All Chapters of ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 50 “ก็รีบไปหา perfumer ไง ฉันจะไม่ยอมนอนกับคนที่คิดจะทำอะไรๆ กับฉันทุกลมหายใจเข้าออกแบบคุณหรอก ฉันไม่ไว้ใจ” ไม่ใช่แค่ไม่ไว้ใจเขา แต่ไม่ไว้ใจตัวเองด้วย ก็เมื่อคืนที่โซฟา เธอยังปล่อยให้เขาทำอะไรๆ จนเกือบจะ…โชคดีที่หนังผีเข้ามาจังหวะซะก่อน ไม่อย่างนั้นเธอก็แทบไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะจบลงตรงไหน “เอาเป็นว่าเราจะไปหา perfumer กัน เพื่อตัวคุณเอง แล้วก็เพื่อความปลอดภัยของฉันด้วย” พูดจบเธอก็เดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เขาได้แต่ยืนกัดฟันกรอดอยู่ตรงนั้น ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็นั่งอยู่บนรถด้วยกัน ในขณะที่ขับรถหน้าตูม เธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ดูกระวนกระวายกับชุดที่ใส่ “ให้ตายสิ! วันนี้วันหยุดของคุณ แทนที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเต็มที่ แต่คุณกลับให้ผมพาไปหา perfumer อะไรนั่น แล้วชุดนี่ก็เหมือนกัน มันควรเป็นผมสิที่มีสิทธิ์ดู แต่คุณกลับใส่มันออกมาให้ใครต่อใครก็ไม่รู้ดูเต็มไปหมด คุณกำลังทำให้ผมหงุดหงิดมากพริมรตา” นอกจากจะหงุดหงิดเรื่อง perfumer อะไรนั่นแล้ว เขายังต้องมาหงุดหงิดเรื่องเดรสสั้นสีหวานที่เธอใส่อยู่นี่อีก ยอมรับว่าเห็นทีแรกเขาพอใจมาก เพราะมันขับให

บทที่ 52 ทันทีที่กลับมาถึงคอนโด เขาก็จับมือเธอแล้วก็เดินดุ่มๆ ขึ้นลิฟต์โดยไม่พูดไม่จา โดยเฉพาะสีหน้าบูดบึ้งของเขามันทำเอาเธอถึงกับต้องเงียบตาม ยอมให้เอีกฝ่ายจับจูงได้ตามอำเภอใจ กระทั่งพอเข้ามาในห้องได้ เขาก็กึ่งลากกึ่งจูงให้เธอไปนั่งด้วยกันที่โซฟา “อุ๊ย! ทำอะไรของคุณเนี่ยพ่อเลี้ยง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณพิมาย” เธอโวยวายพร้อมกับปัดป้อง เมื่อจู่ๆ พ่อคุณก็โถมตัวเข้าหาแล้วก็จูบเธอไปทั่วทั้งตัวโดยไม่พูดไม่จา “ผมก็จะลบลอยไอ้พ่อค้าชีกอนั่นไง ตรงไหนที่คุณถูกมันสัมผัส ผมจะลบมันให้หมด” เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบ ก่อนจะก้มลงไปซุกไซร้ใบหน้าตามเนื้อตัวเธออีกครั้ง เอ่อ…แต่เดี๋ยวนะเท่าที่จำได้ perfumer อะไรนั่นก็สัมผัสแค่ที่มือเธอนี่นา แล้วไอ้ที่เขากำลังลบอยู่ตอนนี้มันคืออะไร อา…! น่าจะไม่ใช่การลบ แต่น่าจะเป็นการตีตราจองซะมากกว่า “อื้อ! แต่นี่มันมากไป ฉันไม่ได้…อื้อ!” เธอพยายามปัดป้องพร้อมกับปฏิเสธ แต่ก็ถูกเขาปิดปากด้วยริมฝีปากที่ประทับลงมา อีกทั้งมือสองข้างก็ยังถูกเขาตรึงเอาไว้กับพนักโซฟาอีก จากที่คิดจะปัดป้องก็ทำได้เพียงส่งเสียงครางในลำคอ “ที่คุณถามว่

บทที่ 54 “ไม่! ได้โปรด” เหมือนความกระดากจะยังไม่หมดไปซะทีเดียว การกระทำของเขาจึงเป็นเรื่องน่าอายและไม่สมควรสำหรับเธอ แต่ยิ่งเธอห้ามก็เหมือนยิ่งยุให้เขาเร่งจังหวะตวัดลิ้นรัวเร็วสลับกับดูดเม้มรุนแรงยิ่งกว่าเดิม “……………..” เธอส่งเสียงครางระงมฟังแทบไม่ได้ศัพท์ เมื่อเขายังคงโรมรันตรงนั้นของเธอไม่หยุดหย่อน อีกทั้งความกระสันเสียวระรอกแล้วระรอกเล่าที่จู่โจมก็ทำให้เธอลืมสิ้นแทบทุกอย่าง รับรู้เพียงแค่สัมผัสสวาทที่เขาเพียรมอบให้ ความเหนียมอายคืออะไรตอนนี้เธอไม่สน รู้แค่ว่าถ้าเขาหยุด เธออาจต้องขาดใจตาย สองมือที่เคยวางไว้ข้างตัวก็เลื่อนมาจับที่ท้ายทอยพร้อมกดให้หน้าเขาแนบลงมาอีก ซึ่งเขาเองก็ดูเหมือนจะชอบใจที่เห็นเธอตกอยู่ใต้อำนาจราคะที่พยายามปรนเปรอให้ แต่นี่แค่เริ่มต้น เพราะประสบการณ์อันหวานล้ำและเต็มไปด้วยความหฤหรรษ์กำลังจะเริ่มขึ้น “ใจเย็นคนสวย อีกเดี๋ยวคุณจะต้องเสียวมากกว่านี้” เขาผละถอยออกมาเพื่อจัดการเสื้อผ้าเกะกะของตัวเอง กระทั่งอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าดุจเดียวกัน แต่ที่ไม่เหมือนกันคงจะเป็นความมหึมาของกระบอกไฟฉายอันใหญ่ที่เธอเคยสัมผัสมันมาแล้ว และวันนี้มันก็ช่าง

บทที่ 56 “เฮ้ย! สายแล้ว ทำไมคุณไม่ปลุกฉันเนี่ย” เธอลุกขึ้นหันรีหันขวางด้วยความลนลานโดยที่ยังไม่รู้ตัว ทำเอาคนที่นั่งดูอยู่นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับทันที “จำได้ว่าเมื่อกี้คุณเพิ่งโวยวายที่ผมปลุกคุณ” เขายังคงยิ้มกริ่มขณะมองสำรวจไปทั่วทั้งเนื้อตัวของเธอ “ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันนอนไม่พอจนหงุดหงิดไปหมด เพราะคุณนั่นแหละ เพราะคุณคนเดียว ทำฉันไปทำงานสายเลยเห็นไหมเนี่ย โอ๊ย! แล้วฉันจะไปทันไหมเนี่ย” เธอบ่นงึมงำพลางเดินไปเดินมา โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังกลายเป็นอาหารตาให้พ่อเสือกลัดมัน แล้วพ่อเสือตัวนี้ก็อยากจะจับเนื้อสมันตรงหน้าทอดกลืนลงท้องเต็มทีแล้วเหมือนกัน “ไม่ทันก็ให้เขาไล่ออกไปเลยสิ ผมจะได้อยู่กับคุณทั้งวันทั้งคืน” เขาว่าพลางมองเธอตาเชื่อม และสายตาเขาที่ไม่ได้จับจ้องอยู่ที่หน้าก็ทำให้เธอเริ่มเอะใจ กระทั่งก้มมองตัวเอง “กรี๊ด…! คนบ้า คนเลว คุณมันลามกที่สุดเลย” เธอโวยลั่น ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงเขาตะโกนไล่หลังมาอีก “ให้ผมช่วยอาบไหม” คนมีน้ำใจมายืนรออยู่หน้าประตู ด้วยหวังลึกๆ ว่าเธอจะยอมรับน้ำใจ แ

บทที่ 58 “ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดปล่อยลูกผมไปเถอะ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้กับใครอีก ผมรู้แล้ว เข้าใจแล้วว่าหนูพรีมรู้สึกยังไง ให้โอกาสผมเถอะ แล้วผมก็จะไม่ทำอีก” เสี่ยมาโนชที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมเลือดกลบปาก หันมาขอร้องพ่อเลี้ยงหนุ่มอย่างคนหมดสภาพ ไม่เหลือแม้กระทั่งความโอหังอีกต่อไป “งั้นมึงจงจำความรู้สึกตอนนี้เอาไว้ให้ดี เพราะถ้ามีคราวหน้า กูจะไม่ใช่แค่ขู่ แต่กูจะทำให้มึงจำไปจนวันตาย มึงก็เห็นแล้วว่าคนอย่างกูทำอะไรได้บ้าง แล้วก็ได้มากกว่าที่มึงคิดมากแค่ไหน เอามันไปส่งที่เดิม” พูดจบเขาก็หันไปสั่งคนของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่เสี่ยนั่นจะถูกหิ้วปีกออกไป พ่อเลี้ยงหนุ่มก็พูดขึ้นมาอีก“ฉันต้องการให้แกเลิกส่งเสียเลี้ยงดูสองแม่ลูกนั่นซะ ตัดท่อน้ำเลี้ยงทั้งหมดที่แกเคยให้ อะไรที่เรียกคืนได้ ก็เอามันคืนไปให้หมด ทำได้รึเปล่า” นี่ไม่ใช่คำถาม เมื่อน้ำเสียงนั้นมันช่างคาดคั้น อีกทั้งสายตาคมกริบก็ราวกับจะแผดเผาคนที่คิดจะขัดใจ “ได้ๆๆ ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด” เสี่ยมาโนชรีบตอบรับโดยไม่เสียเวลาคิด ก่อนจะถูกลากออกไปในเวลาต่อมา “ฉิบ…! แล้ว” หลังจากที่เสี่ยนั่นถูกลากออกไป เ