The CEO Has Fallen For Me のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Manang KarenHindi pa rin ako mapakali simula nang makita ko ‘yung sako sa kusina. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag, pero may kakaiba talaga. Hindi lang basta kakaiba… parang may mali. Habang naglilinis ako kanina, napansin ko ‘yung sako na bahagyang nakausli sa ilalim ng mesa. Noong una, hindi ko pinansin kasi akala ko mga gulay lang o anumang mga abubot. Pero nang bahagya itong gumalaw, doon na ako kinabahan.Lumapit ako nang dahan-dahan, tinitignan kung may makakakita ba sa akin. Nang sigurado akong wala, bahagya kong binuksan ang sako. Halos mapaatras ako sa nakita ko. Mga ipis, mga daga, at kung anu-ano pang insekto na yung iba ay patay na ang laman nito. Hindi ko maintindihan kung bakit may ganun sa kusina. Hindi ‘yon normal, lalo na sa bahay na ito kung saan sobrang linis at maayos ang lahat.Simula noon, hindi na nawala sa isip ko sina Brad, Kiko, at Leo. Sila ang madalas nasa kusina, sila ang nagluluto para kina Ma’am Miranda. Hindi ko sila masyadong kilala, pero mula

MIRANDANakatayo ako sa harap ng salamin, tinitignan ang sarili ko mula ulo hanggang paa. This is it. Ito na ‘yung araw na matagal kong hinintay. Sa wakas, magiging Mrs. Lincoln na ako.Ngumiti ako sa sarili ko, pero may konting kaba sa dibdib ko. Hindi ko ma-explain kung bakit. Siguro dahil sa bilis ng mga pangyayari. Pero pinilit kong alisin ‘yon sa isip ko. This is my moment. Wala nang makakasira pa nito.Biglang bumukas ang pinto nang malakas. Napalingon ako agad at napasimangot. Pumasok sina Mama at Papa, pareho silang hingal na hingal, parang hinahabol.“What happened?” tanong ko.Lumapit si Mama sa akin, halatang tense. “Miranda, we have a problem. Ito na nga ba ang sinasabi ko.”Napakunot ang noo ko. “What do you mean? Anong problem?”Nagkatinginan sila ni Papa bago ito sumagot. “Nagawa naming bayaran ang isa sa mga tauhan ni Shane,” sabi niya, “At may nalaman kami.”Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. “Ano ‘yon?”“Fake ang kasal na ‘to,” diretso niyang sabi.Parang biglang n

MIRANDAHindi ko na mapigilan ang ngiti ko habang nakatayo ako sa gitna ng venue na kanina lang ay parang laban ng buhay at kamatayan. Ngayon, pakiramdam ko ako na ang nasa tuktok ng mundo.Hindi lang ito kasal. Ito ang pinakamagandang deal ng buhay ko.Naging asawa ko si Shane Lincoln, ang lalaking matagal ko nang gusto. At hindi lang ‘yon… nasa kamay ko na rin ang lahat ng kailangan ko para tuluyang kontrolin ang buhay niya.Wala na si Audrey.Wala na rin ang kaso.Wala na ang banta.Ako na ang nanalo.Ako na ang richest woman sa mundong ‘to—hindi lang sa pera, kundi sa kapangyarihan.Nakita ko si Shane na halos mapaluhod na sa harap ko. Kita ko sa mata niya ang desperation, ang takot, at ang galit na pilit niyang pinipigilan.“Miranda…” sabi niya, paos na ang boses. “I already did what you want. Please… tell me where is Audrey.”Napatingin ako sa kanya. Ang dating matapang na Shane, ngayon ay parang ordinaryong lalaki lang na handang gawin ang lahat para sa isang babae.Huminga ako

SHANEPagdating ko sa hotel, halos hindi na ako naghintay sa elevator. Dire-diretso akong umakyat, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko. Hindi ko na iniisip kung may nakakakita sa akin o wala. Isa lang ang nasa isip ko.Si Audrey.Pagdating ko sa harap ng kwarto na sinabi niya, agad kong binuksan ang pinto. Hindi ko na kinatok. Hindi ko na rin kailangan ng permiso.Nakatayo sa gitna ng kwarto si Miranda, naka-twalya lang, parang wala lang sa kanya ang lahat. Para bang normal lang ang ginagawa niya. Para bang hindi siya ang may hawak sa buhay ng babaeng mahal ko.Ngumiti siya nang makita ako. “Shane…” malambing niyang bungad.Bago pa siya makalapit, ako na ang lumapit. Pero hindi para yakapin siya.Paglapit niya sa akin at tinangka niya akong yakapin, agad ko siyang itinulak. Hindi ko na pinigilan ang lakas ko.Napabagsak siya sa sahig, napasubsob, halos mawalan ng balanse.“What the hell!” sigaw niya, halatang nagulat at nasaktan.Pero wala na akong pakialam. Lumapit ako sa kanya,

SHANEPagkatapos ng lahat ng nangyari, iniwan ko si Miranda sa kama. Nakahiga siya, mukhang pagod at kampante na parang panalo na talaga siya sa kahit anong laban na meron kami. Samantalang ako, pakiramdam ko ako ang unti-unting nawawasak.Lumabas ako ng kwarto nang hindi na siya nililingon. Hindi ko na kaya pang makita ang mukha niya, hindi ko na kaya pang pakinggan ang boses niya kahit isang segundo pa. Dire-diretso ako sa banyo, halos hindi ko na alam kung paano ko naabot ang pinto.Pagpasok ko, doon ko na lang pinakawalan lahat.Sumuka ako.Paulit-ulit.Parang lahat ng pilit kong nilunok kanina—hindi lang pagkain, kundi pati pride ko, dignidad ko, at buong pagkatao ko—biglang bumalik lahat at tinanggihan ako ng katawan ko. Nanginginig ang kamay ko habang nakahawak sa lababo, pilit kong inaayos ang paghinga ko pero hindi ko magawa.Hindi ito tungkol sa katawan lang.Ito ay tungkol sa kung gaano ako kinain ng sitwasyon na ‘to.“Damn it…” bulong ko sa sarili ko habang nakayuko, habol