All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 151 - Chapter 160

202 Chapters

Secret Recipe

BRADHalos tumalon ang puso ko sa kaba habang hawak ko yung sako na puno ng ipis at kung ano pang mga nahuli namin kagabi. Katabi ko sina Kiko at Leo, parehong kabado rin ang itsura. Hindi kami halos makagalaw nang marinig namin ang sigaw ni Manang Karen mula sa likod.“Aray! Ano ‘yon?!” sigaw niya.Nagkatinginan kaming tatlo. Pakiramdam ko, doon na matatapos ang lahat.“Pare… patay,” bulong ni Kiko, halos hindi na gumagalaw.“Shhh,” sagot ko agad. “Huwag kang kikibo.”Mahigpit kong hinawakan yung sako at mabilis ko itong itinulak sa ilalim ng mesa. Si Leo naman, nagkunwari agad na may hinahanap sa counter. Si Kiko, kunwari nag-aayos ng mga gulay kahit halatang wala sa ayos ang galaw niya.Lumapit si Manang Karen sa pwesto namin. Halos hindi ako makahinga habang nakatingin ako sa kanya.“Bakit parang may gumalaw dito?” tanong niya habang nakasilip sa paligid.Napilitan akong ngumiti kahit kabado.“Wala po, Manang,” sabi ko. “Baka daga lang po.”Napaatras siya agad. “Ay naku, wag naman

Different Flavor

Manang KarenHindi pa rin ako mapakali simula nang makita ko ‘yung sako sa kusina. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag, pero may kakaiba talaga. Hindi lang basta kakaiba… parang may mali. Habang naglilinis ako kanina, napansin ko ‘yung sako na bahagyang nakausli sa ilalim ng mesa. Noong una, hindi ko pinansin kasi akala ko mga gulay lang o anumang mga abubot. Pero nang bahagya itong gumalaw, doon na ako kinabahan.Lumapit ako nang dahan-dahan, tinitignan kung may makakakita ba sa akin. Nang sigurado akong wala, bahagya kong binuksan ang sako. Halos mapaatras ako sa nakita ko. Mga ipis, mga daga, at kung anu-ano pang insekto na yung iba ay patay na ang laman nito. Hindi ko maintindihan kung bakit may ganun sa kusina. Hindi ‘yon normal, lalo na sa bahay na ito kung saan sobrang linis at maayos ang lahat.Simula noon, hindi na nawala sa isip ko sina Brad, Kiko, at Leo. Sila ang madalas nasa kusina, sila ang nagluluto para kina Ma’am Miranda. Hindi ko sila masyadong kilala, pero mula

The Fake Wedding

ShaneNakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang suot kong coat. Tahimik ang buong kwarto pero ang isip ko, sobrang gulo. Ilang araw ko rin inihanda ‘to. Lahat ng detalye, bawat galaw, bawat sasabihin ko kay Miranda—kailangan tama. Isang mali lang, puwedeng masira ang lahat.Huminga ako nang malalim at sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko. Hindi ito totoong kasal. Peke lang ito. Pero kahit alam ko ‘yon, hindi ko maiwasan makaramdam ng bigat sa dibdib ko.Biglang bumukas ang pinto.Paglingon ko, nakita ko si Audrey. Kita sa mukha niya ang pag-aalala. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, parang nagdadalawang-isip pa kung ano ang sasabihin.“Aalis ka na?” tanong niya, mahina ang boses.Tumango ako at ngumiti nang konti. “Everything’s ready.”Lumapit siya at niyakap ako. Hindi ko na pinigilan ang sarili ko, agad ko rin siyang niyakap nang mahigpit. Ramdam ko yung bahagyang panginginig niya, naramdaman kung gaano siya kinakabahan.“Shane…” bulong niya. “Are you sure about this?

Official Mrs. Lincoln

MIRANDANakatayo ako sa harap ng salamin, tinitignan ang sarili ko mula ulo hanggang paa. This is it. Ito na ‘yung araw na matagal kong hinintay. Sa wakas, magiging Mrs. Lincoln na ako.Ngumiti ako sa sarili ko, pero may konting kaba sa dibdib ko. Hindi ko ma-explain kung bakit. Siguro dahil sa bilis ng mga pangyayari. Pero pinilit kong alisin ‘yon sa isip ko. This is my moment. Wala nang makakasira pa nito.Biglang bumukas ang pinto nang malakas. Napalingon ako agad at napasimangot. Pumasok sina Mama at Papa, pareho silang hingal na hingal, parang hinahabol.“What happened?” tanong ko.Lumapit si Mama sa akin, halatang tense. “Miranda, we have a problem. Ito na nga ba ang sinasabi ko.”Napakunot ang noo ko. “What do you mean? Anong problem?”Nagkatinginan sila ni Papa bago ito sumagot. “Nagawa naming bayaran ang isa sa mga tauhan ni Shane,” sabi niya, “At may nalaman kami.”Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. “Ano ‘yon?”“Fake ang kasal na ‘to,” diretso niyang sabi.Parang biglang n

The Broken Groom

SHANENanginginig ang kamay ko habang hawak ko ang ballpen. Nakatingin ako sa papel sa harap ko, pero hindi ko mabasa nang maayos ang mga nakasulat. Parang naghalo-halo ang lahat.Paanong nangyari ‘to?Paanong nakuha nila si Audrey?Paanong nalaman ni Miranda na fake ang kasal na ‘to?At higit sa lahat… nasaan sina Kevin at Andrea? Sila ang dapat na nagbabantay kay Audrey ngayon. Hindi sila basta-basta papayag na may makalapit doon. Kilala ko sila. Loyal sila sa akin.So anong nangyari?Napapikit ako sandali, pilit inaayos ang isip ko. Hindi puwedeng mawala ako sa focus ngayon.“Come on, Shane,” boses ni Miranda ang pumutol sa iniisip ko. Malamig ang tono niya pero may halong panunukso. “Sign it. The clock is ticking.”Napatingin ako sa kanya. Nakangiti siya, parang may tinatagong saya na hindi ko maintindihan. Parang sigurado siya na wala akong magagawa.At tama siya.“Miranda…” mahina kong sabi, pilit kinokontrol ang galit ko. “If you’re lying—”“Do I look like I’m lying?” mabilis n

Richest Woman

MIRANDAHindi ko na mapigilan ang ngiti ko habang nakatayo ako sa gitna ng venue na kanina lang ay parang laban ng buhay at kamatayan. Ngayon, pakiramdam ko ako na ang nasa tuktok ng mundo.Hindi lang ito kasal. Ito ang pinakamagandang deal ng buhay ko.Naging asawa ko si Shane Lincoln, ang lalaking matagal ko nang gusto. At hindi lang ‘yon… nasa kamay ko na rin ang lahat ng kailangan ko para tuluyang kontrolin ang buhay niya.Wala na si Audrey.Wala na rin ang kaso.Wala na ang banta.Ako na ang nanalo.Ako na ang richest woman sa mundong ‘to—hindi lang sa pera, kundi sa kapangyarihan.Nakita ko si Shane na halos mapaluhod na sa harap ko. Kita ko sa mata niya ang desperation, ang takot, at ang galit na pilit niyang pinipigilan.“Miranda…” sabi niya, paos na ang boses. “I already did what you want. Please… tell me where is Audrey.”Napatingin ako sa kanya. Ang dating matapang na Shane, ngayon ay parang ordinaryong lalaki lang na handang gawin ang lahat para sa isang babae.Huminga ako

Betrayal and Confusion

SHANEPagkalabas ko ng venue ng kasal ay parang sabay-sabay na sumabog ang lahat ng iniisip ko kanina lang. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Magulo ang isip ko. Maraming tanong na gusto kong marinig ang sagot.Biglang lumapit ang chief ng pulis sa akin, halatang nagtataka. “Sir, what happened? Bakit natuloy ang kasal? Hindi po kayo nagbigay ng signal para arestuhin sila.”Napahawak ako sa noo ko, pilit pinipigilan ang galit na gustong sumabog.“Because someone betrayed me,” sagot ko, mababa pero punong-puno ng inis.Natigilan siya. “What do you mean, sir?”Tiningnan ko siya nang diretso. “Miranda has Audrey.”Kita ko ang pagbabago ng mukha niya. “What?”“If I didn’t marry her,” dagdag ko, mas madiin, “she would kill Audrey.”Natahimik siya sandali, parang pinoproseso ang sinabi ko.“So you’re saying… this whole thing—” hindi niya natapos ang sasabihin niya.“Yes,” putol ko agad. “Everything went wrong.”Hindi pa siya nakakasagot nang may lumapit na isa pang grupo ng pulis, hinihin

One Sided Love

SHANEPagdating ko sa hotel, halos hindi na ako naghintay sa elevator. Dire-diretso akong umakyat, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko. Hindi ko na iniisip kung may nakakakita sa akin o wala. Isa lang ang nasa isip ko.Si Audrey.Pagdating ko sa harap ng kwarto na sinabi niya, agad kong binuksan ang pinto. Hindi ko na kinatok. Hindi ko na rin kailangan ng permiso.Nakatayo sa gitna ng kwarto si Miranda, naka-twalya lang, parang wala lang sa kanya ang lahat. Para bang normal lang ang ginagawa niya. Para bang hindi siya ang may hawak sa buhay ng babaeng mahal ko.Ngumiti siya nang makita ako. “Shane…” malambing niyang bungad.Bago pa siya makalapit, ako na ang lumapit. Pero hindi para yakapin siya.Paglapit niya sa akin at tinangka niya akong yakapin, agad ko siyang itinulak. Hindi ko na pinigilan ang lakas ko.Napabagsak siya sa sahig, napasubsob, halos mawalan ng balanse.“What the hell!” sigaw niya, halatang nagulat at nasaktan.Pero wala na akong pakialam. Lumapit ako sa kanya,

No one will Survive

SHANENakatitig lang ako kay Miranda, pilit kong iniintindi kung hanggang saan ang kaya niyang gawin. Pero sa mga mata niya, wala akong nakitang kahit konting awa. Parang ibang tao na siya. Parang wala na siyang pakialam kung sino ang masaktan basta makuha niya ang gusto niya.Ngumisi siya, “You know what, Shane,” sabi niya, parang nagkukuwento lang, “nilagay ko si Audrey sa isang lugar na naka-lock.”Nanikip ang dibdib ko habang nakikinig. Hindi ako nagsalita, hinayaan ko lang siya kahit gusto ko na siyang sakalin ulit.“And the key?” tanong ko, “Tinapon ko sa dagat,” sagot niya, parang proud pa. “So if gusto mo siyang ilabas… then go ahead. Dive ka sa dagat, Shane. Hanapin mo.”Parang may humampas sa ulo ko. Hindi ko alam kung paano ko ipoprocess ‘yon. Hindi ko alam kung bluff ba ‘to o totoo, pero kilala ko si Miranda. Kapag sinabi niya, kaya niyang gawin.Hindi pa siya tumigil.“Not only that,” dagdag niya, mas lumapit pa, halos dikit na ang mukha niya sa akin. “If Audrey will not

No Dignity Left

SHANEPagkatapos ng lahat ng nangyari, iniwan ko si Miranda sa kama. Nakahiga siya, mukhang pagod at kampante na parang panalo na talaga siya sa kahit anong laban na meron kami. Samantalang ako, pakiramdam ko ako ang unti-unting nawawasak.Lumabas ako ng kwarto nang hindi na siya nililingon. Hindi ko na kaya pang makita ang mukha niya, hindi ko na kaya pang pakinggan ang boses niya kahit isang segundo pa. Dire-diretso ako sa banyo, halos hindi ko na alam kung paano ko naabot ang pinto.Pagpasok ko, doon ko na lang pinakawalan lahat.Sumuka ako.Paulit-ulit.Parang lahat ng pilit kong nilunok kanina—hindi lang pagkain, kundi pati pride ko, dignidad ko, at buong pagkatao ko—biglang bumalik lahat at tinanggihan ako ng katawan ko. Nanginginig ang kamay ko habang nakahawak sa lababo, pilit kong inaayos ang paghinga ko pero hindi ko magawa.Hindi ito tungkol sa katawan lang.Ito ay tungkol sa kung gaano ako kinain ng sitwasyon na ‘to.“Damn it…” bulong ko sa sarili ko habang nakayuko, habol

...

14 15 16 17 18

...

SCAN CODE TO READ ON APP