Semua Bab เล่ห์ร้าย กับดักรัก: Bab 31 - Bab 40

แล้วชายหนุ่มก็ลากดาราสาวมาทางด้านหลังของบ้านไม้หลังน้อย เขาพาเธอมาที่ลำธารซึ่งละแวกนี้มีโขดหินน้อยใหญ่ช่วยบดบังสายตาจากภายนอกได้ดีนัก เขาบังคับถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดแล้วเขาก็ถอดของเขาออกบ้าง จากนั้นก็พาเธอเดินลงไปในลำธารที่มีน้ำสูงระดับราวนมของเธอ เมื่อถึงก้อนหินก้อนใหญ่เขาก็ผลักเธอไปจนหลังบอบบางชิดกับโขดหินเย็นจัด ชายหนุ่มไม่รอช้า จับเธอฟัดจูบอย่างรุนแรงเร่าร้อน เธอไม่ดิ้นรนขัดขืนเลยสักนิดเพราะรู้ดีว่าต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็เสียแรงเปล่า เธอสู้เขาไม่ได้อยู่ดี สู้สมยอมและทำให้เขาพึงพอใจ บางทีห้าวันนี้เขาอาจจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระเลยก็ได้ สองร่างกอดจูบลูบคลำกันอย่างเร่าร้อน ชายหนุ่มสอดนิ้วแกร่งเข้าไปในช่องทางคับแคบ ที่ตอนนี้มีหยาดน้ำหวานไหลมาชโลมนิ้วของเขาจนเปียกเยิ้ม “หึ คุณนี่ร่านจริงๆนะ คุณดารา ดี แสดงความร่านของคุณออกมาเยอะๆ ถ้าผมพอใจ ผมปล่อยคุณแน่” ว่าแล้วก็ชักนิ้วออกจากช่องทางนั้น พลันผลักดันตัวตนแข็งขึงที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยมาร่วมเดือนเข้าสู่ช่องทางคับแน่นอย่างรุนแรง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ทุกอย่างในบ้านที่ระเกะระกะก็กลับเข้าสู่สภาพเดิมเหมือนตอนก่อนที่จะมีสงครามสวาทระหว่างเขากับเธอเกิดขึ้น ผ้าปูที่นอนผืนเก่าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำรักเกรอะกรังถูกผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องนอนชุดใหม่ หญิงสาวตกใจที่รู้ว่ามีคนมารู้มาเห็นร่องรอยอารยธรรมจากเรื่องน่าอายที่เธอกับเขาได้ทำกันไว้อย่างดุเดือดเลือดพล่าน “นี่นายให้คนเข้ามาเก็บห้องหรอ” “ใช่ ทำไมหรอ” “คนบ้า นี่นายไม่รู้จักอายหรือไง ผ้าปูมันยับยู่ยี่แล้วก็เปื้อนขนาดนั้น ยังให้คนอื่นมาเก็บไปซักให้อีก เขาก็รู้หมดสิว่าเราทำอะไรกัน ไอ้บ้า” “แม่คุณ ผมพาคุณมาอยู่ด้วยกันสองต่อสองทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ เขาคงคิดว่ามานอนจับมือสวดชินบัญชรย้อนหลังกันมั้ง” “ถึงรู้ แต่ก็ไม่เท่าเห็นนี่ ตอนนี้เขาเห็นคราบนั่นหมดแล้ว โอ๊ย ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว” “หน้าสวยๆของคุณ ก็เอาไว้ที่เดิมสิครับ ถ้ามันไม่อยู่ที่เดิม ตอนผมโยกอยู่บนตัวคุณแล้วไม่ได้เห็นคุณทำหน้าเสียว ผมหมดอารมณ์แย่”

“น้ำผึ้ง เอาแฟ้มผลประกอบการไตรมาสแรกเข้ามาให้ผมที่ห้องด้วยครับ แล้วเอาโน้ตบุ๊คคุณเข้ามาช่วยผมทำรายงานข้างในที” “ค่ะ ท่านประธาน” หญิงสาวย่นจมูกใส่โทรศัพท์เล็กน้อย วันนี้เขาเรียกเธอใช้งานเดินเข้าเดินออกทั้งวัน บางครั้งเข้าไปก็ไม่เห็นได้ใช้งานอะไร นี่ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว เพิ่งจะนึกได้ว่ามีงานจะใช้เธอเหรอ” วิลาวรรณช่วยเพชรน้ำผึ้งหอบข้าวของเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานมาดขรึม “เออ คุณวิครับ ตอนนี้เลิกงานแล้วคุณกลับได้เลยนะ ผมไม่มีอะไรเรียกใช้คุณแล้ว งานนี้เดี๋ยวให้คุณน้ำผึ้งอยู่ช่วยผมก็พอ” “ค่ะ ท่านประธาน” เมื่อคล้อยหลังวิลาวรรณ ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อก็เดินไปล็อกประตูห้องทำงาน แล้วเดินกลับมานั่งประจำที่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ในทันที “ที่รัก คุณมานี่หน่อยสิครับ” ท่านประธานหนุ่มเรียกให้เลขาสาวเดินไปหาที่ข้างๆเก้าอี้ตนเอง เมื่อเธอเดินไปหยุดยืนข้างเขา ก็คว้าข้อมือเล็กของเธอดึงให้ร่างบางถลาขึ

“อื้ม คุณไฟ ทำอะไรคะ” เลขาสาวแสนสวยที่ร่างกายมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของท่านประธานหนุ่มปกปิดอยู่ เธอร้องถามเขาเสียงสั่นพร่าทันทีเมื่อร่างใหญ่ที่ยืนโอบกอดแนบชิดอยู่ด้านหลังเธอนั้น ใช้มือซุกซนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งแล้วสอดแทรกมือร้อนเข้ามาเคล้นคลึงหน้าอกอวบของเธอ ไม่มีเสียงตอบรับจากท่านประธานหนุ่มรูปหล่อ มีเพียงภาษากายเท่านั้นที่เธอพอจะเดาได้ว่าเขาต้องการอะไร และจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ร่างสูงใหญ่ที่สวมเพียงกางเกงนอนขายาวเอวยืด ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อ บดเบียดท่อนล่างที่ตื่นตัวแข็งเกร็งให้เสียดสีกับบั้นท้ายงอนงามของเธอแทนคำตอบที่เธอถามเมื่อครู่ “นี่มันระเบียงนะคะ น้ำผึ้งกลัวคนเห็น” “อื้ม มืดจะตายที่รัก ไม่มีใครเห็นเราหรอกครับ เรายังมองไม่เห็นบ้านข้างๆเลย” บ้านน้อยเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาอย่างดี ปลูกลดหลั่นตามแนวเขา หันหน้าเข้าหาไร่ชาโดยที่แต่ละบ้านจะไม่มีใครมองเห็นบ้านข้างเคียงเลย พูดจบก็ขบเม้มติ่งหูน้อยของเธอแ

มือบางสั่นเทากำแท่งตรวจการตั้งครรภ์ที่มีผลการตรวจขึ้นขีดสีแดงสองขีดแน่น อีกมือที่ว่างก็ลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบอย่างอ่อนโยน เพชรน้ำผึ้งรู้สึกตัวว่าร่างกายผิดปกติมาหลายวันแล้ว ในทุกเช้าเธอจะต้องตื่นขึ้นมาอาเจียนจนแทบหมดแรงจนอัคคีตกใจจะพาไปหาหมอมาหลายวัน แต่เธอก็บ่ายเบี่ยงเขาบอกว่าเธอเป็นโรคกระเพาะอาหารเรื้อรังมานานแล้ว หมอให้ยามากินและเธอต้องกินให้ครบก่อนอาการถึงจะค่อยๆดีขึ้น อัคคีถึงได้ค่อยเบาใจและคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ ที่เพชรน้ำผึ้งไม่ยอมให้เขาพาไปหาหมอเพราะเธอรู้สึกกลัวและสับสน ถ้าหากเธอเกิดท้องขึ้นมาจริงๆ แล้วเขาจะดีใจหรือเสียใจ เขาจริงจังกับเธอแค่ไหน ถึงขั้นที่จะแต่งงานมีลูกและสร้างครอบครัวไปด้วยกันไหม เธอกลัวว่าชีวิตรักจะเป็นเหมือนกับแม่ของเธอ ที่ต้องเสียใจปางตายเพราะผู้ชายที่เรารักที่สุด แต่ถ้าหากเขาไม่ได้ดีใจที่จะมีลูกกับเธอแล้วบังคับให้เธอทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เธอจะทำใจได้ยังไง แน่นอนเธอไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ แต่เธอคงหัวใจแตกสลายที่คนที่เธอรักจนยอมพลีกายให้เขาจะใจร้ายใจดำกับเธอและลูกขนาดนี้ ไม่มีอะไรการันตีหัวใจที่บอบบางของเธอได้เลยว่