All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 451 - Chapter 460

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดมุมปากของซือเยี่ยนก็ยกยิ้มขึ้น เขาหลุบตาลงมองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “จนปัญญาจะรับมือกับคุณจริง ๆ”ทั้งสองจูงมือกันเดินออกจากสนามบิน ระหว่างทางกลับบ้าน สืออวี๋ได้รับสายจากคุณย่าสือ ท่านบอกให้เธอพาซือเยี่ยนกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านสืออวี๋หันไปมองซือเยี่ยน แล้วบอกเรื่องที่คุณย่าอยากชวนเขาไปทานข้าวที่บ้านใหญ่พอซือเยี่ยนตกลง เธอถึงได้รับปากคุณย่า พร้อมกับกำชับเมนูโปรดของซือเยี่ยนไปสองสามอย่างก่อนจะวางสายช่วงพลบค่ำ ซือเยี่ยนหิ้วของขวัญเดินเข้ามาในบ้านเก่าตระกูลสือพร้อมกับสืออวี๋ทว่าเมื่อก้าวเข้ามาในห้องรับแขกและเห็นว่าสือหมิงฮุยกับโจวฉินก็อยู่ด้วย คิ้วของสืออวี๋ก็ขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา แล้วเดินตรงไปนั่งลงข้าง ๆ คุณย่าทันที“คุณย่าคะ”“อืม”คุณย่าสือตบหลังมือเธอเบา ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับซือเยี่ยนว่า “หมอซือมาแล้วเหรอ ทำไมถึงซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ รีบนั่งลงก่อนสิ”ซือเยี่ยนส่งของขวัญในมือให้ป้าอู๋ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณย่าครับ นี่เป็นพวกของบำรุงที่ผมซื้อมาฝาก ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอกครับ”“มีน้ำใจจริง ๆ”ทั้งหมดนั่ง

เมื่อเห็นเธอเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มใบหน้า ซ่งจื่ออินก็รู้สึกทั้งโกรธระคนปวดใจ“อาอวี๋ ทำไมแกถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้! ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ฉันได้ยินมาว่าซือเยี่ยนกอดแกเอาไว้แน่นเพื่อปกป้องแก ตอนนี้กว่าแกจะฟื้นขึ้นมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่แกกลับจะฝืนสังขารลงจากเตียงไปเมืองหลวงให้ได้ ถ้าอาการของแกทรุดหนักลงเพราะเรื่องนี้ การปกป้องของซือเยี่ยนก็จะไม่มีความหมายเลยนะ”สืออวี๋ทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอยังคงพยายามขยับร่างกายอย่างยากลำบากแววตาฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว ราวกับว่าหากไม่บรรลุเป้าหมาย เธอจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาดซ่งจื่ออินรีบกดตัวเธอไว้ พลางตะโกนด้วยความโมโห “สืออวี๋ แกเลิกบ้าสักทีได้ไหม! แกคิดว่าซือเยี่ยนจะอยากเห็นแกทรมานตัวเองแบบนี้หรือไง?!”ขอบตาของสืออวี๋แดงก่ำ หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมาจากหางตา “จื่ออิน ถ้าไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง ฉันคงไม่มีทางข่มตาพักรักษาตัวได้ลงหรอก ฉันต้องไปเห็นเขาให้ได้”นับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซือเยี่ยนเป็นตายร้ายดีอย่างไร หรือบาดเจ็บหนักหนาแค่ไหน แล้วจะให้เธอนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงอย่างสบายใจได้อย่างไรกัน?เพียงแ

“ค่ะ”ฮว่าหรูซวงส่งของขวัญให้พ่อบ้าน ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างกายคุณย่าซือ “ป้าซือ อย่าเศร้าโศกเสียใจไปเลยนะคะ ซือเยี่ยนจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ ไม่แน่อีกสักวันสองวันเขาก็คงฟื้นแล้ว”คุณย่าซือพยักหน้ารับ “อืม ขอบใจนะที่อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมฉัน”“ป้าซือพูดอะไรแบบนั้นคะ คนกันเองแท้ ๆ หนูกับซือเยี่ยนก็สนิทกันดีอยู่แล้ว การที่หนูมาเยี่ยมคุณป้าก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว”คุณย่าซือนั่งคุยกับฮว่าหรูซวงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรั้งตัวเธอให้อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนจะกลับไปพ่อบ้านเดินไปส่งฮว่าหรูซวงที่หน้าคฤหาสน์ เมื่อเห็นว่าสืออวี๋ยังคงยืนรออยู่ที่หน้าประตู เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา“คุณหนูสือ ตอนนี้คุณท่านกำลังโกรธจัด ถึงคุณจะเฝ้ารออยู่ตรงนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ สู้กลับไปก่อนดีกว่า รอให้คุณท่านอารมณ์เย็นลงกว่านี้แล้วค่อยมาใหม่เถอะครับ”“อีกอย่างพยากรณ์อากาศก็บอกว่าคืนนี้ฝนจะตกหนัก ผมได้ยินมาว่าตอนที่เกิดอุบัติเหตุคุณเองก็อยู่บนรถคันนั้นด้วย บาดเจ็บสาหัสไม่น้อย ถึงคุณจะอยากเจอคุณชายสามแค่ไหน แต่ก็ต้องห่วงสุขภาพตัวเองก่อนนะครับ”เมื่อสัมผัสได้ถึงความหวังดีของพ่อบ้าน

ไม่รู้เหมือนกันว่าสืออวี๋ไปทำยาเสน่ห์ท่าไหนใส่ซือเยี่ยนกับซือห่าวอวี่ ทั้งสองถึงได้หลงเธอกันหัวปักหัวปำขนาดนี้แววตาของซือห่าวอวี่ฉายแววเย็นชา เขาเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณย่า นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม ย่าไม่ต้องมาลำบากกังวลแทนหรอกครับ”พูดจบ ซือห่าวอวี่ก็กดตัดสายทันทีในช่วงหลายวันต่อมา ซือห่าวอวี่คอยไปรับสืออวี๋ที่โรงแรมเพื่อไปเยี่ยมซือเยี่ยนที่โรงพยาบาลอยู่ทุกวันทว่าผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว ซือเยี่ยนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลยทางด้านฮว่าหรูซวง พอรู้เรื่องที่ซือห่าวอวี่พาสืออวี๋ไปหาซือเยี่ยน เธอก็จงใจไปดักรอขวางทางทั้งคู่ไว้ที่หน้าห้องพักผู้ป่วย“ห่าวอวี่ นายลืมไปแล้วหรือไงว่าถ้าไม่ใช่เพราะสืออวี๋ ป่านนี้ซือเยี่ยนคงไม่ต้องมานอนไม่ได้สติอยู่ข้างในแบบนี้! นายกล้าดียังไงถึงพาตัวต้นเหตุที่ทำให้ซือเยี่ยนต้องตกอยู่ในสภาพนี้มาที่นี่ทุกวัน?!”ซือห่าวอวี่ทำสีหน้าเรียบเฉย “เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับพี่นะครับ พี่กับอาเล็กของผมก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดา พี่มีสิทธิ์อะไรมาตั้งคำถามกับผม?”“ฉันหวังดีกับอาของนายต่างหาก อีกอย่างเธอก็มาเป็นอาทิตย์แล้วซือเยี่ยนยังไม่ฟื้น ไ

ความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ภายในไม่อาจข่มกลั้นได้อีกต่อไป ซือหวยอันจ้องมองคุณย่าซือด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ทำไมถึงยังไม่ถึงตาผมเสียที?! ผมก็เป็นลูกแม่เหมือนกันนะ! ก่อนหน้านี้แค่ผมขาพิการ แม่ก็รีบส่งซือเยี่ยนเข้ามาเสียบแทนตำแหน่งผมทันที ตอนนี้เขานอนโคม่า ดีไม่ดีชาตินี้อาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้วด้วยซ้ำ แต่แม่ก็ยังคิดจะเก็บตำแหน่งนั้นไว้ให้เขาอีก!”“หลายปีมานี้ผมทุ่มเทไปตั้งเท่าไหร่ แต่แม่ไม่เคยเห็นค่าเลยสักนิด จนผมเริ่มสงสัยแล้วว่า ตกลงผมใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่หรือเปล่า!”คำพูดนั้นจุดไฟโทสะให้คุณย่าซือเช่นกัน “แกยังมีหน้ามาถามฉันคำนี้อีกเหรอ? ลำพังแค่แกฉวยโอกาสตอนน้องชายรถคว่ำนอนไม่ได้สติ แอบไปหย่ากับเฉียวหว่านอี๋โดยพลการฉันก็โมโหมากพอแล้ว แต่นี่หย่าปุ๊บแกก็รีบจดทะเบียนกับนังผู้หญิงคนนี้ทันที แกเอาหน้าตาของตระกูลเฉียวกับตระกูลซือไปไว้ที่ไหน?!”เรื่องที่ซือหวยอันแอบเลี้ยงดูหร่วนซินเอ๋อร์ไว้ข้างนอกตลอดหลายปีมานี้ ใช่ว่าคนตระกูลเฉียวจะไม่ระแคะระคายเพียงแต่เห็นแก่หน้าเฉียวหว่านอี๋ที่ยังครองสถานะสามีภรรยากับเขาอยู่ จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนไม่เอาเรื่องแต่ครั้งนี้เขากลับรีบหย่ากับเฉียวหว่านอี๋แล้วจ