Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 471 - Bab 480

“เสินหลี คุณก่อเรื่องพอหรือยัง?! พวกผมกำลังคุยงานกันอยู่นะ!”เมื่อเห็นท่าทางที่เหลียงหยวนโจวพยายามปกป้องสืออวี๋ ไฟโทสะในใจของเสินหลีก็ลุกโชนขึ้นทันที “คุยงานงั้นเหรอ?! คุยงานภาษาอะไรถึงมีกันแค่สองคน? เลขาของคุณหายหัวไปไหนหมด? ถ้าใครไม่รู้คงนึกว่าพวกคุณมาออกเดตกันซะมากกว่า!”สีหน้าของเหลียงหยวนโจวฉายแววรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด “ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ ตอนนี้รีบพาพวกนักข่าวที่คุณขนมาออกไปให้พ้นหน้าเดี๋ยวนี้ ถ้ามีข่าวลือเสียหายระหว่างผมกับสืออวี๋หลุดออกไปบนโลกโซเชียลแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”ท่าทีเย็นชาไร้เยื่อใยของเขาทำลายความรู้สึกของเสินหลีอย่างรุนแรง“เหลียงหยวนโจว คุณอย่าลืมสิว่าฉันกำลังท้องลูกของคุณอยู่นะ! ฉันโทรตามให้คุณกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน คุณบอกไม่ว่าง แต่พอเป็นเรื่องกินข้าวกับสืออวี๋ คุณกลับว่างซะงั้น ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณนะ คุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างหรือเปล่า?!”เหลียงหยวนโจวไม่สนใจเสียงโวยวายของเธอ สายตาเย็นยะเยือกตวัดไปมองกลุ่มนักข่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“นักข่าวจากเมืองเซินเดลี่ เเมืองเซินออบเซิร์ฟเวอร์ แล้วก็เมืองเซินไทม์ใช่ไหม? ผมให้เวลาพวกคุณหนึ่งนาที รีบไปให้พ้

สายตาที่เย็นชาของเขาทำให้ เสินหลีหวาดกลัวจนต้องยกมือขึ้นกุมท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว ความหวาดผวาบางอย่างผุดขึ้นในใจ“คะ... คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”“หมายความว่ายังไงคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ และนี่จะเป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายของผม!”เสินหลีมองตามแผ่นหลังที่แผ่กลิ่นอายความห่างเหินนั้นไป พลางขบเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาทว่าขณะที่กำลังจะก้าวเท้าตามไป เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อนเมื่อเห็นว่าเป็นเสินเจ๋อ เธอก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ยังกดรับสาย“มีอะไร?”“พี่ ผมยังอยากไปทำงานที่บริษัทพี่เขยอยู่นะ พี่ช่วยพูดเชียร์ผมกับพี่เขยหน่อยสิ! สัญญาเลยว่ารอบนี้ผมจะตั้งใจทำงานให้ดี!”ตั้งแต่เล็กจนโต เสินเจ๋อถูกเลี้ยงดูมาแบบไข่ในหิน อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยมีความเคารพยำเกรงในตัวเสินหลีเลยแม้แต่น้อย ดีแต่ชี้นิ้วสั่งให้เธอทำโน่นทำนี่สารพัด จะมีก็แต่ช่วงนี้ที่มีเรื่องต้องไหว้วาน ถึงยอมลดตัวลงมาเรียกเธอว่าพี่ทว่าเสินหลีกลับมองข้ามธาตุแท้เหล่านั้นไป เธอยังคงหลงคิดเข้าข้างตัวเองว่าในที่สุดคนในครอบครัวก็เห็นความสำคัญและเริ่มหันมารักเธอบ้างแล้วติดอยู่ก็แต่เรื่องฝ

เหลียงหยวนโจวหัวเราะแผ่วเบา "แล้วเหยวฮ่างจะทำยังไงครับ?""ก็ควบรวมกับเหลียงซื่อ ทำให้เป็นบริษัทลูก แล้วค่อยให้คนอื่นเข้ามาดูแลต่อ ส่วนแกก็แค่ช่วยพี่ชายบริหารเหลียงซื่อให้ดีก็พอ"เมื่อได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายถึงขีดสุดของเหลียงเจิ้งฉง รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงหยวนโจวก็ยังคงไม่จางหายไป"ความหมายของคุณคือ จะให้ผมทิ้งบริษัทตัวเอง แล้วไปบริหารบริษัทให้คนอื่น แถมยังต้องยกบริษัทที่อุตส่าห์ก่อตั้งมาด้วยความยากลำบากให้เหลียงอวิ๋นเซินฟรี ๆ โดยไม่ได้เงินสักแดงงั้นเหรอครับ?"ช่างวางหมากได้ร้ายกาจจริง ๆน่าเสียดายที่เขาไม่ใช่คนโง่ จึงทำเรื่องเช่นการเสียสละโดยไม่หวังผลตอบแทนพรรค์นั้นไม่ลงเหลียงเจิ้งฉงพลันขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววไม่พอใจวูบไหว "ฉันทำแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับแกนะ บริษัทแกตอนนี้เหมือนไปได้สวยก็จริง แต่ทำธุรกิจเทคโนโลยีมันผลาญเงินเยอะ แถมผลตอบแทนก็ต่ำ วิจัยชิปตัวหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไหร่ แกน่าจะรู้ดีกว่าฉัน สู้เหลียงซื่อทำธุรกิจภาคการผลิตที่มั่นคงกว่าไม่ได้หรอก""งั้นถ้าจะให้ผมไปช่วยเหลียงอวิ๋นเซินที่เหลียงซื่อ ไม่ทราบว่าเตรียมหุ้นของเหลียงซื่อไว้ให้ผมเท่าไหร่ล่ะครับ?""ถ้าแกทำได้ดี เดี๋ยว

เหลียงหยวนโจวหันไปมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "จีนใหม่สถาปนามาตั้งนานแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังมีเศษเดนศักดินาแบบคุณหลงเหลืออยู่อีก? ผมไม่ใช่คนตระกูลเหลียง แล้วเธอจะมาเป็นแม่ผมได้ไง?"แม้แต่เหลียงเจิ้งฉงที่เป็นพ่อบังเกิดเกล้าเขายังไม่คิดจะนับญาติด้วย นับประสาอะไรกับฉวี่ถิงซึ่งเป็นคนนอกไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาแม้แต่น้อย"แก!"เหลียงเจิ้งฉงง้างมือขึ้นหมายจะตบเขา แต่กลับถูกเหลียงหยวนโจวคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน"ประธานเหลียง คุณไม่เคยเลี้ยงดูผมแม้แต่วันเดียว คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผม"ถึงอย่างไรเรื่องที่เขาอยากรู้ก็ได้หลอกถามจากเหลียงเจิ้งฉงมาหมดแล้ว เขาจึงไม่อยากอยู่เล่นละครตบตากับคนพวกนี้อีกเหลียงหยวนโจวสะบัดมือเหลียงเจิ้งฉงออก ก่อนหันกายเดินตรงไปที่ประตู"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงเกรี้ยวกราดของเหลียงเจิ้งฉงดังไล่หลังมา "ถ้าแกก้าวออกจากประตูนี้ไป ก็อย่ามาโทษที่ฉันไม่นับแกเป็นลูกแล้วกัน!"เหลียงหยวนโจวหันกลับไปมองเขา พร้อมถามด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "คุณเองก็ไม่เคยนับผมเป็นลูกอยู่แล้วนี่ จริงไหมครับ?"ตั้งแต่เล็กจนโต ด้วยความที่เขาเป็นลูกนอกสมรสของเหลียงเจิ้งฉง จึงไม่รู้ว่าต้องทน

"เมื่อไหร่ลูกจะพาแฟนมาบ้านสักที รีบแต่งงานแต่งการไปซะ แม่จะได้หมดห่วง"เหลียงอวิ๋นเซินหลุบตาลง อารมณ์คลุมเครือทอประกายในดวงตา "ยังไม่เจอคนที่เหมาะสมน่ะครับ""บรรดาคู่ดูตัวที่แม่แนะนำให้ก่อนหน้านี้ ลูกก็ปฏิเสธไปหมด ไม่ว่าจะหน้าตาสะสวยหรือชาติตระกูลดีแค่ไหน แม่ก็หามาแนะนำให้แล้ว แต่ลูกก็ไม่ถูกใจสักคน ไหนบอกแม่ซิว่าลูกชอบแบบไหน แม่จะได้บอกให้พวกเขาไปหาตามที่ลูกต้องการ"เรื่องการแต่งงานของเหลียงอวิ๋นเซิน ทำเอาเธอเครียดจนผมแทบหงอกหมดศีรษะแล้วขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงต้องลงมาจัดการหาคู่ให้เหลียงอวิ๋นเซินด้วยตัวเองเสียแล้วเหลียงอวิ๋นเซินยังคงหลุบตาต่ำ "แม่ครับ เรื่องนี้แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมรู้ตัวดีน่า""พูดทีไรก็บอกว่ารู้ตัวดีทุกที แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานสักทีฮะ?"เหลียงอวิ๋นเซิน: "..."เมื่อเห็นเขาเงียบไป ฉวี่ถิงจึงพูดต่อ "ถึงแม่จะไม่ชอบหน้าแฟนคนปัจจุบันของเหลียงหยวนโจวเท่าไหร่ แต่ฝ่ายนั้นเขาก็ท้องแล้วนะ"นัยน์ตาของเหลียงอวิ๋นเซินฉายแววเย็นชา "อย่าเอาผมไปเทียบกับมันเลยครับ"สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดก็คือเหลียงหยวนโจว การมีอยู่ของอีกฝ่ายคอยย้ำเตือนเขาเสมอว่า เขาไม่ใช่ลูกชา