All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 161 - Chapter 170

SHANE “Alam mo ba kung nasaan si Audrey?” tanong ko ulit.Umiling si Agnes, umiiyak na. “Hindi ko alam lahat… pero may alam ako sa isang lugar…”Naningkit ang mata ko.“Speak.”“May… may lumang warehouse kami sa may coastal area…” mahinang sabi niya. “Do’n kami madalas magtagpo ng mga tauhan namin.”Napahigpit ang panga ko habang pinapakinggan siya. Hindi ko siya pinutol, hinayaan ko siyang magsalita hanggang sa matapos niya, pero sa loob ko unti-unti nang bumubuo ang desisyon na hindi ko na siya bibitawan hangga’t hindi ko nakikita si Audrey.Humakbang ako palapit sa kanya, mabigat ang bawat galaw ko. Tinitigan ko siya nang diretso, yung klase ng tingin na alam kong nagpapakita na wala na akong pasensya.“Hindi kita pakakawalan,” sabi ko, malamig pero malinaw ang boses ko.Nanlaki ang mata niya. “P-please… Shane… wala na akong alam, sinagot ko na lahat—”Umiling ako agad, pinutol siya. “Hindi pa tapos.”Lumapit pa ako ng kaunti hanggang halos magkalapit na ang mukha namin. “You’re s

AUDREYNakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang pilit kinakalma ang sarili ko. Ilang araw na rin akong nandito sa kwarto na ‘to, at kahit sinasabi nilang safe ako, hindi pa rin nawawala yung pakiramdam na parang may mali. Parang may kulang. Parang may paparating na hindi maganda.Dahan-dahan kong hinimas ang tiyan ko, ramdam ko yung buhay na dala ko. Kahit papaano, doon ako kumakapit.“Baby…” bulong ko, “Siguro ngayon… nagsisimula na ang kasal ng daddy mo.”Napapikit ako sandali, iniisip si Shane. Kung nasaan siya ngayon, kung ano ang iniisip niya, kung okay ba siya.“Pero peke lang naman ‘yon,” dagdag ko, pilit ngumiti. “Drama lang ‘yon para mahuli si Miranda.”Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin nawawala yung bigat sa dibdib ko.“Sana lang hindi siya masaktan,” bulong ko ulit. “Sana matapos na ‘to… sana makulong na si Miranda.”Ilang segundo akong natahimik, nakahawak pa rin sa tiyan ko, parang doon ako humihingi ng lakas. Pero habang tumatagal, mas lalo akong kinaka

AUDREYHindi pa ako nakakarecover sa sinabi niya nang ngumisi ulit si Miranda sa screen, parang lalo pa siyang nasisiyahan sa itsura ko. Kita ko sa mga mata niya na wala na talaga siyang balak umatras—na para sa kanya, tapos na ang laban.“Well, ngayon na kasal na kami ni Shane… wala ka nang silbi.”Parang may kumurot sa puso ko. Hindi ako agad nakapagsalita. Tinitigan ko lang siya, pilit hinahanap kung may natitira pa bang kahit konting awa sa kanya.Pero wala. Wala akong makita kundi puro galit, inggit, at isang klase ng kasiyahan na nakakatakot.“So,” dagdag niya, sabay sandig sa upuan niya, “I’ll just enjoy watching you die.”Doon na tuluyang bumigay ang luha ko.“Miranda… Kapag may nangyari sa akin… hindi kita titigilan.”Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin ‘yon. Siguro dahil wala na akong ibang pwedeng panghawakan kundi galit at desperasyon.“Hindi ka magiging masaya,” dagdag ko, pilit pinupunasan ang luha ko. “I swear… kahit anong mangyari, babalik at

MIRANDAHindi ko alam kung bakit parang ang bigat ng hangin sa paligid ko ngayong gabi, pero hindi ito yung klaseng bigat na nakakababa ng loob ko. Mas katulad ito ng inis, ng pagka-bored, ng frustration na hindi ko maintindihan kung bakit ang daming tao sa paligid ko ang biglang nagiging pabigat sa mga plano ko.Huminga ako nang malalim habang nakaupo sa malawak na sofa ng penthouse ko, naka-cross ang legs ko habang hawak ko ang wine glass na halos hindi ko naman iniinom. Tahimik ang buong lugar, pero ang isip ko… ang isip ko ay puno ng ingay.My mother is gone.Dinukot siya ng mga tauhan ni Shane, at alam ko iyon dahil hindi sila marunong magtago. Alam ko ang galaw nila, alam ko ang paraan nila ng pag-operate. At honestly? Hindi ko na rin sinubukang habulin o iligtas pa siya. Hindi dahil hindi ko kaya, but because I simply don’t care enough to waste my time.At ang ama ko naman… well, that’s another story.Dinukot naman siya nina Brad, and I already know what that means. Dadalhin si

AGNESMalamig ang sementong hinihigaan ko, pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng dibdib ko. Hindi ko na alam kung ilang araw na akong nandito, nakatali, halos hindi makagalaw, at bawat paghinga ko parang may bumabara sa lalamunan ko. Hindi ito yung klase ng takot na panandalian lang—ito yung unti-unting pumapatay sa’yo habang gising ka.Hindi ko akalain na aabot kami sa ganito. Akala ko kontrolado namin ang lahat. Akala ko matalino si Miranda… na kaya niyang laruin si Shane, na kaya niyang itulak si Audrey palabas ng buhay niya nang walang kapalit.Pero ngayon, habang nakahiga ako dito, halos hindi makagalaw, doon ko lang na-realize na mali kami. Hindi ito laro. Hindi ito simpleng plano na pwede mong i-reset kapag pumalya.Buhay na ng tao ang nakataya. At mukhang… kaluluwa ko rin.Napapikit ako sandali, pilit inaalala kung saan kami nagkamali. Siguro noong una pa lang, noong hinayaan kong lumaki ang galit ni Miranda. Noong kinampihan ko siya kahit alam kong mali na. Noong tinurua