีทางเชื่อแน่!ซือเยี่ยนเลิกคิ้ว "ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่จากนี้ไปพี่ไม่มีสิทธิ์มาแข่งกับผมอีกแล้ว"เมื่อเห็นสายตาของซือเยี่ยนมองมาที่ขาของตน สีหน้าของซือหวยอันก็เขียวคล้ำ ตวาดด้วยความโกรธ "แกคอยดูเถอะ ฉันจะต้องกลับมายืนให้ได้! ถึงตอนนั้น ฉันจะไม่ใจอ่อนกับแกอีกแล้ว!"ซือเยี่ยนยิ้มมุมปาก "งั้นผมจะรอดู"หากไม่มีอะไรผิดพลาด ซือหวยอันคงไม่มีโอกาสกลับเข้าบริษัทซือซื่ออีกตลอดชีวิตหลังซือเยี่ยนและคุณย่าซือกลับไปแล้ว หร่วนซินเอ๋อร์ก็กลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยเห็นซือหวยอันนั่งคอตกอยู่บนเตียงด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก หร่วนซินเอ๋อร์จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ"หวยอัน เป็นอะไรไปคะ?"ซือหวยอันไม่ตอบ ผ่านไปพักใหญ่ถึงเงยหน้ามองเธอ "ไม่เป็นไร ผมแค่อยากกินเกี๊ยวฝีมือคุณ"ได้ยินดังนั้น แววตาของหร่วนซินเอ๋อร์ก็ไหววูบ "ได้ค่ะ ฉันจะไปทำให้เดี๋ยวนี้ รอแป๊บนึงนะคะ""อืม"เมื่อหร่วนซินเอ๋อร์เดินออกไป ซือหวยอันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก"ไปทำธุระให้ฉันเรื่องหนึ่งที""เรื่องอะไรครับ?""ทำให้ซือเยี่ยนห

ตระกูลซือในเมืองหลวงเรียกได้ว่าเป็นผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า แต่ตอนนี้ซือเยี่ยนกลับยอมลงทุนมาเปิดบริษัทสาขาที่เมืองเซินเพื่อสืออวี๋ แค่คิดก็รู้สึกเหลือเชื่อแล้วสืออวี๋อดขำไม่ได้ "ฉันเป็นแค่เหตุผลรองเท่านั้นแหละ เดิมทีเขาก็เตรียมหาเมืองสักเมืองมาเปิดสาขาอยู่แล้ว แค่พอดีว่าฉันอยู่เมืองเซิน เขาก็เลยเลือกมาเมืองเซินก่อน"เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองจะสำคัญต่อจิตใจของซือเยี่ยนถึงขนาดนั้น อีกอย่างซือเยี่ยนก็ไม่ใช่คนประเภทที่เอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้ผลประโยชน์ของบริษัทเสียหายด้วย"งั้นก็แสดงว่าเธอสำคัญต่อใจเขามากนะ อิจฉาชะมัด ยิ่งนึกถึงเมื่อก่อนตอนเธอคบกับเหลียงหยวนโจว มีแต่เธอที่ต้องหาเงินช่วยเขาสร้างเนื้อสร้างตัว แต่ผลสุดท้ายพอไอ้เวรตะไลนั่นประสบความสำเร็จ ก็ดันไปมีกิ๊กซะงั้น!"ขณะนึกถึงสิ่งที่สืออวี๋เคยทุ่มเทให้เหลียงหยวนโจว ซ่งจื่ออินก็ยังรู้สึกเดือดดาลไม่หายยามพูดถึงเหลียงหยวนโจว ในใจของสืออวี๋ก็ไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลืออยู่อีกแล้ว"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันไม่เก็บมาใส่ใจแล้วล่ะ"ซ่งจื่ออินแค่นเสียงหึ "ฉันไม่ได้ใจกว้างเหมือนเธอนี่ พอนึกถึงว่านังแพศยาเสินหลีกลายเป็นคู่หมั้นของเหลียงหยวนโจวแล้ว