บททั้งหมดของ The Enkanto Who Stole My Bra: บทที่ 1 - บทที่ 7

Napuno naman ng pag-aalala ang kaniyang dibdib nang dahil sa sinabi ng kaniyang tiyahin. Nasaan kaya ang isang 'yon? Madalas kasi si Jason sa bahay nila, kaya nakapagtataka na dalawang araw itong hindi nagpapakita. Hindi kaya umuwi ito ng Maynila? O baka naman pinagbantay ito ng baboyan? Nasan na kaya ang madaldal na kababata niyang 'yon? Napakamot na lamang siya ng ulo at muling nagpatuloy sa pagkain. Pagkaraan ng ilang sandali ay natapos na rin sila ng kaniyang tiyahin, nauna nanitong pumanhik samantalang siya naman ay ang nagsimula ng magligpit ng kanilang kinainan."Magndang umaga Pilipinas," Nakangiting saad niya kasabay ng malakas na pagtilaok ng manok, tanda na umaga na—madaling araw pala.Maliit lamang ang bahay ng Tiya Bebang niya, pero kahit gano'n kompleto naman ang mga gamit. Mayroong dalawang kwarto, kusina, banyo, at mayroon pang may kalawakang sala. Sa pagkakatanda niya'y rent to own ang tawag dito, kung tama siya. Habang naghuhugas ng pinggan ay marahang umiindayog a

Samantalang ang pinsan niya naman ay hindi makapaniwalang nakatingin sa kaniya at bagsak balikat pa. "Akala mo ah?" Pang-aasar ni Jason dito. "Baka nakakalimutan mong bff kami nito," Napangiwi siya ng siya ay inakbayan nito. Ang bigat ng braso!"Lumayas ka na nga rito Jason! Nahahawa sa kagagohan mo ang pinsan ko," Pagtatakwil ni Brandon dito."Bleh, ayaw ko nga..." Saad ni Jason at dumila. "Ikaw ang umalis. Bumalik ka na sa dagat—bisugo!" Pang-aasar nitong muli.Lihim siyang napangiti nang dahil sa pagbabangayan ng dalawa, para silang mga aso at pusa pero kahit gano'n ay matalik pa rin silang magkaibigan. Naiiling na naglakad siya papalayo sa kadahilanang aabotin na naman ng siyam-siyam ang dalawa, paniguradong mamaya pa sila matatapos sa pagtatalo—wala namang saysay ang sinasabi nila.Nagsimula ng magwalis sa munting sala si Mahalia, komportable na siyang gumalaw-galaw kahit walang gaanong ilaw at bukas ang pintuan sa kadahilanang may dalawang mapagkakatiwalaang lalaki na siyang k

"Hindi ako makakasama 'Nay. Kailangan ako ng mag-ina ko da bahay," Panimula ng kaniyang pinsan at tumayo. "Pasensya na 'Nay. Hayaan mo sa susunod babawi ako sa inyo ni Mahalia," Paghingi nito ng paumanhin at habang nakangiti ng alanganin.Nanlumo naman siya nang dahil sa sinabi ng pinsan, pero nauunawaan niya iyon at wala silang magagawa dahil may pamilya na ito. "Ano ka ba anak walang problema..." Tugon naman ng kaniyang tiyahin."Sus!" Matulis ang ngusong ingos naman ni Jason at tumayo. "Huwag kang mag-alala Tyang Bebang. Ako ang sasama sa inyo ni Mahalia,"Nagsalubong naman ang makakapal na kilay ng pinsan niyang si Brandon nang dahil sa sinabi nito. Hinarap nito si Jason habang nakatiim bagang, na siyang hindi niya maintindihan."Magtapat ka nga sa 'kin Jason," Seryosong saad ni Brandon."Ano?" Kunot noong tugon naman ni Jason. "Pinupormahan mo ba ang pinsan kong si Mahalia?" "Huh?!" Bulalas niya sa gulat.Nanlalaking mga matang tiningnan niya ang pinsang si Brandon, gayon din