All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 461 - Chapter 470

คุณย่าซือลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องที่ฉันเสียใจที่สุด ก็คือการตัดสินใจให้แกไปรับตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ที่ซือซื่อในตอนนั้น ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องโผล่มาอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”พอนึกย้อนไปว่าหลังจากที่ซือเยี่ยนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซือหวยอันไม่เคยโผล่หน้าไปเยี่ยมแม้แต่ครั้งเดียว หนำซ้ำยังไม่มีคำพูดปลอบโยนให้คนเป็นแม่สักครึ่งคำ ที่ดั้นด้นมาถึงวันนี้ก็เพียงเพราะหวังจะกลับไปนั่งเก้าอี้ผู้จัดการใหญ่ คุณย่าซือก็ได้แต่รู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจเธอหมุนตัวเดินจากไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาอันดำมืดและชั่วร้ายของซือหวยอันที่จ้องมองไล่หลังมา ราวกับอสรพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พร้อมจะพุ่งเข้าฉกกัดคนได้ทุกเมื่อหร่วนซินเอ๋อร์เดินเข้ามาหา พลางตบไหล่ซือหวยอันเบา ๆ“หวยอัน ฉันเข็นคุณกลับกันเถอะค่ะ ดูท่าคุณแม่คุณจะไม่ต้อนรับพวกเรา แล้วก็คงไม่ชอบลูกในท้องของฉันด้วย”ซือหวยอันสีหน้าย่ำแย่ เขากุมมือหร่วนซินเอ๋อร์ไว้ แววตาฉายชัดถึงความปวดใจ“ซินเอ๋อร์ อยู่กับผมคุณต้องลำบากแล้ว”หร่วนซินเอ๋อร์หลุบตาลง ส่ายหน้าช้า ๆ “ฉันไม่รู้สึกลำบากเลยค่ะ ขอแค่ได้อยู่กับคุณและลูก ฉันก็มีความสุขที่สุด

สีหน้าของซือหวยอันดำทะมึนลง “หมายความว่ายังไง? ฉันเป็นพ่อของแกนะ แค่จะเข้าไปในห้องทำงานแก ฉันยังไม่มีสิทธิ์รึไง?”เขาจ้องเขม็งไปที่ซือห่าวอวี่ แววตาอัดแน่นไปด้วยโทสะที่ลุกโชนซือห่าวอวี่มีสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าคุณมาที่นี่เพียงเพื่อจะพ่นเรื่องไร้สาระพวกนี้ ก็เชิญกลับไปได้เลย ผมงานยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเสวนากับคุณ”พูดจบ ซือห่าวอวี่ก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีเสียงตวาดด้วยความเดือดดาลของซือหวยอันไล่หลังมา “ซือห่าวอวี่ แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ชายหนุ่มทำหูทวนลม เดินตรงไปยังหน้าลิฟต์และกดเรียกลิฟต์ส่วนตัวเพื่อขึ้นตึกทันทีที่ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง เสียงก่นด่าของซือหวยอันก็ถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิงเมื่อกลับถึงห้องทำงาน ซือห่าวอวี่ก็ปัดเรื่องที่พ่อมาหาทิ้งไปจากสมอง เขาทิ้งตัวลงนั่งและเริ่มจัดการเอกสารตรงหน้าเพียงสิบกว่านาทีให้หลัง เลขาก็เคาะประตูและรีบร้อนเดินเข้ามา “ท่านประธานคะ คุณพ่อของท่านกำลังเอะอะโวยวายอยู่ที่หน้าตึกซือซื่อค่ะ ป่าวประกาศว่าท่านอกตัญญู กีดกันไม่ให้เขาเข้ามาในบริษัท…”สีหน้าของซือห่าวอวี่เย็นชาลงทันที “ทราบแล้ว เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่ง ผมจะจัดการเอง”“รับทราบค่ะ ท่านประธานซือ”

คุณย่าซือจ้องมองหลานชาย “อืม เรื่องอุบัติเหตุรถชนของอาเล็กแก เป็นฝีมือพ่อแกจริง ๆ เหรอ?”เธอยังคงไม่อยากจะเชื่อว่า ซือหวยอันจะกล้าลงมือกับซือเยี่ยนเพียงเพื่อผลประโยชน์ของบริษัทซือห่าวอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณย่าครับ ผมไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น”บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดลง คุณย่าซือไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกอันที่จริง ก่อนที่จะเอ่ยปากถาม ในใจเธอก็พอจะมีคำตอบอยู่แล้วซือห่าวอวี่เป็นคนสุขุมรอบคอบ หากไม่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เขาคงไม่นำเรื่องนี้มาบอกเธอทว่า... ตอนนี้เธอกลับรู้สึกมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้เลยว่าควรจะจัดการอย่างไรต่อไป?จะให้แจ้งความเพื่อให้ตำรวจมาลากตัวซือหวยอันไปรับโทษจำคุกอย่างนั้นหรือ?ซือเยี่ยนก็ลูกของเธอ ซือหวยอันก็เป็นลูกของเธอ ไม่ว่าคนไหนก็คือเลือดในอก แม้ปกติเธอจะลำเอียงรักซือเยี่ยนมากกว่า แต่หากต้องส่งซือหวยอันเข้าคุกตะรางจริง ๆ เธอก็ทำใจไม่ได้เป็นเพราะการอบรมสั่งสอนของเธอเองที่มีปัญหา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอรักลูกไม่เท่ากัน ซือหวยอันก็คงไม่กลายเป็นคนที่มีความคิดสุดโต่งขนาดนี้ และถ้าหากเธอไม่เปิดโอกาสให้ซือหวยอันได้เข้ามาชิงตำแหน่งผู้สืบทอด

ใบหน้าของซือหวยอันซีดเผือดลงในทันที “ไม่จริง... แกกำลังพูดเพ้อเจ้ออะไร? ฉันจะไปจ้างคนวางยาคุณย่าแกได้ยังไง…”“มีข้อความที่คุณส่งไปหาคนรับใช้ให้ลงมือกับคุณย่าเป็นหลักฐาน เธอคิดว่าตัวเองจะปฏิเสธได้อีกเหรอ?”ซือห่าวอวี่ลุกขึ้นยืน มองซือหวยอันจากด้านบนลงล่าง ด้วยแววตาเย้ยหยัน “เรื่องที่คุณจ้างคนสร้างอุบัติเหตุรถยนต์หวังจะฆ่าอาเล็ก คุณย่าก็ทราบเรื่องแล้วเช่นกัน ส่วนชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ คุณก็รับโทษทัณฑ์อยู่ในคุก ชดใช้ความผิดที่ตัวเองก่อไว้ให้ดีเถอะ!”เมื่อเดินออกมาจากสถานีตำรวจ ซือห่าวอวี่ก็ต่อสายหาสืออวี๋ เพื่อเล่าความจริงเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ให้เธอฟังคร่าว ๆพอได้ฟังความจริง สืออวี๋กลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรนัก เพราะก่อนหน้านี้ซือหวยอันก็เคยจ้างคนมาลักพาตัวเธอไปแล้วครั้งหนึ่งเธอวางสาย ก่อนจะหันไปมองซือเยี่ยนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ เธอกุมมือเขาไว้แน่นแล้วกระซิบเสียงแผ่ว “อาเยี่ยน คุณได้ยินไหม? คนที่บงการเรื่องรถชนเราคือพี่ชายใหญ่ของคุณเอง ตอนนี้เขาโดนตำรวจจับไปแล้ว กฎหมายจะลงโทษเขาอย่างสาสมเอง”ร่างบนเตียงไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง มีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบาเท่าน

สืออวี๋เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานของสือหมิงฮุย พอได้นั่งลงแล้วจึงค่อยเงยหน้ามองและเอ่ยขึ้นว่า “คุณเอาใบสั่งซื้อของฝ่ายจัดซื้อมาให้ฉันหน่อยค่ะ”ไม่นานนัก ไต้เฮ่อก็นำใบสั่งซื้อพร้อมกับบันทึกการชำระเงินมาส่งให้ถึงมือสืออวี๋“คุณหนูสือ โปรเจกต์นี้ประธานสือให้ความสำคัญมาก ท่านไม่มีทางย้อมแมวเอาของเกรดต่ำมาใช้แน่นอนครับ วัสดุก่อสร้างทุกอย่างมีบันทึกการสั่งซื้อถูกต้องหมด”สืออวี๋พยักหน้ารับ พลางเปิดดูใบสั่งซื้อแล้วพูดขึ้นว่า “แต่ผลการตรวจสอบของตำรวจระบุว่าวัสดุที่ใช้ในไซต์งานตอนนี้ไม่ได้มาตรฐานจริง ๆ”“ต้องมีใครแอบสลับเปลี่ยนวัสดุระหว่างทางแน่ ๆ ครับ ขอแค่สืบรู้ว่าเป็นฝีมือใคร ก็จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของประธานสือได้”“เรื่องนี้คงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”ไต้เฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณหมายความว่า... เรื่องคราวนี้มีคนจงใจใส่ร้ายประธานสือเหรอครับ?”“มีความเป็นไปได้สูง”ลำพังแค่เรื่องที่ทางครอบครัวผู้เสียหายปฏิเสธการเจรจาค่าชดเชย โดยยืนกรานจะฟ้องร้องสือหมิงฮุยท่าเดียว ไหนจะกลุ่มคนงานที่ไปประท้วงทั้งหน้าสถานีตำรวจและหน้าบริษัทสือซื่อ ถ้าไม่มีคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง พวกเขาไม่มีทางรวมตัวกันก่อความ