All Chapters of แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่สิบห้า หากไม่ชอบจะงอนเพื่ออันใด ตงหยางห่าวแยกคนบางส่วนจัดเป็นขบวนหลอกโดยมีทหารของเซี่ยจิ้นกว่างคอยคุ้มกันอย่างแน่นหนาเพื่อให้น่าเชื่อถือขบวนหลอกนัดหมายให้ออกเดินทางในช่วงสาย ส่วนพวกเขาจะลอบปะปนไปกับขบวนพ่อค้าเร่เพื่อออกเดินทางในช่วงเช้ามืดโดยมียอดฝีมือแคว้นหลิวคอยคุ้มกันท่านชายของตนเองและทหารฝีมือดีอีกไม่กี่คนติดตามไปเพื่อไม่ให้เป็นที่จับตาเจียงลี่มี่กลับมาแต่งกายคล้ายบุรุษเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจแล้วนั่งปะปนมากับสินค้าโดยไม่ปริปากบ่นในช่วงแรกการเดินทางราบรื่นมากสร้างความชะล่าใจจนหญิงสาวเริ่มผ่อนคลายพูดคุยหยอกล้อร่าเริงกับตงหยางห่าวมากขึ้น เรียกสายตาขุ่นเขียวจากเซี่ยจิ้นกว่างเมื่อเห็นว่าแม่ทัพหนุ่มออกอาการฟาดหัวฟาดหางจนเหล่าทหารตัวเกร็งไปหมด เจียงลี่มี่จึงเข้าไปเอาใจเขาสักนิดเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ“พี่จิ้น เมื่อครู่ข้าแวะซื้อขนมอร่อยมา พี่ลองชิมดูหรือไม่” มือน้อยบิขนมส่งให้พลางยิ้มสดใสน้ำเสียงอ่อนหวาน“มือพี่เลอะฝุ่นสกปรก” ชายหนุ่มยกมือดำปื้นให้ดู“เช่นนั้นข้

ตอนที่สิบเจ็ด ไออุ่น“แผลเพียงเท่านี้ทำอันใดพี่ไม่ได้หรอก“อย่าดื้อสิ ข้ารู้ว่าพี่จิ้นเป็นแม่ทัพ เป็นชายชาติทหาร ย่อมมีความอดทนสูง แต่ชีวิตคนเราไม่อาจล้อเล่น หากพี่เป็นอันใดไป แล้วข้าเล่า ข้าจะอยู่อย่างไร” เสียงที่เอ่ยออกมาทั้งสั่นทั้งเศร้าอีกทั้งยังมีน้ำตาไหลประกอบ เซี่ยจิ้นกว่างถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่อาจเอ่ยคำปฏิเสธได้“ข้าได้ยินเสียงน้ำแผ่วๆ คาดว่าอีกไม่ไกลน่าจะมีแม่น้ำหรือลำธาร พวกเราลองเดินไปหากัน ระหว่างทางลองก้มมองหาใบไม้ซึ่งมีหลายแฉกสีเขียวหม่น หรือใบไม้เล็กสีม่วงเข้ม ข้าจะนำมาตำช่วยหยุดเลือดและรักษาแผล”เซี่ยจิ้นกว่างไม่แปลกใจที่หญิงสาวรู้จักสมุนไพรบางอย่างด้วยตำรับตำราในจวนราชครูมีมากมายซึ่งกล่าวถึงสมุนไพรหลายชนิดหากจะแปลกใจ เขาควรแตกตื่นที่เจียงลี่มี่ สาวน้อยแสนซนบุตรสาวราชครูฝ่ายบุ๋น มีทั้งวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยอด และฟันดาบยิงธนูได้คล่องแคล่วมากกว่า“พี่จิ้น โชคดีจริง มีสมุนไพรห้ามเลือดขึ้นเป็นกอเลย” หญิงสาวเด็ดใบไม้สีม่วงอย่า

ตอนที่สิบเก้า สมบทบาทแม้เซี่ยจิ้นกว่างจะไม่ใคร่ชอบใจ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหนทางนี้น่าจะดีกว่า เพียงแต่...“เหตุใดเจ้าต้องบอกว่าพวกเราเป็นผัวเมียกัน ทำเช่นนี้ชื่อเสียงของเจ้าจะด่างพร้อยได้”“ที่นี่ห่างไกลเมืองหลวงอีกทั้งอยู่ในป่าเขา ไยต้องคิดมาก หรือพี่จิ้นไม่อยากถูกบีบคั้น”“พี่เพียงไม่อยากให้เจ้าเสื่อมเสีย เพียงเรื่องเมื่อคืนพี่ก็ละอายจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว”“เช่นนั้นพี่จิ้นก็ตอบแทนด้วยการเล่นบทบาทเป็นสามีของข้าสักสามวัน ได้หรือไม่” ข้อเรียกร้องของเจียงลี่มี่สร้างความตื่นตะลึงให้แก่เซี่ยจิ้นกว่าง“มีมี่ เจ้าแน่ใจหรือ”“ข้าไม่เคยแน่ใจสิ่งใดเท่านี้มาก่อน ถึงอย่างไรพวกเราก็ต้องพักอยู่ด้วยกัน ข้าขอแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น หากพี่จิ้นไม่รู้สึกอันใดกับข้าอย่างแน่ชัด กลับไปแล้ว ข้าสัญญาว่าจะไม่วอแวกับพี่อีกต่อไป ไม่ว่าพี่จะแต่งงานกับคุณหนูกู่ หรือจะมีภรรยาอีกกี่คน ข้าก็จะไม่วุ่นวายทั้งสิ้น” นี่เป็นทุ่มสุดตัวของเจียงลี่มี่แล้ว

ตอนที่ยี่สิบ ตื่นจากฝันเมื่อตงหยางห่าวแลเห็นแม่ทัพหนุ่มถึงกับวิ่งออกมาด้วยความดีใจ“เจ้าปลอดภัยหรือ ดียิ่ง”เมื่อไม่เห็นหญิงสาวร่างอรชร ท่านชายต่างแคว้นจึงชะเง้อหา“แล้วนางเล่า”เซี่ยจิ้นกว่างเดินกลับมารับเจียงลี่มี่ตรงจุดที่บอกให้นางรอ แต่กลับไม่พบแม้เพียงเงา“มีมี่ มีมี่ ออกมาได้แล้ว” แม่ทัพหนุ่มเริ่มร้อนใจตะโกนเรียกหาจนมีผ้าบางปลิวมาสัมผัสหน้า จึงรีบหยิบดู“ข้ากลับจวนแล้ว” ตัวหนังสือสี่ตัวถูกเขียนบนผ้าเพื่อบ่งบอกความจริงเซี่ยจิ้นกว่างควรรู้สึกโล่งใจ เบาใจ แต่เขากลับรู้สึกคล้ายกำลังสูญเสียบางสิ่งบางอย่าง จิตใจเบาโหวงลอยคว้างราวถูกควักออกไปพร้อมการจากไปของเจียงลี่มี่แม่ทัพหนุ่มเดินกลับไปแจ้งแก่ตงหยางห่าวพลางติดต่อกองกำลังทหารซึ่งอยู่ใกล้เคียงให้มาช่วยคุ้มครองพวกเขาเข้าเมืองไปพักที่จวนแม่ทัพเพื่อรอคอยการอนุญาตให้เข้าเฝ้าจากฮ่องเต้เซี่ยจิ้นกว่างเข้าประชุมบอกเล่าเรื่องราวแก่แม่ทัพใหญ่ซึ่งมาประจำการที่เมืองหล

ตอนที่ยี่สิบสอง งอนง้อหลังจากคืนนั้น ตงหยางห่าวถือว่าตนเองทำหน้าที่เสร็จสิ้นแล้วจึงนัดหมายเจรจาเชื่อมสัมพันธ์ร่ำสุรากับขุนนางหลายฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสนาบดีกลาโหม            กู่ซิ่วซิ่นถูกเกี้ยวพาอย่างเจตนาจนเริ่มคิดอยากจะถอดถอนราชโองการสมรสพระราชทานกับเซี่ยจิ้นกว่าง            “ท่านพ่อ ท่านชายตงหยางย่อมดีกว่าแม่ทัพ เขาเป็นถึงหลานชายฮ่องเต้ แม้ไม่ได้มีศักดิ์เป็นองค์ชาย แต่ก็นับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์คนหนึ่ง หากข้าแต่งให้เขาย่อมได้ตำแหน่งฮูหยินตราตั้ง หรืออาจได้รับพระราชทานยศศักดิ์” หญิงแซ่กู่เกลี้ยกล่อมบิดา            “แต่เขาไม่ใช่คนแคว้นเรา” แม้เสนาบดีกู่จะเห็นจริงแต่ยังติดขัดในเรื่องนี้            “ไม่ใช่แล้วอย่างไร พวกเราสงบศึกกันแล้ว การเดินทางระหว่างแคว้