บททั้งหมดของ แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ห้า ดื้อดึง “หญิงสาวนางอื่น ท่านก็เพียงทำหน้าตาขึงขังเอ่ยปากขับไล่โดยไม่แยแส แล้วกับนางเหตุใดจึงไม่ทำเช่นนั้นเล่า” ซุนจิวฝูสงสัยใช่ว่าที่ผ่านมาจะไม่เคยมีหญิงสาวมาเกาะแกะแม่ทัพสุดหล่อผู้นี้ แต่เขามักอาศัยผู้อื่นขับไล่ จนจวนตัวจึงจะขับไล่ด้วยตนเองอย่างแล้งน้ำใจ“นั่นด้วยนางไม่เหมือนหญิงอื่น นางไม่เกรงกลัวข้า แล้วยังไม่ใส่ใจคำปฏิเสธของข้า พวกเรารู้จักกันมาหลายปี เคยเที่ยวเล่นด้วยกันอยู่บ้าง ข้าจึงไม่อยากให้นางเสียใจ” เซี่ยจิ้นกว่างบอกเล่าออกมา“ท่านชื่นชอบนางหรือไม่เล่า ข้าได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาอยู่หลายคราว ความจริงข้าไม่เคยได้ยินท่านแม่ทัพหัวเราะมานานแล้ว หากนางทำให้ท่านหัวเราะได้ย่อมนับว่าดี”“ข้าคิดกับนางเพียงน้องสาว นางอายุน้อยกว่าข้าถึงสิบปี ความรู้สึกย่อมออกไปทางเอื้อเอ็นดูมากกว่า ตอนเด็กๆนางซุกซนมากแต่ก็ช่วยข้าเอาไว้หลายครา อีกทั้งบิดาของนางก็มีบุญคุณกับข้ามาก”“ท่านคิดว่านางมาดูแลท่านด้วยเหตุใด คงมิใช่คิดว่าท่านเป็นพี่ชายแน่”“สายตาของนางไม่ได้มองข้าเช่นพ

ตอนที่เก้า จะทำอย่างไรกับเจ้าดี“มีมี่น้อย เจ้าเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง เพียงติดตามทัพใหญ่มาได้หลายวันเพียงนี้ก็อันตรายมากแล้ว เจ้าไม่ควรฝืนตนเองให้ลำบากลำบน หากเจ้าเป็นอันใดขึ้นมา ข้าจะมีหน้าไปพบท่านราชครูได้อย่างไร”“หากไม่อยากให้ข้าเป็นอันใด ก็ให้ข้าไปพร้อมพี่จิ้นสิ” เจียงลี่มี่เอ่ยคำราวเอาแต่ใจ“พวกเรากำลังเคลื่อนทัพไปออกรบ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น เจ้าไม่เข้าใจหรือ เจียงลี่มี่” เซี่ยจิ้นกว่างใช้คำพูดจริงจัง“ข้าเข้าใจ จึงอยากช่วย พี่จิ้นจากไปหลายปีคงไม่รู้ว่าข้ามีความสามารถใดบ้าง พี่จิ้นไม่แปลกใจหรือที่ข้าสามารถติดตามท่านมาได้จนถึงที่นี่”ความจริงเขาย่อมแปลกใจแต่ไม่ใช่เวลามาซักถาม“ข้ายังมีความสามารถอีกมากที่พี่จิ้นไม่รู้ รับรองว่าช่วยเหลือกองทัพของพี่ได้แน่ หากไม่เชื่อก็ลองให้ข้าติดตามไปก่อน หากเห็นว่าไร้สาระก็ขับไล่ข้าได้ทุกเมื่อ ดีหรือไม่” เจียงลี่มี่ยื่นไม้ตาย“ทัพเรามีแต่ชายหนุ่ม หาใช่สถานที่ซึ่งหญิงสาวจะมาพักอาศัยร่วมกัน&rdq

ตอนที่สิบเอ็ด ไม่จริง“ข้ายังมีฝีมือมากกว่านั้นอีก หากพูดมากไปจะหาว่าคุยโม้โอ้อวด”“เอาเถอะ มีฝีมืออย่างไรก็เจ็บตัวได้ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นเพียงหญิงสาวบอบบาง” เซี่ยจิ้นกว่างปรายตามองข้อเท้าที่บวมเป่งจนเจียงลี่มี่ได้แต่ค้อนขวับนางเจตนาเรียกร้องความสนใจจากเขาต่างหาก ชิ ช่างไม่รู้อันใดบ้างเลย  “อีกไม่กี่วันก็จะถึงจวนที่เมืองชายแดนแล้ว เจ้าคงได้พักผ่อนอย่างสบายขึ้นบ้าง พี่ส่งจดหมายไปแจ้งท่านราชครูตั้งแต่วันก่อน หากท่านส่งจดหมายกลับมาจะรีบบอกต่อเจ้า” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่องเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง“หากท่านพ่อให้ข้ารีบกลับไป พี่จิ้นจะเร่งส่งข้ากลับเลยหรือไม่” เจียงลี่มี่แสร้งถามขึ้น“คงต้องเป็นเช่นนั้น เจ้าเป็นสาวเป็นนาง ไม่ควรออกมาเร่ร่อนอยู่ท่ามกลางภัยอันตรายและชายหนุ่มมากหน้าหลายตา”“ข้าเพียงอยากทำตามใจตนเองสักครั้ง” หญิงสาวตัดสินใจเกริ่นนำ“เพียงครั้งเดียวก็ควรพอได้แล้ว” คำตอบที่ออกมากลับไม

ตอนที่สิบสอง ข้าบอกแล้วว่าข้าเก่งเซี่ยจิ้นกว่างเรียกประชุมทหารชั้นผู้นำเพื่อบอกเล่าเหตุการณ์ ขณะกำลังตัดสินใจจะส่งกองกำลังไปบุกทะลวงบ้านหลังนั้นเพื่อช่วยทหารและจับคนทั้งหมดออกมา ทหารผู้นั้นก็ถูกส่งตัวกลับมาเสียก่อน“เจ้ากลับมาได้อย่างไร”“พวกเขาปล่อยออกมาขอรับ คนที่เป็นหัวหน้าฝากข้อความมาบอกว่า เขามาดี ไม่ได้มาร้าย และอยากเจรจากับท่านแม่ทัพขอรับ”“เจรจาหรือ มีอันใดให้เจรจา” ซุนจิวฝูข้องใจ“พวกเขาบอกว่าข้ามมาจากแคว้นหลิว แต่ไม่ได้เพื่อซ่องสุมกองกำลัง เพียงมากบดานเงียบๆ หากอยากรู้เหตุผลแน่ชัด ขอนัดท่านแม่ทัพเซี่ยให้ไปพบกันที่ชายป่าในยามเว่ยขอรับ”เมื่อครบถ้วนกระบวนความ ทหารที่โดนส่งตัวกลับมาจึงถูกสั่งให้ไปพัก ขณะที่เหล่าผู้นำยังคงปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด“จะเป็นแผนลวงท่านแม่ทัพไปทำร้ายหรือไม่”“พวกเขามีเพียงไม่กี่คน คงไม่หาญกล้าเพียงนั้น”“ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นคนของแคว้นข้าศึก ไม่อาจไว้วางใจได้&rd

ตอนที่สิบสี่ เที่ยวเล่น แม่ทัพเซี่ยได้ฟังถึงกับยืนสีหน้าถมึงทึงไม่สบอารมณ์ ทั้งไม่ชอบใจในความสนิทสนมอันเกินพอดีของสองหนุ่มสาวเพิ่งพบหน้ากัน เหตุใดคุณหนูลี่มี่จึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวเช่นนี้ ไม่คาดว่าขณะที่เจียงลี่มี่กำลังเข้าไปลองชุดที่ห้องด้านในกลับมีเสียงต่อสู้ดังออกมาจนเซี่ยจิ้นกว่างต้องรีบพุ่งร่างเข้าไปทันที่ที่เห็นหญิงสาวร่างบางกำลังหมุนซ้ายป่ายขวาเพื่อหลบหลีกจากคมดาบซึ่งฟาดฟันลงมา แม่ทัพหนุ่มรีบชักดาบออกถลาเข้าป้องกันพลางดึงร่างน้อยให้มาหลบที่ด้านหลัง“มีมี่ เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”“ไม่เป็นไร” เสียงของหญิงสาวยังหอบสั่นด้วยใช้พลังไปกับการกระโจนหนีเซี่ยจิ้นกว่างฟันดาบเข้าใส่ผู้บุกรุกก่อนจะส่งสัญญาณเรียกทหารให้เข้ามาคุ้มครองและช่วยเหลือแต่ทหารยังไม่ทันขึ้นมาถึง แม่ทัพหนุ่มซึ่งมัวห่วงหน้าพะวงหลังกลับพลั้งเผลอเป็นจังหวะให้คนร้ายฉวยโอกาสลอบแทงข้างหลังเจียงลี่มี่ซึ่งยืนหลบมุมอยู่ไม่มีเวลาคิดมากได้แต่พุ่งตัวหยิบดาบเข้ารับจนมือสั่นแล้วฟันกลับไปจนคนร้ายต้องถอยหนี